II SA/Wr 129/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów wsi R. i B. (gm. S.) w celu określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz innych urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego działania parku wiatrowego B. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli § 3 art. 61 tej ustawy § 3 - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W niniejszej sprawie Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów wsi R. i B. (gm. S.) w celu określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz innych urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego działania parku wiatrowego B.. W skardze strona skarżąca wprawdzie zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, jednakże nie uzasadniając go w żaden sposób. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktów administracyjnych spoczywa wprawdzie na stronie skarżącej, jednakże w rozpatrywanej sprawie okoliczności podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie miały znaczenia dla jego rozstrzygnięcia przez Sąd. Z przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, publ. LEX nr 220325). Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu do wykonania nie kwalifikuje się uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a z taką uchwała mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżona uchwała. Uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] r. Nr [...], którą uchwalono zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów wsi R. i B. (gm. S.) w celu określenia lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz innych urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego działania parku wiatrowego B., nie podlega wykonaniu w rozumieniu w/w art. 61 § 3. Wydanie zaskarżonej uchwały nie wiąże się bowiem dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Samo wydanie uchwały nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej uchwały. Skutki takie mogłyby spowodować dopiero wydane na jej podstawie decyzje administracyjne, które w przypadku ewentualnego stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, mogłyby skutkować wskazanym w art. 61 § 3 niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. (zob. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1187/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/670DF5525B). W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Stąd wniosek w tym przedmiocie nie został, po myśli art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniony.