II SA/Wr 1028/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004 r. sprawy ze skargi K. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 26 marca 2003r., nr VIII/46/03 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej dnia 6 maja 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu przez K. Ż. jest uchwała Rady Miejskiej w Strzelcach Opolskich z dnia 26 marca 2003 r., nr VIII/46/03 w sprawie uwzględnienia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obwodnicy południowej miasta Strzelce Opolskie w ciągu drogi krajowej nr 94. K. Ż. zarzucił, że Rada Miejska w Strzelcach Opolskich uwzględniła jego protest tylko teoretycznie. Zachowała bowiem dotychczasowe przeznaczenie terenu (działka nr A, której właścicielem jest skarżący) na uprawy rolne, jednak planowana w pobliżu gruntów rolnych obwodnica wykluczy w przyszłości możliwość prowadzenia na nich upraw specjalistycznych, z uwagi na zanieczyszczenia spowodowane dużym natężeniem ruchu. Dlatego też skarżący nie zgadza się, by w tym miejscu przebiegała obwodnica. Ponadto wyjaśnił, że jego wniosek z dnia 20 lutego 2002 r. oraz wcześniejsze pismo z dnia 23 listopada 2000 r. były zarzutami do planu, gdyż planowana inwestycja narusza jego interes prawny i uprawnienia. W odpowiedzi na skargę, Gmina Strzelce Opolskie wniosła o jej odrzucenie. Jak stwierdzono, ustalenia projektu nie naruszają interesu prawnego i uprawnień skarżącego, a ponadto skargę wniesiono z uchybieniem 30 dniowego terminu, liczonego od daty podjęcia uchwały (art. 35 ust. 1 ustawy o NSA). Oprócz tego, że skarżący nie wskazał przepisu prawa, który ewentualnie został naruszony, to także nie wezwał organu, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia prawa. Dalej wskazano na potrzebę modernizacji drogi krajowej nr 94, zakwestionowano zarzuty protestu o zmniejszeniu natężenia ruchu w Strzelcach Opolskich o 80% oraz to, że droga nr 94 ma charakter lokalny. Za nieprawdziwy uznano argument, że położenie obwodnicy w obrębie dzielnicy Mokre Łany w przyszłości zmieni jej charakter z dzielnicy rolniczej na przemysłową, gdyż odległość przebiegu obwodnicy od najbliższego zabudowania wynosi 450 m, a ponadto strefa zabudowy mieszkaniowej nie została objęta opracowaniem planu miejscowego. Co do podnoszonych kwestii związanych z zanieczyszczeniem terenów rolnych sąsiadujących z obwodnicą wyjaśniono, że na obecnym etapie projektowania inwestycji nie jest możliwe jednoznaczne określenie przyszłego poziomu uciążliwości drogi. Wiele będzie zależało od rozwiązań technicznych, takich jak np. poprowadzenie obwodnicy w wykopie, nasadzenie zieleni izolacyjnej. W tym stanie rzeczy uznano, że uprawnienia K. Ż. nie zostały naruszone. W trakcie postępowania sądowego K. Ż. został wezwany do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Pismo w tej sprawie zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 września 2004 r. Do chwili obecnej K. Ż. nie udzielił na nie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), zwanej dalej p.s.a. Skargę należało odrzucić. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w treści art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 wprowadziła dwie instytucje prawne służące ochronie praw obywatelskich w postępowaniu planistycznym, tj. protest oraz zarzut. W rozpoznawanej sprawie pismo K. Ż. zostało potraktowane jako protest, który następnie został uwzględniony zaskarżoną uchwałą. Od odrzucenia protestu, osobie go wnoszącej, skarga do sądu administracyjnego w oparciu o przepisy cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przysługuje, a co najwyżej może ona skorzystać z ogólnego trybu zaskarżenia uchwał organów samorządu terytorialnego, przewidzianego w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). W tym zakresie zastosowanie ma art. 101 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przytoczona regulacja ustanawia przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, tj. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niespełnienie tej przesłanki powoduje niedopuszczalność skargi. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że K. Ż. nie spełnił wskazanej wyżej przesłanki. Konsekwencją tego ustalenia jest konieczność odrzucenia skargi. Stosownie bowiem do treści art. 52 § 4 p.s.a. należało przed jej wniesieniem do sądu wezwać na piśmie Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa. Należy odnotować, że taki sam wymóg obowiązywał w dacie złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że organ bezzasadnie zakwalifikował wniesione przez niego w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzuty jako protest, o którym mowa w art. 23 ust. 1 tej ustawy, może być przedmiotem badania ze strony Sądu wyłącznie po skutecznym wniesieniu skargi na uchwałę, która w tym przedmiocie została podjęta. Jak już wyżej wskazano K. Ż. nie wyczerpał trybu bezwzględnie obowiązującego w przypadku zaskarżenia uchwały w przedmiocie odrzucenia protestu a zatem skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.