II SA/Wr 107/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi D. M., B. T., E. T. i Z. O. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi C., J., N.,O. , O., O. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej przepis § 15 pkt 2 lit. a we fragmencie "[...] " odnośnie do działek: [...], [...], [...], [...], [...] obręb O.; działek: 675, 508, 486, 507/1, 536, 566, 507/2 obręb O. ; działek: [...] , [...] obręb C.; II. zasądza od Gminy O. na rzecz D. M. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Gminy O. na rzecz B. T. i E. T. kwotę 780 zł (słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Gminy O. na rzecz Z. O. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. M., Z. O., B. T., reprezentowani przez adwokata T. F., zaskarżyli w części uchwałę Nr [...] Rady Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie wsi C., J., N., O.(1), O.(2), O.(3) (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. [...]) - w części obejmującej przepis § 15 pkt 2 lit. a uchwały we fragmencie "o mocy do 3,5 MW każda". Uchwale w zaskarżonej części zarzucono: 1. naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3, art. 20 i art. 22 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 140 ustawy Kodeks cywilny, poprzez naruszenie konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa, zasady proporcjonalności i ochrony własności; 2. naruszenie art. 1 ust. 2 i ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ograniczenie mocy elektrowni wiatrowych do 3,5 MW każda, co nie ma ani podstawy, ani uzasadnienia w tych przepisach, a także przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy poprzez nałożenie w planie miejscowym ograniczeń nie znajdujących uzasadnienia ani w przepisach prawa, ani w interesie publicznym. Pełnomocnik wniósł o: 1) stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części, tzn. § 15 pkt 2 lit. a uchwały we fragmencie "o mocy do 3,5 MW każda", czyli w zakresie, w której przepis ten ogranicza moc elektrowni wiatrowych, których realizacja dopuszczona jest przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) zasądzenie od organu na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z § 15 pkt 2 lit. a uchwały ustala się lokalizację elektrowni wiatrowych o mocy do 3,5 MW każda, wraz z urządzeniami technicznymi i infrastrukturą towarzyszącą. Skarżący są właścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego, z czego wywodzą legitymację do zaskarżenia uchwały. Uchwała w zaskarżonej części ogranicza możliwość zagospodarowania terenu zgodnie z przeznaczeniem w niej określonym, to jest możliwość budowy elektrowni wiatrowych na nieruchomościach skarżących. Uchwała ogranicza w sposób nieuzasadniony, możliwość czerpania pożytków z nieruchomości, poprzez jej dzierżawę na rzecz przedsiębiorcy, prowadzącego działalność w zakresie budowy i eksploatacji elektrowni wiatrowych. Organy gminy, wprowadzając ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnie chronionego prawa własności, obowiązane są stosować takie środki prawne, które będą najmniej uciążliwe dla poszczególnych podmiotów oraz pozostaną w racjonalnej proporcji do zamierzonych celów. Interes prawny skarżących, wywodzący się z prawa własności, został naruszony poprzez wprowadzenie nieuzasadnionego ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości - realizacji inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych, mimo że takie jest przeznaczenie tego obszaru. Ponadto, kwestionowany przepis ogranicza swobodę prowadzenia działalności gospodarczej na tym obszarze. Ograniczenie mocy elektrowni wiatrowych do 3,5 MW każda nie ma podstaw prawnych ani faktycznych. Ograniczenie takie nie leży również w interesie publicznym ani w interesie wspólnoty samorządowej, gdyż utrudnia rozwój alternatywnych źródeł energii. Wprowadzenie takiego ograniczenia może spowodować brak możliwości wybudowania elektrowni wiatrowej, a co za tym idzie, czerpania pożytków z nieruchomości przez jej właścicieli. Kwestionowany przepis stanowi naruszenie prawa w części, w której ogranicza moc poszczególnych elektrowni wiatrowych. W tym samym zakresie narusza on interes prawny skarżących. Skarżący zauważają, że istotą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zdefiniowanie ładu przestrzennego, a więc sposobu ukształtowania przestrzeni, który tworzy spójną całość. Parametr techniczny w postaci mocy pojedynczej elektrowni wiatrowej nie ma na ową przestrzeń wpływu. Nie wpływa bezpośrednio na obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej na otaczające środowisko, ani na jej wymiary zewnętrzne, które są określone innymi ustaleniami wspomnianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani rozporządzenia wykonawcze nie nakładają