II SA/Wr 124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. SA o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. SA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] r. nr [...], którą nałożono na A. SA administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) za pierwszy ujawniony przypadek nieprzekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych w okresie od 6 grudnia 2012 r. do 31 marca 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka A. SA wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku podano, że wykonanie przez skarżącą decyzji organu II instancji może prowadzić do niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody. Zauważono, że skarżąca działa od ponad 60 lat i ma ugruntowaną pozycję na rynku, a to dzięki rzetelnemu i zgodnemu z prawem świadczeniu usług. Nałożenie kary pieniężnej i jej wyegzekwowanie może znacząco zachwiać wizerunek firmy budowany przez lata, bowiem tworzy domniemanie, że spółka niezgodnie z prawem gospodaruje odpadami mieszkańców W.. Zdaniem skarżącej, powstanie opisanej szkody ma charakter realny, bowiem sprawa mocy przerobowych regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych była szeroko komentowana w mediach. Także skarżąca wielokrotnie publicznie zapewniała, że odpady są prawidłowo zagospodarowywane. Nadto autorka skargi wskazała, że w zakresie istotnym dla sprawy istniał stan niepewności prawnej, a nałożenie kary pieniężnej na spółkę tworzy fikcję, że stan ten nie zachodził. Zaniechania organów w należytym wyjaśnieniu sprawy oraz brak precyzji ustawodawcy nie mogą obciążać skarżącej i naruszać jej wiarygodności wobec pracowników, kontrahentów i opinii publicznej. Wszystko to zaś nie może prowadzić do powstania dalej idącej szkody, jaką jest konieczność zapłaty kary administracyjnej, sankcjonującej zaniechania organów administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej niewątpliwie należy do decyzji, które podlegają wykonaniu, przez co należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Dalej trzeba powiedzieć, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego należało przejść do oceny argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu żaden z przytoczonych przez skarżącą argumentów nie wskazuje na to, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazano bowiem w należyty sposób, jakie szkody może ponieść skarżąca, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Po pierwsze sąd stwierdził, że argument skarżącej, iż nałożenie i zapłata kary stanowi niebezpieczeństwo znacznej szkody w zakresie wizerunku publicznego skarżącej spółki jest daleko nieprzekonujący. Zdaniem sądu autorka skargi w sposób chybiony utożsamiła wydanie zaskarżonej decyzji z jej wykonaniem. W ocenie sądu, jeśli skarżąca uważa, że ujawniony przypadek nieprzekazywania przez skarżącą zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji powoduje powstanie negatywnego wizerunku skarżącej spółki, to wypada zauważyć, że przecież skutek ten wywołało już samo wydanie zaskarżonej decyzji. Natomiast jej wykonanie poprzez zapłatę nałożonej kary pieniężnej nie jest w stanie wywrzeć dalej idących skutków niż samo nałożenie tejże kary. Tym samym, sąd nie podziela rozumowania skarżącej, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w jakikolwiek sposób mogłoby zapobiec rzekomemu niebezpieczeństwu powstania znacznej szkody po stronie skarżącej, skoro – w ocenie skarżącej – jej wizerunek cierpi już wskutek samego nałożenia kary pieniężnej. Nadto, skarżąca w żadnym razie nie wykazała, że zapłata kwoty 500,00 zł tytułem administracyjnej kary pieniężnej stanowiłaby dla niej szkodę o znacznych rozmiarach. Uwzględniając, że kapitał zakładowy skarżącej spółki wynosi 4.400.100,00 zł (wyciąg z KRS - k. 33 akt sądowych), ocenić trzeba, iż zapłata nałożonej kary nie grozi skarżącej stratami o znacznych rozmiarach. Dalej należało ocenić, czy okoliczności podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazują na niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków, które w ocenie skarżącej wywrze zaskarżona decyzja. Sąd zgodził się w tym względzie ze stanowiskiem wyrażanym już w orzecznictwie, iż "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa spowodowania nieodwracalnych skutków. Zdaniem sądu, nie można w realiach niniejszej sprawy przyjąć, że zapłata administracyjnej kary pieniężnej wywrze nieodwracalny skutek. Przeciwnie, uiszczenie kary administracyjnej w pieniądzu jest czynnością odwracalną, w tym sensie, że w razie wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej kwoty. Reasumując warto zaznaczyć, że kwestia uznania sądu w zakresie wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności została powiązana z koniecznością oceny przez sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena ta nie wiąże jednak sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie została spełniona żadna z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.