II SA/Wr 1001/03

II SA/Wr 1001/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSIEJ Dnia 14 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Cisek Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w S. P. na uchwałę Rady Miejskiej w S. P. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic M.-K. w S. P. oddala skargę II SA/Wr 1001/03 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...]r. Burmistrz Miasta S. P. zawiadomił strony - w tym spółkę A - o terminie wyłożenia do wglądu publicznego projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Powyższym pismem pouczono także strony o przysługującym im prawie wniesienia protestów lub zarzutów. Z uprawnienia tego skorzystali J. K.-M. oraz K. M. działający w imieniu Spółki z o.o. A, którzy pismem z dnia [...]r. wnieśli zarzut do projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczący ulic M. i K., podnosząc, że został naruszony ich interes prawny. Naruszenia tego upatrywano w fakcie, iż w momencie zakupu przez skarżących nieruchomości obowiązujący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego gwarantował im sąsiedztwo użytków ekologicznych, co było główną przyczyną podjęcia decyzji o dokonaniu inwestycji na tym terenie. Ponadto według skarżących przyjęte w projekcie planu wskaźniki i parametry zabudowy doprowadzają do degradacji przestrzeni chronionej, zaś zakres dopuszczonych w projekcie usług jest sprzeczny z interesami firmy A. W zarzucie podniesiono także kwestię zaburzenia stosunków wodnych i przyrodniczych, które spowoduje zabudowa cieku wodnego w rejonie 2MU oraz kwestię zaplanowanego ciągu komunikacyjnego Kp, który - w ocenie wnoszących zarzut - świadczy jednoznacznie " o zakusach przyszłej zabudowy w tym obszarze". Nadto skarżący zarzucili, iż nie zostali poinformowani jako strony w postępowaniu o zmianach w planie dotyczących bezpośredniego sąsiedztwa ich posesji. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...]Rada Miejska w S. P. odrzuciła zarzut wniesiony przez Państwa J. K.-M. i K. M., działających w imieniu firmy A sp. z o.o. z siedzibą w S. P. przy ul. M. [...] do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic M.-K. w S. P. w części nie uwzględnionej przez Burmistrza S. P.. W uzasadnieniu wskazano, że Burmistrz uwzględnił zarzut w części polegającej na wykluczeniu możliwości zamiany ciągu pieszego (Kp) na pieszo-jezdny. W pozostałej części uzasadnienia szczegółowo odniesiono się do pozostałych zarzutów, wyjaśniając, że do planowanej zabudowy wybrano rejon najmniej konfliktowy z punktu widzenia ochrony środowiska, natomiast szczególnie wartościowe tereny pozostawiono w zwartym kompleksie, utrzymując wymóg ich ochrony i wprowadzając w tym zakresie jednoznaczne regulacje. Ponadto podniesiono, iż ustalenia projektu planu umożliwiające wprowadzenie zabudowy w obszarze 2MU dotyczą terenu nie będącego własnością Państwa M. (, bo oddalonego od ich nieruchomości o około 150 metrów), zaś przestrzeń pomiędzy rozpatrywanymi terenami została 1 II SA/Wr 1001/03 przeznaczona pod zieleń niską objętą zakazem zabudowy i wskazaną do ochrony w formie użytku ekologicznego. Rada Miejska nie podzieliła również poglądu o degradacji przestrzeni chronionej wskutek przyjętych w projekcie planu wskaźników i parametrów, gdyż wymagania dotyczące zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zostały bez uwag uzgodnione z Państwową Służbą Ochrony Zabytków. W tym celu zawarto w projekcie dodatkowy wymóg ograniczenia ewentualnej uciążliwości wynikającej z prowadzonej działalności usługowej oraz ustalono standardy akustyczne jak dla terenów mieszkaniowych. W tym miejscu Rada Miejska podkreśliła, że kwestia sprzeczności interesów, wynikająca z możliwości pojawienia się konkurencji nie może być argumentem w sprawie. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że ochronę cieku wodnego zapewniają zawarte w projekcie planu zapisy, które wyczerpują wymagania postawione przez instytucje właściwe w sprawie uzgadniania i opiniowania projektów planów oraz powszechnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo Wodne. Co do zarzutu braku zawiadomienia strony wskazano na fakt odbioru przez J. M. zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do wglądu publicznego, co stanowiło wypełnienie obowiązku nałożonego na organ przez ustawodawcę przepisem artykułu 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Na powyższą uchwałę skargę do wówczas Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu złożyli J. K.