II SA/Wr 105/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 listopada 2024 r. Nr SOC-OP.621.1.75.2024.DT w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego uchyla zaskarżoną decyzję w całości. J. K. (dalej jako strona lub skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako Wojewoda lub organ odwoławczy) z dnia 15 listopada 2024 r., Nr SOC-OP.621.1.75.2024.DT, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej jako Prezydenta lub organ I instancji) z dnia 30 lipca 2024 r., Nr WSO-DDA-5543.1.564.2024.DW, orzekającą o wymeldowaniu strony z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] we W. (dalej jako lokal YY). Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że skarżący spełnił przewidziany prawem warunek wymeldowania z lokalu decyzją administracyjną, albowiem bez wymeldowania opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywał w nim od kilku lat. Zdaniem Prezydenta skarżący świadomie utrzymuje fikcję meldunkową, gdyż lokal YY nie stanowi stałego miejsca jego pobytu, czyli miejsca, w którym stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty rodziny lub znajomych. W przekonaniu organu I instancji strona nie realizuje żadnej z tych funkcji w przedmiotowym lokalu, a swoje życie koncentruje w innym miejscu. Swoim zachowaniem i postawą wprowadza w błąd urzędników stwarzając fikcyjne pozory użytkowania lokalu, do którego nie ma już uprawnień. Podkreślono, iż skarżący co najmniej dwukrotnie (w 2019 r. i 2020 r.) był wzywany przez Zarząd Zasobu Komunalnego i Wydział Lokali Mieszkalnych do opróżnienia, opuszczenia i wydania Gminie lokalu YY, jednak tego nie uczynił i nadal pozorował zamieszkiwanie pod wskazanym adresem. Zwrócono uwagę, że strona dołączyła do akt sprawy nieważna od wielu lat umowę najmu i całkowicie zignorowała fakt orzeczonej eksmisji. W ocenie Prezydenta, w świetle nowych dowodów, za niewiarygodne należało uznać zeznania świadków wskazanych przez stronę (tj. sąsiada z lokalu nr [...] oraz syna strony). Dodatkowy materiał dowodowy w sprawie, tj. wywiady środowiskowe pracowników administracji budynku z lat 2017- 2024, dokumentacja fotograficzna mieszkania oraz zeznania świadków wezwanych przez organ (tj. sąsiadki z lokali nr [...] i nr [...]) pozwalają stwierdzić, że skarżący od dawna nie mieszka w lokalu YY, a stwarza jedynie pozory zamieszkiwania. Organ I instancji nie dał wiary zeznaniom świadków podanych przez stronę i jego wyjaśnieniom jakoby częste nieobecności podyktowane były charakterem jego pracy. Prezydent nadto wyjaśnił, że odstąpiono od przeprowadzenia oględzin mieszkania, gdyż dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna lokalu sporządzona przez pracowników administracji odzwierciedla rzeczywisty stan mieszkania, a strona będąca w posiadaniu kluczy mogłaby, na poczet prowadzonego postępowania, przygotować się do wizji lokalu. Odwołanie od decyzji Prezydenta wniósł skarżący, natomiast Wojewoda powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jak wskazał organ odwoławczy w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżący faktycznie opuścił miejsce stałego zameldowania, czy też nadal jest to miejsce, w którym mieszka i koncentruje on swoje sprawy życiowe. Wojewoda podniósł, że przesłuchane podczas postępowania sąsiadki jednoznacznie zeznały, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu, przy czym organ odwoławczy stwierdził, że ich zeznania są spójne, logiczne i zgodne z wcześniej składanymi oświadczeniami podczas wizji lokalnych przeprowadzonych przez zarządcę nieruchomości w różnych okresach czasu. Jak wskazano szczególnie dużą moc dowodową mają zeznania sąsiadki mieszkającej na tym samym piętrze, na którym mieści się przedmiotowy lokal, ponieważ dysponuje ona bezpośrednią wiedzą dotyczącą zamieszkiwania skarżącego wynikającą z codziennych obserwacji. W odniesieniu natomiast do zeznań syna skarżącego stwierdzono, że jego wiedza dotycząca zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu z całą pewnością nie wynika z jego bezpośrednich obserwacji. Odnosząc się z kolei do zeznań złożonych przez sąsiada z lokalu nr [...] wskazano, że gdyby faktycznie skarżący mieszkał w przedmiotowym lokalu, a świadek często by go w tym lokalu odwiedzał, to z pewnością sąsiadka mieszkająca w lokalu obok zwróciłaby na to uwagę. Zaznaczono przy tym, że obie przesłuchane sąsiadki szczegółowo opisały kto, kiedy i w jakich okolicznościach zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu i skoro potrafiły one dokładnie przedstawić, że w pewnym okresie czasu w lokalu tym zamieszkiwał syn skarżącego wraz z żoną i dziećmi, to z pewnością nie uszłoby ich uwadze, że w tym samym lokalu mieszkał skarżący. Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że skarżący spotykał się z sąsiadem z lokalu nr [...], np. podczas prowadzenia prac remontowym związanych z wymianą centralnego ogrzewania, ale do tych spotkań dochodziło jedynie podczas odwiedzin przedmiotowego lokalu przez skarżącego. Przechodząc do twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi prowadzi firmę transportową (przewóz osób), a jego wyjazdy trwają od jednego do kilkunastu dni i w związku ze specyfiką wykonywanej przez niego pracy jego pobyt w przedmiotowym lokalu jest nieregularny, organ odwoławczy wyjaśnił, że przedłożone dokumenty mogą jedynie wskazywać na przebywanie poza miejscem stałego zameldowania w konkretnych dniach i godzinach, jednakże w żaden sposób nie stanowią one dowodu, że przez wiele lat codziennie powodem jego niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu były wyjazdy. Jako powód nieprzebywania w lokalu przez skarżącego nie uznano również choroby jego matki, która - jak stwierdził sam skarżący - wymagała całodobowej opieki i którą sprawował on wraz ze swoim bratem. Z treści odwołania wynikało, że w ostatnich trzech miesiącach choroby skarżący co 12 godzin na przemian ze swoim bratem zajmował się opieką nad matką, ale jednocześnie nie powracał on do przedmiotowego lokalu, gdy opiekę przejmował jego brat. W tym kontekście Wojewoda zwrócił uwagę, że choroba matki skarżącego wystąpiła w latach 2019-2022, natomiast już podczas wizji lokalnych przeprowadzonych w 2017 r. stwierdzono, że nie mieszka on w przedmiotowym lokalu i fakt ten potwierdziły także zeznania sąsiadek, które zostały złożone po 2022 r. Zatem ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, że zarówno przed 2019 r., jak i po 2022 r. skarżący nie mieszkał w lokalu oraz że nie mieszkał w tym również lokalu podczas choroby swojej matki. Przechodząc do kwestii prowadzonych przez skarżącego prac remontowych (związanych z wymianą ogrzewania, jak również jego własnych prac remontowych prowadzonych w lokalu) wskazano, że ich prowadzenie w realiach niniejszej sprawy nie świadczy o jego zamieszkiwaniu w tym lokalu. Sam fakt, że skarżący przeprowadził prace remontowe w przedmiotowym lokalu nie oznacza, że w lokalu tym koncentruje on swoje sprawy życiowe. Wojewoda odwołał się również do poprzedniego postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z lokalu, które zakończyło się decyzją Prezydenta z dnia 1 września 2020 r., Nr WSO-DDA-5343.1.456.2020.DW. Jak wskazano decyzją tą organ I instancji odmówił wymeldowania skarżącego z lokalu, przy czym wobec niewniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie mógł wówczas odnieść się do wydanej decyzji i ocenić zgromadzonego materiału dowodowego. Niezależnie podniesiono, że materiał dowodowy zgromadzony w tamtym postępowaniu był bardzo mały i został wtedy przesłuchany tylko jeden świadek wskazany przez skarżącego. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal po orzeczeniu wobec niego przez sąd eksmisji z przedmiotowego lokalu i że od tego czasu lokal ten nie stanowi jego centrum spraw życiowych. Wyjaśniono, że przychodzenie do przedmiotowego lokalu w charakterze odwiedzin czy też posiadanie dostępu do tego lokalu nie świadczy, że w lokalu tym skarżący urządził swoje centrum spraw życiowych. Przechodząc do kwestii ustalenia charakteru opuszczenia lokalu wskazano, że z akt postępowania wynika, iż skarżący zastosował się do wyroku orzekającego o jego eksmisji z przedmiotowego lokalu i dobrowolnie opuścił ten lokal. Dalej stwierdzono, że uwzględniając okoliczności opuszczenia przez skarżącego lokalu (związane z wyrokiem eksmisyjnym – przyp. Sądu), jest to okres wystarczający do tego, by uznać, że opuścił on lokal trwale, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy lokal nie jest centrum spraw życiowych skarżącego i nie wykonuje w nim on czynności właściwych do zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego. W skardze do tut. Sąd na powyższą decyzję Wojewody strona wskazała m.in., że nie opuszczała miejsca zamieszkania i zameldowania (tj. lokalu YY). Nie posiada żadnego innego miejsca zamieszkania w kraju i za granicą. Wskazała także, iż pracuje jako kierowca autobusu turystycznego na trasach krajowych i zagranicznych, w związku z czym wiele czasu spędza poza domem (wyjazdy mogą trwać od trzech dni do dwóch tygodni, a nawet dłużej). Skarżący podkreślił, że musiał opiekować się chorą mamą, co wiązało się z koniecznością całodobowej opieki. Skarżący podniósł nadto, że opłaca czynsz i media za mieszkanie oraz, że jest ono przez niego ubezpieczone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. skarżący podtrzymał skargę w całości, oświadczając ponadto, że pokrywa koszty związane z utrzymaniem lokalu oraz, że zawarł porozumienie z Gminą, dzięki czemu w dalszym ciągu korzysta z lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935, dalej jako u.p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonej decyzji co do zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Wojewody stanowił art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 736 ze zm., dalej jako u.e.l.), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie natomiast do art. 25 ust. u.e.l., pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym słusznie wskazuje się, że sformułowanie "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Przesłankę dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu trzeba oceniać na tle konkretnej sytuacji. Podnoszono również (m.in. w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 299/14 – dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu), że przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą m.in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Wskazać należy także, iż dla orzeczenia o wymeldowaniu nie jest wystarczające stwierdzenie, że zameldowana w danym miejscu osoba w nim nie przebywa, ale konieczne jest również zbadanie, czy ustał rzeczywisty zamiar zamieszkiwania w danym lokalu w sposób stały. Z art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.e.l., jak i innych przepisów tej ustawy, można wywieść, że zameldowanie w lokalu (budynku) odzwierciedlać ma rzeczywisty pobyt osoby (zob. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1203/23). Przy czym ocena ta winna uwzględniać całokształt okoliczności związanych z zamieszkiwaniem konkretnej osoby w danym miejscu. Interpretacja okoliczności faktycznych każdej badanej sprawy, choć wprawdzie powinna uwzględniać potrzebę ochrony osoby przed niezasadnym wymeldowaniem, nie może prowadzić do sprzecznego z istotą instytucji meldunku utrzymywania fikcji pobytu w lokalu osoby, która w rzeczywistości w nim przez kilka lat nie zamieszkuje. Ocena, czy dana osoba w określonym miejscu zamieszkuje, czy się z niego wyprowadziła powinna być potwierdzona obiektywnymi okolicznościami faktycznymi związanymi z daną sprawą. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania o chęci przebywania w lokalu, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących na to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów ustalenia w sprawie wymagało, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, czy skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce dotychczasowego pobytu w przedmiotowym lokalu w znaczeniu art. 35 u.e.l. nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Wskazać należy, że ustalenia powyższe winny były zostać poczynione zgodnie z przepisami prawa procesowego, w tym przede wszystkim zgodnie z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy. W tym też celu, zgodnie z wymogami określonymi w treści art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., decyzja organu powinna zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. W okolicznościach sprawy skarżący w toku postępowania administracyjnego konsekwentnie podtrzymywał, że nie opuszczał miejsca zamieszkania, i jednocześnie jego zameldowania na pobyt stały, w lokalu YY oraz twierdził, że nie posiada żadnego innego miejsca zamieszkania w kraju i za granicą. Orzekające w sprawie organy, odwołując się m.in. do zeznań części świadków (tj. lokatorek mieszkań nr [...] i nr [...]), wskazały, że osoby te jednoznacznie stwierdziły, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy oceniając te zeznania stwierdził, że są one spójne, logiczne i zgodne z wcześniej składanymi oświadczeniami podczas wizji lokalnych przeprowadzonych przez zarządcę nieruchomości w różnych okresach czasu. Jak wskazano szczególnie dużą moc dowodową miały zeznania sąsiadki mieszkającej na tym samym piętrze, na którym mieści się przedmiotowy lokal, ponieważ dysponuje ona bezpośrednią wiedzą dotyczącą zamieszkiwania skarżącego wynikającą z codziennych obserwacji. Organy w swoich rozstrzygnięciach oparły się również na treści pisma Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego informującego, że skarżący nie jest najemcą przedmiotowego lokalu, gdyż umowa najmu została mu wypowiedziana z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do innej nieruchomości. W piśmie tym stwierdzono także, że skarżący nie mieszka w lokalu, stwarzając pozory jego użytkowania, co wynika z informacji uzyskanych od pracowników Zarządu Zasobu Komunalnego, którzy przeprowadzali w latach 2017-2024 szereg czynności, m.in. wizje lokalowe i dokumentację zdjęciową. Poinformowano również, że opłaty za lokal wnoszone są nieregularnie i że konto finansowe lokalu obciążone jest zaległościami. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że przyjęte przez Wojewodę wnioskowanie wskazuje na swoisty brak konsekwencji, który rodzi istotne wątpliwości co do prawidłowego i kompleksowego wyjaśnienia przez ten organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W pierwszej kolejności należy bowiem wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazuje, że: "w toku postępowania przed organem I instancji J. K. przedłożył umowę najmu przedmiotowego lokalu, jednakże z wyjaśnień Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. wynika, że umowa ta została J. K. wypowiedziana ze względu na posiadanie przez niego tytułu prawnego do innej nieruchomości." Wyjaśnić zatem należy, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego fakt wypowiedzenia umowy najmu dokonanego przez Gminę W. poza jednozdaniowym twierdzeniem zawartym w piśmie Zastępcy Dyrektora Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. z dnia 8 maja 2024 r. W piśmie tym zaznaczono dodatkowo, że "w dniu 2 września 2010 r. została nadana klauzula wykonalności do prawomocnego wyroku o eksmisję, a z informacji posiadanych przez tut. Wydział nie wynika jakoby dłużnik odwoływał się od ww. orzeczenia". Jakkolwiek w aktach sprawy znajduje się sentencja wyroku Sądu Rejonowego dla W. – F. we W. z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt [...], w sprawie o eksmisję, to nie została wyjaśniona kwestia, czy przeprowadzone zostało postępowanie egzekucyjne, a jeżeli nie to czy skarżący dobrowolnie opuścił zajmowany lokal mieszkalny. Z dołączonych do akt administracyjnych sprawy kserokopii pisma Zarządu Zasobu Komunalnego z dnia 13 grudnia 2019 r. wynika bowiem, że skarżący, z uwagi na zajmowanie lokalu YY bez