obowiązku określania w planie miejscowym mocy jednostkowej urządzeń technicznych lub budowlanych. Gmina sprawując władztwo planistyczne, które nie jest nieograniczone, musi mieć na uwadze, że wprowadzone ograniczenia, w tym prawa własności lub swobody działalności gospodarczej, muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione. Potwierdza to ugruntowane orzecznictwo. W niniejszej sprawie, ograniczając bez żadnego uzasadnienia moc elektrowni wiatrowych do 3,5 MW każda, Rada Gminy O. przekroczyła granice władztwa planistycznego. Skarżący pismem z dnia 2 stycznia 2025 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ odpowiedział pismem z dnia 15 stycznia 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że Rada Gminy O. nie przekroczyła władztwa planistycznego, uchwalając zakwestionowaną uchwałę, a także podniósł, że nie podziela zarzutu naruszenia powołanych w skardze unormowań zawartych w Konstytucji RP. Organ wskazał, że uchwały nie zakwestionował Wojewoda Dolnośląski, a prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia. Według art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. Na początku trzeba przypomnieć, że Sąd Wojewódzki orzekał w kwestii zgodności z prawem wskazanego przepisu planu, wszakże wobec innych skarżących (zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 301/24). Argumentację zamieszczoną w tamtym orzeczeniu Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela. Skarga wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej u.s.g.)., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd wyjaśnia także, że w orzecznictwie jednoznacznie wskazuje się, że podstawy do uwzględnienia skargi na uchwałę podjętą w zakresie administracji publicznej zaistnieją tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia, a to naruszenie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Mówiąc inaczej, skarga nie podlega uwzględnieniu w sytuacji, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt II OSK 355/11, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Skarżący po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. złożyli skargę na uchwałę. W ocenie sądu skarżący będący właścicielami/współwłaścicielami działek o numerach wskazanych w sentencji posiadają interes prawny w zaskarżeniu planu w zakresie, w jakim określa on przeznaczenie tych działek oraz ustala zasady ich zagospodarowania. Interes osób posiadających takie nieruchomości znajduje bowiem ochronę w przepisach kodeksu cywilnego (art. 140 k.c.). Właściciel nieruchomości ma interes w ochronie służącego mu prawa własności przed ingerowanie w to prawo, przez ograniczenie jego wykonywania i narzucanie określonego sposobu zagospodarowania nieruchomości. W niniejszej sprawie nie ma żadnej wątpliwości co do tego, że w skarżący mając tytuł prawny do działek, znajdujących się na terenie objętym skargą, mają ograniczoną możliwość wykorzystania działek dla zainstalowania na ich terenie siłowni wiatrowych w zakresie ich mocy (do 3,5 MW). Zaskarżyli zatem w części przedmiotową uchwałę w zakresie jedynie przepisu § 15 pkt 2 lit. a, odnośnie do fragmentu "o mocy do 3,5 MW każda", czyli o ile tym unormowaniem uchwałodawca ograniczył jedynie moc urządzeń prądotwórczych, zezwalając (co istotne) na ich lokalizację na działkach skarżących. Analiza akt planistycznych wskazuje jednoznacznie, że w § 3 uchwały, ustalającym przeznaczenia terenów i ich symbole w p.1) określono teren zabudowy techniczno-produkcyjnej – EW – teren elektrowni (siłowni) wiatrowych; w rozdziale 3, stanowiącym ustalenia szczegółowe dla terenów, w § 15. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW, [...].EW uchwała wprowadziła następujące obowiązujące ustalenia: 1) przeznaczenie terenu - teren elektrowni (siłowni) wiatrowych; 2) zasady zagospodarowania terenu: a) ustala się lokalizację elektrowni (siłowni) wiatrowych o mocy do 3,5 MW każda, wraz z urządzeniami technicznymi i infrastrukturą towarzyszącą, b) zakaz stosowania oświetlenia wież elektrowni (siłowni) wiatrowych, powodującego nadmierne podświetlenie tła, zmniejszającego zasięg światła znaków nawigacyjnych oraz przypominającego znaki nawigacyjne; 3) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: a) wysokość zabudowy elektrowni (siłowni) wiatrowych nie większa niż: – 170 metrów – dla konstrukcji wieży, – 210 metrów – dla skrajnego punktu skrzydła w pozycji pionowej, b) powierzchnia zabudowy nie większa niż 80% powierzchni działki budowlanej, c) powierzchnia biologicznie czynna nie mniejsza niż 10% powierzchni działki budowlanej; w na terenach [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R, [...].R (§ 19 lit. d) dopuszcza się możliwość zachodzenia łopat wirników elektrowni (siłowni) wiatrowych