II SA/Wr 118/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA - Anna Siedlecka/sprawozdawca/ Sędzia NSA - Halina Kremis Asesor WSA - Alicja Palus Protokolant - Izabela Krajewska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej B. postanawia: odrzucić skargę Sygn. akt II SA/Wr 118/05 2 U Z A S A D N I E NI E Pismem z dnia [...]r. A. D. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej B . Skarżący żąda uznania § 7 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały jako niezgodnego z prawem. Zdaniem skarżącego, przepis ten w zakresie wymogu "zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta", jest bezprawnym ograniczeniem możliwości funkcjonowania ustawy zgodnie z intencją ustawodawcy zawartą w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżący pismem z dnia [...]r. wezwał organ gminy, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...]r. otrzymał odpowiedź organu na powyższe wezwanie. W kolejnym piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Prezydenta Miasta B., skarżący powołując się na otrzymane pismo z [...]r. nie zgadza się z argumentacją tam zawartą i zapowiada, że wniesie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska B. wniosła o oddalenie skargi względnie o jej odrzucenie. Organ wskazał, że żądanie skarżącego zawarte w petitum skargi i przytoczone w niej przepisy prawa nie pozostają ze sobą w związku przyczynowym. Załączone bowiem do skargi odpisy dokumentów wskazują, że złożenie skargi zostało podyktowane odmową sprzedaży skarżącemu dzierżawionej nieruchomości w drodze bezprzetargowej. Analiza dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie przez organ prowadzi do wniosku, iż skarżący, składając skargę, kierował się interesem faktycznym, a nie prawnym. Skarżący zawarł z Gminą Miejską B. umowę dzierżawy nieruchomości stanowiącej własność Gminy na okres 10 lat, z możliwością wybudowania i prowadzenia parkingu miejskiego. Po zakończeniu umowy dzierżawy i odmowie jej zwrotu Gminie, została skierowana przeciwko skarżącemu sprawa do sądu o wydanie nieruchomości. W tych warunkach skarżący nie posiada interesu prawnego do kwestionowania zaskarżonej uchwały, gdyż roszczenie jego ma charakter cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze Sygn. akt II SA/Wr 118/05 3 zm.), skargę na akt inny niż wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4, w stosunku do którego ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku, o którym mowa w art. 52 § 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organowi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa. Z przedłożonych akt sprawy oraz oświadczenia skarżącego, zawartego w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Sądu wynika, że odpowiedź organu na wysłane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczona została skarżącemu przed dniem [...]r. Zatem pomiędzy datą doręczenia odpowiedzi organu a datą skierowania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego( 8 lutego 2005r.) upłynęło kilkanaście miesięcy. Oznacza to, że skarżący uchybił trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi. Gdyby nawet przyjąć termin względniejszy do wniesienia skargi (60-dniowy od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia), to i tak termin ten również nie został dochowany. W tych warunkach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić, jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.