tytułu prawnego, został wezwany do opróżnienia, opuszczenia i wydania Gminie W. przedmiotowego lokalu w nieprzekraczalnym terminie 14 dni, licząc od daty otrzymania tego pisma, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego z powództwem o eksmisję. Natomiast w późniejszym piśmie Zastępcy Dyrektora Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. z dnia 6 marca 2020 r. wezwano skarżącego, w trybie przedegzekucyjnym, do opuszczenia, opróżnienia i wydania Gminie W. przedmiotowego lokalu w nieprzekraczalnym terminie 30 dni, licząc od dnia otrzymania tego pisma, pod rygorem skierowania sprawy do komornika sądowego. Nie można przy tym nie zauważyć, że daty tych wezwań, z urzędu znane organowi I instancji, były wcześniejsze od decyzji Prezydenta z dnia 1 września 2020 r., którą odmówiono wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu YY. W drugiej kolejności przyjmując domniemanie, że stan faktyczny po dniu 1 września 2020 r., w kontekście zamiaru stałego przebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu, mógł ulec zmianie to wątpliwości budzi brak wnikliwych rozważań organu odwoławczego co do podnoszonych przez skarżącego, a znajdujących częściowe uzasadnienie w przedłożonych dokumentach, okoliczności dotyczących zgody Gminy na dalsze korzystanie przez skarżącego z przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Nie może bowiem umykać z pola widzenia, że jak wynika z akt sprawy skarżący ma w dalszym ciągu pełny dostęp do lokalu YY, odbiera z tego adresu kierowaną do niego korespondencję, kontaktuje się z zarządcą budynku w kwestiach eksploatacyjnych czy też uiszcza koszty związane z jego utrzymaniem. Wystarczy wskazać tutaj na pismo skarżącego do Zarządu Zasobu Komunalnego z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygnalizujące nieprawidłowości przy pracach związanych z wymiana instalacji grzewczych wraz z odpowiedzią tej jednostki budżetowej Gminy W. z dnia 26 kwietnia 2024 r., w której poinformowano skarżącego, że zgłoszone usterki zostały usunięte do dnia 17 kwietnia 2024 r., dalsze pismo skarżącego w tej samej sprawie z dnia 18 czerwca 2024 r., czy też notatkę służbową specjalisty Zarządu Zasobu Komunalnego z dnia 27 czerwca 2023r. o przekazaniu przez "najemcę lokalu nr [...]" piwnicy sąsiadce. W dalszej kolejności wskazać trzeba na całkowite pominięcie przez Wojewodę w kontrolowanej sprawie kwestii związanej z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą w zakresie pasażerskiego transportu lądowego. O ile w uzasadnieniu decyzji odniesiono się do specyfiki tej działalności w kontekście wielodniowych wyjazdów poza miejsce zamieszkania, to w żadnym stopniu nie zwrócono uwagi na miejsce prowadzenia tej działalności. Skarżący do swojego odwołania dołączył bowiem kserokopie dokumentów, z których wynika, że prowadzi zarejestrowaną działalność pod nazwą "J." pod adresem przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a ponadto w dniu 14 maja 2024 r. została mu wydana, na ten sam adres lokalu YY, przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego licencja nr [...] dotycząca międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób, ważna od 19 maja 2024 r. do 19 maja 2029 r. Nie przesądzając zatem kierunku rozstrzygnięcia co do kwestii wymeldowania skarżącego z pobytu stałego Sąd wskazuje, że brak wyjaśnienia dostrzeżonych wątpliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Celem jednoznacznego wyjaśnienia wskazanych wyżej wątpliwości Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Dopiero w zależności od wyniku tych ustaleń Wojewoda rozważy, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał z uwagi na to, że pomimo pouczenia skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ich zwrot od organu (pismo Sądu z dnia 28 lutego 2025 r., k. 30 akt sądowych), taki wniosek w tym przedmiocie nie został złożony. Zgodnie zaś z art. 210 § 1 zdanie pierwsze u.p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.