II SA/Wr 125/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Olga Białek, Sędziowie: sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Władysław Kulon, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H.J. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego przewodów kominowych w budynku mieszkalnym oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie pierwszej instancji odmawiające wznowienia postępowania na wniosek skarżącej z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 24 września 2014 r. W uzasadnieniu organ przytoczył i omówił przepisy art. 16, art. 148 i art. 149 k.p.a. Z uwagi na zgłoszoną podstawę wznowieniową (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) istotne było zbadanie, czy skarżąca dochowała miesięcznego terminu biegnącego od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. W aktach sprawy zostało udokumentowane, że skarżąca została powiadomiona o treści decyzji w piśmie zarządcy nieruchomości z dnia 3.10.2014 r., którego odbiór pokwitowała. Ponadto w dniu 28 maja 2015 r. podjęta została przy udziale skarżącej uchwała wspólnoty mieszkaniowej, aby wystąpić do organu pierwszej instancji o przedłużenie terminu wykonania decyzji z dnia 24 września 2014 r. Dokumenty te dowodzą, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji i przedmiocie zawartego w niej rozstrzygnięcia na ponad miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie (por. wyroki II SA/Go 511/14, IV SA/Wa 49/16 i VII SA/Wa 1017/15). Odmienne twierdzenia skarżącej, jakoby dowiedziała się o decyzji dopiero z pisma zarządcy z dnia 2 listopada 2016 r., są niewiarygodne jako sprzeczne z tymi dowodami. Podobnie niewiarygodne były twierdzenia skarżącej, jakoby biorąc udział w podejmowaniu uchwały, nie wiedziała czego dotyczy wystąpienie o przedłużenie terminu. To strona wnosząca o wznowienie powinna udowodnić dochowanie terminu (wyroki I OSK 833/11, VII SA/Wa 1954/11, II SA/Kr 489/12). W skardze do sądu administracyjnego skarżąca opisała okoliczności poprzedzające wydanie decyzji i kwestionowała jej zasadność. Jak podała, nie pamięta aby doręczono jej decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe w nin. sprawie obejmowało sprawdzenie zgodności z prawem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego z powodu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie. W tak zakreślonych granicach sprawy sądowej nie mieściła się kontrola legalności decyzji zaskarżonej podaniem o wznowienie. Dlatego nie były istotne dla rozstrzygnięcia zarzuty zgłoszone w skardze wobec decyzji. Skarżąca nie podważała ustaleń faktycznych i ocen prawnych organu, a jedynie jak wskazała, nie pamięta aby otrzymała decyzję. Tymczasem okoliczności sprawy administracyjnej potwierdzają stanowisko organu. Jak wynika z akt administracyjnym skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Była w nim reprezentowana przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej. Tym niemniej, jak wynika z uzasadnienia decyzji, skarżąca została zawiadomiona o terminie oględzin przewodów kominowych w jej mieszkaniu i uczestniczyła w tej czynności dowodowej, a następnie współdziałała w opracowaniu inwentaryzacji przewodów kominowych. W dniu 10 listopada 2016 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania powołując podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Do podania dołączyła pismo zarządcy budynku z dnia 2.11.2016 r., przy którym doręczono jej odpis decyzji. Organ doręczył decyzję zarządcy budynku w dniu 26 września 2014 r. W dniu 3.10.2014 r. zarządca pisemnie poinformował członków wspólnoty mieszkaniowej, w tym skarżącą o wydaniu decyzji i o jej treści, a także dołączył jej odpis. W aktach znajdują się pokwitowania odbiorcze tego pisma przez kilku członków wspólnoty w dniu 6.10.2014 r. oraz przez skarżącą bez podania daty. W aktach znajduje się ponadto lista do głosowania uchwały z dnia 24.09.2015 r. w sprawie wydłużenia terminu wykonania zaleceń decyzji z dnia 24.09.2015 r., w której skarżąca oddała głos za uchwałą. Ponadto w dniu 16.08.2016 r. skarżąca odmówiła podpisu przy głosowaniu uchwały dotyczącej wykonania robót nakazanych decyzją w jej mieszkaniu. Skarżąca głosowała natomiast przy podjęciu kolejnej uchwały o wystąpienie do organu o przedłużenie terminu wykonania decyzji, podjętej w dniu 8.09.2016 r. Przedstawione okoliczności stanowią potwierdzenie ustaleń organów, że skarżąca dowiedziała się o decyzji na ponad miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie. Nie budzi zastrzeżeń domniemanie faktyczne organu, że nastąpiło to w październiku 2014 r., kiedy skarżąca pokwitowała odbiór pisma informacyjnego o decyzji, o ile nawet nie podała przy tym dokładnej daty odbioru. Z kolei uchwała z dnia 28.05.2015 r. dotyczyła przedłużenia terminu realizacji zaleceń decyzji nr [...], czyli zawierała oznaczenie decyzji, którą skarżąca podważała wnioskiem o wznowienie złożonym dopiero w 2016 r. Fakt ponownego doręczenia odpisu decyzji przez zarządcę nie miał znaczenia dla dochowania terminu. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. termin miesięczny do złożenia podania o wznowienie biegł od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji. Jak zostało wykazane przez organ, termin ten upłynął w 2014 r. lub najpóźniej 2015 r. Złożenie podania z uchybieniem terminu wywołuje odmowę wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.), o czym prawidłowo orzekł organ. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.