-M. i K. M., zarzucając sprzeczność projektu planu z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a także niezgodność projektu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, czym naruszono art. 1 ust. 2 pkt 2a ww. ustawy. Ponadto skarżący zarzucili, iż w procedurze związanej z opracowywaniem miejscowego planu nie uwzględniono postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko określonego w ustawie Prawo Ochrony Środowiska, w szczególności nie zrealizowano ustaleń art. 40 ust. 1 pkt 8 i art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 w związku z art. 34 ust. 1. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi odnosząc się w uzasadnieniu do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. 2 II SA/Wr 1001/03 Przepisy artykułów 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) wprowadzają dwa rodzaje środków służących do kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, a mianowicie protest i zarzut. Protest może złożyć każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 23 ust.l). Uchwała o odrzuceniu lub uwzględnieniu protestu nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych, nie musi też być doręczona wnoszącemu protest. Z kolei zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( art. 24 ust. 1). Interes ten, według utrwalonego już orzecznictwa, to interes który wynika z określonego przepisu prawa materialnego odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu ( wyrok NSA z 25.04.2002r. sygn. IV SA 2238/01 M.Prawn. 2002/12/532). Ustawodawca wymaga też, aby wskazany interes prawny wnoszącego zarzut został już naruszony projektem planu. Oznacza to z woli ustawodawcy, że w istocie chodzi tu o potencjalne, hipotetyczne naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (patrz : Zagospodarowanie przestrzenne. Prawo i praktyka. Z.Niewiadomski Warszawa 1999). Tak skonstruowany przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rzutuje na legitymację skargową wnioskodawcy zarzutu. Zatem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności zarzutu i otwiera drogę do jego merytorycznej oceny. O charakterze prawnym wnoszonych uwag do projektu planu decyduje więc tylko fakt naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego pismo. Nie ma więc legitymacji do wniesienia zarzutu ten, czyjego interesu prawnego nie naruszają ustalenia projektu planu. Interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości objętej projektem planu. Interes ten znajduje bowiem ochronę w przepisach kodeksu cywilnego. Interesu prawnego nie ma w tym postępowaniu podmiot nie posiadający tytułu prawnego do gruntu, położonego na obszarze objętym projektowanym planem ( wyrok NSA z 29.12.1999, sygn. IV SA 1501/99). " W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka z o.o. A wywodzi swój interes prawny z faktu posiadania prawa własności nieruchomości położonej w bliskim sąsiedztwie terenu objętego projektem planu (ok. 150 m w najbliższym punkcie), lecz usytuowanej poza granicami planu. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż fakt położenia nieruchomości skarżącej poza terenem objętym projektem planu oznacza, że ustalenia przyjęte w planie nie naruszają jej interesu prawnego, co najwyżej mogą naruszać tylko interes faktyczny, lecz ten nie jest prawnie chroniony. Skoro tak, to Rada 3 II SA/Wr 1001/03 Miejska w S. P. niezasadnie zakwalifikowała pismo skarżącej Spółki z dnia [...]r. zgłaszające uwagi do projektu planu, jako zarzut i rozpatrzyła go w trybie przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zamiast w trybie art. 23 tej ustawy jako protest. Niemniej jednak uchybienie to nie może stanowić podstawy do zakwestionowania zaskarżonej uchwały jako naruszającej prawo, albowiem tryb postępowania dotyczący rozpatrzenia zarzutu jest względniejszy dla wnioskodawcy pisma i zapewnia mu szersze gwarancje procesowe ( uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, musi być doręczona wnoszącemu zarzut, przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego), aniżeli tryb rozpatrywania protestu. Skoro zatem Rada Miejska rozpatrzyła pismo skarżącej jako zarzut, to zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym na uchwałę z dnia [...]r. Nr [...]o odrzuceniu zarzutu przysługiwało skarżącej prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z którego zresztą skorzystała. Jednak w ocenie składu orzekającego, istniejące dla strony uprawnienie formalne do wniesienia skargi do Sądu powodowało, że Sąd nie mógł wykluczyć badania interesu prawnego skarżącej, a więc merytorycznego rozważenia powyższych kwestii, uzależniając od tego rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Z powyższych więc powodów, skargę jako niezasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 4