II SA/Wr 121/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi I.G. i W.G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących kwotę 517 (pięćset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta Powiatu W., powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 123 kpa, odmówił I. i W.G. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę "gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, zbiornikiem na ścieki oraz WLZ", gdyż "przedłożony projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z przepisami". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że działka nr 120 w R. o powierzchni 3,74 ha, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi Ramiszów, przyjętym uchwałą Rady Gminy D. nr [...] r. z dnia 31 marca 2005 r. Z uchwały tej wynika, że część tej działki leży na obszarze opisanym symbolem MN z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną oraz zagrodową, a pozostała część obejmuje obszar opisany symbolami RP1 – grunty rolne z wykluczeniem zabudowy zagrodowej oraz RL – obszar przeznaczony pod lasy, grunty leśne i obszary przeznaczone do zalesienia. Przedmiotowy budynek jednorodzinny został zlokalizowany w przeważającej części na terenie opisanym symbolem RL, a w pozostałej części na terenie MN. Zdaniem organu, wystąpiła niezgodność projektu budowlanego z § 4 ust. 10 wyżej wymienionej uchwały nr [...] r. z dnia 31 marca 2005 r., a dalsza ocena przedłożonego projektu wykazała ponadto inne nieprawidłowości. Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta Powiatu W. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym. Przedstawiwszy dalszy przebieg postępowania i odpowiedź strony na powyższe postanowienie, organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek jednorodzinny nie może być uznany za obiekt związany z prowadzeniem gospodarki leśnej, gdyż służy wyłącznie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a jego lokalizacja na terenie opisanym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako obszar przeznaczony pod lasy, grunty leśne i przeznaczone do zalesienia, narusza ustalenia planu. Ponadto Starosta Powiatu W. stwierdził, że projekt nie został uzupełniony o instalację deszczową oraz przewiduje ogrzewanie budynku węglem, a nie paliwem ekologicznym. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżący I.G. i W.G., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli o jej uchylenie i wydanie decyzji merytorycznej, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, zbiornikiem na ścieki oraz WLZ na działce nr 120, obręb R. w gminie D.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedstawiona na projekcie zagospodarowania terenu część działki nr 120 obejmuje w sumie trzy rodzaje przeznaczenia terenów, opisanych na rysunku planu symbolami MN, RL i RP1. Dla terenu MN plan przewiduje w § 4 ust. 1 tekstu planu jako funkcję wiodącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz zabudowę zagrodową. Dla terenu RL plan w § 4 ust. 10 ustala, że funkcją wiodącą są lasy, grunty leśne oraz obszary do zalesienia, a za zgodną z funkcją wiodącą terenu uznaje się: wykorzystywanie terenów dla celów prowadzenia gospodarki leśnej, lokalizację obiektów związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej i lokalizację sieci infrastruktury technicznej. Dla terenów RP1 funkcją wiodącą terenu są grunty rolne, a za zgodne z funkcją wiodącą uznaje się wykorzystywanie terenów do celów związanych z produkcją rolniczą z wykluczeniem lokalizacji zabudowy zagrodowej, obiektów hodowlanych oraz innych obiektów związanych z produkcją rolniczą. Opisawszy przedmiotową działkę organ II instancji podniósł, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że na terenie MN zaplanowano usytuowanie niewielkiego fragmentu budynku mieszkalnego wraz z tarasem oraz kilka planowanych drzew i krzewów. Zasadnicza część budynku mieszkalnego, dojazd i dojście do budynku, zadaszone miejsce na gromadzenie odpadów, planowane instalacje zewnętrzne oraz pojedyncze planowane drzewa i krzewy wraz z powierzchnią biologicznie czynną przewidziano na terenie RL. Na terenie RP1 przewidziano jedynie powierzchnię biologicznie czynną. Badając zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy dokonał