I SO/Wr 21/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów silnikowych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 5 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wpłynął wniosek W.S. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący, Strona) o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika D Urzędu Celno-Skarbowego we W (dalej: organ, NDUCS) z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów silnikowych. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą od listopada 1990 r. i zawsze rzetelnie wykonywał swoje obowiązki i zobowiązania. Wyjaśnił, że przedmiotem działalności jest sprzedaż towarów, w tym sprzedaż olejów silnikowych. Wnioskodawca podniósł, że powodem złożenia wniosku jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem zablokowanie przepływu środków wpływających z bieżącej sprzedaży spowoduje skutki nieodwracalne, ponieważ tylko wpływy z obrotu towarem pozwalają pokrywać koszty prowadzenia działalności. Następnie podał Skarżący, że nigdy nie zatrudniał więcej niż kilka osób, a obecnie jest zatrudnionych 4 pracowników. Dotychczas terminowo realizował obowiązki związane z uiszczeniem podatków i innych należności publicznoprawnych za siebie i swoich pracowników, co stanie się niemożliwe w sytuacji prowadzenia egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji. Dalej wskazał, że działalność gospodarczą prowadzi w wynajmowanym lokalu, za który opłaca czynsz w wysokości 4.900,00 zł miesięcznie. W ramach prowadzonej działalności Strona ponosi również inne stałe koszty, tj.: wpłaty dotyczące samodzielnego saldowania zabezpieczenia w akcyzie; opłata recyklingowa; koszty magazynowania towaru; usługi transportowe; koszty transportu z Niemiec; koszty spedycji z krajów UE na terytorium Polski; koszty podatku VAT. Wnioskodawca poza prowadzoną działalnością gospodarczą nie posiada innych źródeł utrzymania. Obecnie działalność przynosi straty – za rok 2020 r. w wysokości 147.487,82 zł. Wykonanie przedmiotowej decyzji zdaniem Wnioskodawcy może doprowadzić do tego, iż stanie się on niewypłacalny, a w konsekwencji nie będzie możliwym dalsze zatrudnianie pracowników. Wskazał dalej, że aktualnie na rachunku bankowym znajduje się kwota 2.370.000,00 zł, jednakże są to środki z tytułu tarczy antykryzysowej z Polskiego Funduszu Rozwoju, które są przeznaczone na pokrycie niezbędnych kosztów działalności gospodarczej, w tym również bieżących należności publicznoprawnych, natomiast przeznaczenie ich wszystkich na sporne zobowiązanie w podatku akcyzowym może doprowadzić do zakończenia prowadzenia działalności. W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, otrzymana subwencja podlega zwrotowi w całości. Wnioskodawca podał również, że jest współkredytobiorcą umowy o kredyt hipoteczny i obecnie sam dokonuje płatności rat kredytowych. W ocenie Strony, wykonanie decyzji może doprowadzić do likwidacji spółki. Do wniosku dołączono dokumenty potwierdzające przedstawiony stan faktyczny. W dniu 12 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga Spółki na ww. decyzję organu, która została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wr 518/21. W piśmie z dnia 24 maja 2021 r. Skarżący wskazał, że chciał sprawdzić swoją zdolność kredytową, w związku z czym zwrócił się do kilku placówek bankowych, w których uzyskał informację, że jego wniosek kredytowy zostałby odrzucony z powodu zaległości względem ZUS i US. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 tj.; dalej jako: "p.p.s.a.") tymczasową ochronę w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd może realizować dopiero po przekazaniu skargi w sprawie. Postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest bowiem postępowaniem akcesoryjnym wobec postępowania głównego. Z tego powodu, pomimo okoliczności, iż sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji NDUCS wpłynął do WSA we Wrocławiu już w dniu 5 maja 2021 r., nie mógł być rozpoznany do momentu przekazania Sądowi skargi przez organ. Oceniając zasadność złożonego wniosku należy wskazać, iż zgodnie z ogólną zasadą wprowadzoną art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Do wykazania, że istnieje takie zagrożenie konieczne jest wskazanie na czym konkretnie polegałoby to naruszenie oraz przedstawienie dokumentów źródłowych, zwłaszcza dotyczących jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 206). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi znaleźć potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien zaprezentować Skarżący tj. musi być poparty stosowną dokumentacją, obrazującą sytuację majątkową strony. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania, ale także możliwość jej zweryfikowania na podstawie odpowiednich informacji i dokumentów. To do Skarżącego domagającego się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego uprawdopodobnienia, że wykonanie kwestionowanej decyzji wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżący przedstawił dokumenty źródłowe, które w ocenie Sądu potwierdzają okoliczności, podnoszone celem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący wykazał bowiem, że za 2020 r. odnotował stratę oraz, że nie posiada środków finansowych wystarczających do pokrycia przedmiotowego zobowiązania. Dodatkowo, Sąd wziął pod uwagę charakter prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej (sprzedaż olejów silnikowych) oraz fakt, że trudności z zachowaniem płynności finansowej, mogą przyczynić się nie tylko do utraty pozycji rynkowej, ale także ewentualnej upadłości przedsiębiorcy, a co za tym idzie za utratą pracy przez pracowników Skarżącego. Wskazując na powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.