zlokalizowanych na terenach EW, do 50 m w rzucie poziomym. W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała ustalając, że na działkach skarżących wprowadza się lokalizację elektrowni (siłowni) wiatrowych o mocy do 3,5 MW każda, modyfikuje uprawnienia i obowiązki skarżących wynikające z prawa własności. Wypada zatem rozważyć, czy stwierdzone naruszenie interesu prawnego skarżących co do ich działek mieści się granicach obowiązującego prawa, w szczególności czy gmina nie nadużyła władztwa planistycznego. Dokonując weryfikacji prawidłowości skorzystania przez gminę z przysługującej jej samodzielności planistycznej w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 k.c. właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego, z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona, ale jedynie w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, czyli zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi być racjonalna i odpowiednia (proporcjonalna) do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Takimi przepisami o randze ustawowej, zezwalającymi na ograniczenie prawa własności są m.in. regulacje zawarte w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które upoważniają gminy do uchwalania aktów planowania przestrzennego. Ważne jest, czy takie ograniczenie korzystania z nieruchomości jest dopuszczalne przede wszystkim w świetle przepisów u.p.z.p., a także innych ustaw, w tym art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Według art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obecnie planów ogólnych) oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ obowiązany jest ważyć interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.). Przytoczony przepis stanowi bazę tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Oczywiste jest, że w toku uchwalania czy to studium, czy planu miejscowego, może dochodzić, i w praktyce dochodzi do kolizji interesów. Rozstrzyganie tych konfliktów wymaga wyważenia interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości oraz interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. Zachowanie balansu między wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo wyklucza zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym, i odwrotnie. Nie oznacza to jednak, że jakiekolwiek naruszenie interesu indywidualnego z góry naznacza taki plan znamieniem nielegalności. W ocenie Sądu z przepisów takich jak art. 140 k.c. oraz art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji wynika możliwość ingerencji, poprzez władztwo planistyczne, w prawo własności. Problem nie polega więc na tym, czy uchwała wkracza w prawo własności, lecz czy ta ingerencja następuje z naruszeniem prawa, ewentualnie zasady proporcjonalności, która wymaga wyważenia różnych interesów , w szczególności publicznego (ład przestrzenny) i prywatnego (prawo własności). Wtedy można mówić o przekroczeniu władztwa planistycznego. Organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Podkreślić jednak trzeba, że na mocy art. 21 Konstytucji RP ochrona własności stała się jedną z zasad ustroju gospodarczego RP. Na podstawie art. 64 Konstytucji RP własność stała się również jednym z podstawowych praw ekonomicznych. Dla ochrony własności podstawowe znaczenie ma przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który statuuje zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H.Beck, Warszawa 2018, str. 64 - 65). Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności, czego można spodziewać się po miejscowym planie zagospodarowania, uzasadnia tylko cel publiczny jednakże wtedy, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może polegać zatem na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. Nieprzestrzeganie tego spowoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania, może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe. W wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 437/08) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w zagospodarowaniu przestrzeni interes społeczny nie zyskał prymatu w odniesieniu do interesu jednostki, co oznacza obowiązek rozważnego wyważania praw indywidualnych obywateli i interesu społecznego w procesie planowania przestrzennego. W ocenie NSA podstawowa zasada równości wobec prawa nakazuje wyważać wszystkie interesów, jakie występują w danej sprawie, a istota wyważania opiera się na prawidłowej realizacji dwóch elementów tej zasady - wyważaniu wartości interesów i rezultacie wyważenia. Odnosząc dotychczasowe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy mieć na uwadze, że w aktach znajduje się uzasadnienie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przeznaczeniem wyżej wymienionego obszaru