analizy pojęcia gospodarstwa leśnego. W tym zakresie Wojewoda wskazał na § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz na art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), po czym stwierdził, że definicje tam zawarte mają ograniczone znaczenie, związane z kwestiami technicznymi i podatkowymi. Pojęcie to nie posiada ogólnej, systemowej definicji, podobnej do np. definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 55³ kc. Według zaś wyjaśnień językoznawców pojęcie gospodarstwa leśnego definiuje się jako obszar lasu wraz z należącymi do niego zabudowaniami i urządzeniami umożliwiającymi prowadzenie produkcji leśnej. Gospodarstwo leśne można rozumieć w sposób podmiotowy (np. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe) albo przedmiotowy (zespół składników przeznaczonych do prowadzenia gospodarki leśnej). W opinii organu odwoławczego, analiza zawartości projektu budowlanego w kontekście sformułowanego wniosku o pozwolenie na budowę ("budowa gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym"), prowadzi do konstatacji, że planowana inwestycja w odniesieniu do lokalizacji znacznej części budynku mieszkalnego jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi terenu o symbolu RL (lasy, grunty leśne oraz obszary do zalesienia; zgodne z funkcją wiodącą terenu: wykorzystywanie terenów dla celów prowadzenia gospodarki leśnej, lokalizację obiektów związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej i lokalizację sieci infrastruktury technicznej). W ocenie organu, zaprezentowanej w projekcie budowlanym inwestycji nie można uznać za gospodarstwo leśne, a planowanego budynku mieszkalnego za obiekt związany z prowadzeniem gospodarki leśnej, czy "budynku umożliwiającego produkcję leśną". Przedmiotowy budynek należy bowiem do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wobec powyższego projektowana lokalizacja znacznej części tego budynku narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów omawiane zamierzenie budowlane narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, zdaniem Wojewody, inwestorzy na wezwanie organu I instancji (postanowienie z dnia [...] r. nr [...]) nie uzupełnili wskazanych przez organ nieprawidłowości i przedłożony do zatwierdzenia projekt nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego. Organ stwierdził przy tym, że zachodzi niezgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku rozwiązań projektowych dotyczących odprowadzania wód opadowych, gdyż § 9 ust. 12 planu stanowi, że zasadą jest odprowadzanie wód opadowych do studni chłonnej na własnej działce, poprzez rozprowadzenie drenażem lub poprzez wykorzystanie istniejących rowów odwadniających, a przedmiotowy projekt budowlany nie zawiera rozwiązań w tej kwestii. Wojewoda nie stwierdził przy tym naruszenia w niniejszej sprawie procedury administracyjnej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli I.G. i W.G.. Zarzucając tej decyzji naruszenie art. 7, art. 8 i art. 12 kpa, skarżący wnieśli o jej uchylenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wywodzili, że projektowany budynek nie został usytuowany na terenie leśnym, a jedynie na terenie opisanym w planie miejscowym symbolem RL, na którym za zgodne z funkcją wiodącą terenu uznaje się wykorzystanie terenów do celów prowadzenia gospodarki leśnej, lokalizację obiektów związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej i lokalizację sieci infrastruktury technicznej. Polemizując ze stanowiskiem organu, że planowana inwestycja nie jest gospodarstwem leśnym podkreślili, że planują zalesienie części działki i prowadzenie szkółki leśnej na powierzchni ok. 2 ha, a budynek mieszkalny ma być częścią planowanego gospodarstwa leśnego. Odnosząc się do zarzutu niezgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku rozwiązań projektowych dotyczących odprowadzania wód opadowych skarżący podnieśli, że miejscowy plan przewiduje odprowadzanie wód opadowych poprzez ich rozprowadzenie na własnej działce oraz wprowadza obowiązek budowy systemu drenarskiego w przypadku realizacji inwestycji na gruntach zdrenowanych, natomiast ich działka nie jest gruntem zdrenowanym. Ich zdaniem ze względu na wielkość działki i odległości projektowanego budynku od granic działki nie ma potrzeby projektowania dodatkowego drenażu rozprowadzającego wody opadowe na działce inwestora, a dodatkowy drenaż mógłby naruszyć istniejące stosunki wodne na działce. Planuje się zachowanie naturalnego ukształtowania działki, które zabezpiecza spływ wód deszczowych na tereny sąsiednie, a naturalne rozsączanie wód deszczowych korzystnie wpłynie na zachowanie naturalnego środowiska na działce. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), a procedurę ich podjęcia regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis art. 7 kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wedle art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest przede wszystkim to, czy planowana przez skarżących inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w ocenie organów administracyjnych omawiane zamierzenie budowlane narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organy te uznały, że przedłożony do zatwierdzenia projekt nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego. We wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego inwestorzy jako nazwę i rodzaj całego zamierzenia inwestycyjnego wskazali: "budowa gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, zbiornikiem na ścieki oraz WLZ", podając jako teren zainwestowania działkę nr 120, AM1, obręb R., gmina D.. W części opisowej wniosku wskazano, że przedmiotem inwestycji jest budowa gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z dojściami i dojazdem oraz wewnętrzną linią zasilającą na opisanej wyżej działce. W opisie do projektu budowlanego podano, że na przedmiotowej działce planuje się prowadzenie gospodarki leśnej, zgodnie z ustawą o lasach oraz ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to jest zalesienie działki oraz szkółkę leśną na powierzchni ok. 2 ha. Na projekcie zagospodarowania terenu zobrazowano jedynie część działki nr 120, będącej w granicach opracowania, stanowiącą ok. 1/3 powierzchni całej działki, przedstawiając usytuowanie budynku mieszkalnego wraz z utwardzonym tarasem, utwardzony dojazd i dojście do budynku, zadaszone miejsce gromadzenia odpadów stałych, wewnętrzną linię zasilającą wraz ze złączem kablowym, zewnętrzną instalację sanitarną ze zbiornikiem bezodpływowym na ścieki, przyłącze wodociągowe, pojedyncze projektowane drzewa i krzewy oraz powierzchnię biologicznie czynną. Zdaniem organów, przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż – jak stwierdził organ I instancji – objęty omawianym wnioskiem budynek jednorodzinny nie może być uznany za obiekt związany z prowadzeniem gospodarki leśnej. Służy on bowiem wyłącznie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a jego lokalizacja na terenie opisanym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako obszar przeznaczony pod lasy, grunty leśne i przeznaczone do zalesienia, narusza ustalenia planu. Również w ocenie organu odwoławczego, zaprezentowanej w projekcie budowlanym inwestycji nie można uznać za gospodarstwo leśne, a planowanego budynku za obiekt związany z prowadzeniem gospodarki leśnej, bowiem przedmiotowy budynek należy do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a projektowana lokalizacja znacznej części tego budynku narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego. Z tych też względów – w opinii organów obu instancji – omawiane zamierzenie budowlane narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dokonując oceny zgodności z prawem zapadłych w niniejszej sprawie decyzji oraz rozważając w tym kontekście powyższą kwestię stwierdzić należy, że organy administracyjne obu instancji w istocie nie wykazały w sposób dostateczny, dlaczego przyjęły, że przedmiotowa inwestycja – w ich ocenie – nie jest inwestycją wskazaną we wniosku, to jest budową gospodarstwa leśnego z budynkiem mieszkalnym, lecz służy wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Organ I instancji w powyższym zakresie ograniczył się do stwierdzenia, że "zaprojektowany budynek jednorodzinny w żaden sposób nie może być uznany za obiekt związany w prowadzeniem gospodarki leśnej, gdyż służy on wyłącznie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych". Organ II instancji co prawda przeprowadził analizę pojęcia gospodarstwa leśnego, jednak po jej przeprowadzeniu stwierdził tylko, że "zaprezentowanej w projekcie budowlanym inwestycji nie można uznać bowiem za gospodarstwo leśne, a planowanego budynku mieszkalnego jako obiektu związanego z prowadzeniem gospodarki leśnej (...). Przedmiotowy budynek mieszkalny należy bowiem do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych". Organy obu instancji pominęły zupełnie w swoich rozważaniach fakt wskazywania przez skarżących na zamiar zalesienia działki i prowadzenia na niej szkółki leśnej. Tymczasem – nie negując, że przedmiotowy budynek mieszkalny należy do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych – stwierdzić trzeba, że fakt ten nie eliminuje możliwości uznania go za element składowy gospodarstwa leśnego, jeżeli miałaby zamieszkiwać w nim osoba prowadząca to gospodarstwo. Analizując pojęcie gospodarstwa leśnego organ odwoławczy wskazał na § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, stwierdzając, że definicje tam zawarte mają ograniczone znaczenie, związane z kwestiami technicznymi i podatkowym. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zabudowie zagrodowej - należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W myśl art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), przez gospodarstwo leśne rozumie się gospodarstwo prowadzone przez podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, definicja zawarta w tym akcie prawnym ma wąskie, związane z kwestiami podatkowymi znaczenie. Niemniej jednak w sytuacji, gdyby okazało się, że wnioskodawcy (lub jedno z nich) są osobami, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym – fakt ten pomocniczo wskazywałby na możliwość prowadzenia przez takie osoby (taką osobę) gospodarstwa leśnego. Zauważyć przy tym wypada, że nawet gdyby żadne z wnioskodawców nie było dotąd osobą, na której ciąży obowiązek podatkowy w podatku leśnym, to nie wykluczałoby to, że staną się one takimi osobami w przyszłości, np. gdy – zgodnie z ich twierdzeniami – prowadzić będą szkółkę leśną. Przywołane definicje, chociaż mają ograniczone znaczenie, związane z kwestiami technicznymi i podatkowymi, to jednak zawierają elementy wskazujące, jakimi cechami charakteryzuje się gospodarstwo leśne. Odnosząc te cechy do wskazywanej przez organ odwoławczy definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 55³ kc, jako definicji ogólnej i systemowej, należy dojść do wniosku, że skoro w myśl art. 55³ kc, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, to – odpowiednio – za gospodarstwo leśne należy uważać grunty leśne wraz z gruntami rolnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa leśnego. Jeżeli przy tym – zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – zabudowa zagrodowa obejmuje w szczególności budynki mieszkalne, to niewątpliwie budynek mieszkalny może być elementem również gospodarstwa leśnego. W tej sytuacji organy administracyjne rozpatrując przedmiotową sprawę winny rozważyć, czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, obejmujące w istocie nie tylko budynek mieszkalny (zgodnie z przytoczonymi wyżej rozważaniami mogący być elementem gospodarstwa leśnego), ale również szkółkę leśną, stanowi gospodarstwo leśne. Gospodarstwo takie winno bowiem obejmować w szczególności grunty leśne i budynki związane z prowadzeniem tego gospodarstwa. Może więc ono obejmować budynek mieszkalny, w którym mieszkać będzie osoba prowadząca to gospodarstwo leśne. W następnej kolejności organy administracyjne winny dogłębniej rozważyć, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wskazane przez skarżących rozwiązania projektowe dotyczące wód opadowych w przypadku realizacji inwestycji na gruntach niezdrenowanych, zwłaszcza gdyby dodatkowy drenaż mógłby naruszyć istniejące stosunki wodne na działce. Zauważyć wypada, że gdyby wnikliwie przeprowadzone ustalenia we wskazanym wyżej zakresie wykazały, że przedmiotowa inwestycji jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie byłoby potrzeby sytuowania jej w innym miejscu i w takiej sytuacji nie można byłoby mówić o nieuzupełnieniu w tym zakresie wskazanych przez organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] nieprawidłowości. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.