na lokalizację elektrowni wiatrowych. Wśród korzyści dla gminy w "Analizie zasadności przystąpienia do sporządzania miejscowego planu wskazano na "możliwość koegzystencji elektrowni z innymi formami gospodarowania (rolnictwo). Obszar zamierzonego opracowania planu - to otwarte tereny o funkcji rolniczej..." W kwestii zatem przeznaczenia działek interes właścicieli działek nie został prawidłowo, w toku procedury planistycznej, wyważony. W żadnej mierze gmina nie wykazała, że wyważyła wszelkie interesy - zarówno publiczne jak i prywatne- uwzględniając przy tym aspekty proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania konstytucyjnie chronionego prawa własności. Dlatego też - wobec nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności - uznać należało, że gmina przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego. Opracowując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ planistyczny uwzględnił możliwość wykorzystania działek na cele energetyki wiatrowej (co więcej, sama gmina uznała taką potrzebę, co wynika wprost z uchwały intencyjnej), jednakże bez żadnego uzasadnienia ograniczono w sposób niezrozumiały dopuszczalną moc wiatraków. Akta wskazują także, że RDOŚ uzgodnił projekt bez ograniczeń (k. 32 i 42 akt). Nadto dopuszczenie w planie instalacji siłowni wiatrowych nie oznacza jakie konkretnie moce będą miały ewentualnie zrealizowane siłownie, bowiem inwestor będzie musiał przejść cały administracyjny proces inwestycyjny, aby wykorzystać teren na cele elektrowni wiatrowych. Finalnie trzeba także podkreślić, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego We Wrocławiu z dnia 16 września 2015 r. (Sygn. akt II SA/Wr 323/15) stwierdzono nieważność § 11 pkt 9 lit. a obecnie skarżonej uchwały, jednakże w innym fragmencie tj. "na warunkach określonych przez właściciela sieci dystrybucyjnej", § 11 pkt 12 lit. c we fragmencie: "w uzgodnieniu z jej zarządcą", § 19 pkt 1 lit. b we fragmencie: "maszty z urządzeniami do pomiaru kierunku i prędkości wiatru", § 19 pkt 2 lit. a we fragmencie: "za wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz masztów z urządzeniami do pomiaru kierunku i prędkości wiatru, z zastrzeżeniem lit. b", § 19 pkt 2 lit. b i § 19 pkt 2 lit. c zaskarżonej uchwały. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że "analiza kwestionowanych zapisów uchwały w kontekście zarzutów skargi pozwala na przyjęcie, że w obrębie badanego planu miejscowego doszło do dopuszczenia funkcji innej niż rolna, bez uzyskania stosownej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w sytuacji gdy nie można w przyszłości wykluczyć realizowania nowych inwestycji w napowietrzną sieć energetyczną. Okoliczność ta zdaje się więc potwierdzać zasadność skargi w przedmiotowej części. Co więcej, wchodząc poza zarzuty skargi, należało sankcją nieważności objąć również § 19 pkt 1 lit. b we fragmencie: "maszty z urządzeniami do pomiaru kierunku i prędkości wiatru" oraz § 19 pkt 2 lit. a we fragmencie: "za wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz masztów z urządzeniami do pomiaru kierunku i prędkości wiatru, z zastrzeżeniem lit. b". Powyższa regulacja w sposób analogiczny jak w przypadku sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, dopuszcza na spornym obszarze planu funkcję inną niż rolna, bez uzyskania stosownej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Eliminacja zapisów uchwały odnoszących się do lokalizacji masztów z urządzeniami do pomiaru kierunku i prędkości wiatru pociągała także konieczność stwierdzenia nieważności § 19 pkt 2 lit. b i § 19 pkt 2 lit. c zaskarżonej uchwały, które to przepisy również odnoszą się do tej kwestii." Z powołanego orzeczenia wynika, że Sąd w tamtej sprawie nie rozważał kwestii związanych z wpływem unormowań planu na wykonywanie prawa własności przez skarżących. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt lI OSK 332/18) rozpoznanie skargi na uchwałę jest jednak dopuszczalne w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącego, które nie było przedmiotem orzekania w poprzedniej sprawie. "W konsekwencji rozpoznając kolejną skargę na wskazaną uchwałę, stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały mogłoby nastąpić tylko w części dotyczącej interesu prawnego skarżącego. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 509/12, z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 302/12). O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów związanych z udziałem skarżących w postępowaniu sąd zaliczył wpis sądowy od skargi w wysokości 300 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa. W konsekwencji na rzecz D. M. zasądzono 797 zł, na rzecz B. T. i E. T. zasądzono 780 zł, na rzecz Z. O. zasądzono 797 zł.