II SA/Wr 13/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis (spr.), Sędziowie Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędzia NSA - Julia Szczygielska, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg Prokuratora Okręgowego w Legnicy oraz M. J. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 29 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo-mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. U Z A S A D N E I N I E Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 26 lipca 2010 r. o znaku: [...], przywołując w podstawie prawnej art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr [...] obręb 8, przy ul. S. w L., przy którym roboty budowlane wykonywane są w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 8 lipca 1991 r. Od decyzji tej odwołał się Prokurator Okręgowy w Legnicy. Decyzją NR [...] z dnia 29 października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Okręgowego w Legnicy od opisanej decyzji utrzymano ją w mocy. Na uzasadnienie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przeprowadził oględziny budowy budynku usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr [...] obręb 8 przy ul. S. w L., w toku których ustalił, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 8 lipca 1991 r., projektu budowlanego i wykonał nadbudowę ścian zewnętrznych trzeciej kondygnacji nadziemnej na pełną wysokość oraz zaszalował strop nad tą kondygnacją (obiekt był zaprojektowany jako dwukondygnacyjny z poddaszem mieszkalnym). Ponadto niezgodnie z zatwierdzonym projektem dobudowano od strony szczytowej schody zewnętrzne do piwnicy, pomieszczenia wymiennikowi i zmienił konstrukcję i lokalizację schodów zewnętrznych od strony ciągu pieszego. W związku z tym Powiatowy Inspektor postanowieniem z dnia 15 kwietnia1999 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał wykonanie zabezpieczeń obiektu przed dostępem osób postronnych i przed wpływami atmosferycznymi. Następnie decyzją z dnia 14 czerwca 1999 r. nakazał M.J. dokonanie czynności polegających na dostarczeniu określonych opracowań i dokumentów, m.in. projektu budowlanego, w celu doprowadzenia wykonywanych robot do stanu zgodnego z prawem. Po przedłożeniu przez inwestora dokumentacji PINB wydal decyzję z dnia 26 lutego 2001 r. udzielającą pozwolenia na wznowienie robot budowlanych. W wyniku rozpatrzenia odwołania J. M. i A. C. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 kwietnia 2001 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednym z powodów jej uchylenia byt fakt, iż projekt przewidywał wykonanie dodatkowej kondygnacji co naruszałoby § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określa minimalne odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, mając na uwadze zapewnienie naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB postanowieniem z dnia 16 lipca 2001r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego spełniającego przepisy § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 10 z 1995r. ze zm.). Z uwagi na to, że inwestor nie przedłożył projektu, organ I instancji decyzją z dnia 21 września 2001 r. nakazał inwestorowi dokonanie rozbiórki ścian III kondygnacji nadziemnej wraz z szalowaniem i zbrojeniem stropu nad tą kondygnacją oraz schodów zewnętrznych do piwnicy i pomieszczenia wymiennikowni, wybudowanych od strony ściany szczytowej budynku. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji decyzją z dnia 19 listopada 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie sprawę organ szczebla powiatowego decyzją z dnia 14 maja 2002r. nakazał inwestorowi dokonanie rozbiórki ścian III kondygnacji nadziemnej wraz z szalowaniem i zbrojeniem stropu nad tą kondygnacją oraz schodów zewnętrznych do piwnicy i pomieszczenia wymiennikowni, wybudowanych od strony ściany szczytowej budynku oraz zaniechanie dalszych robót budowlanych. Od tej decyzji odwołała się M.J.. Organ odwoławczy decyzją z dnia 26 lipca 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję organów obu instancji. Sąd wskazał, że nakaz rozbiórki był nieuprawniony, gdyż został wydany w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego niezaskarżalnym postanowieniem, a aby go wydać konieczne jest stwierdzenie niewykonania decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W celu zebrania dodatkowych dowodów pracownicy PINB dokonali oględzin budowy, podczas których ustalili, ze inwestor pomimo wstrzymania wykonywania robót zabetonował strop nad II piętrem oraz schody na poddasze budynku. Następnie organ I instancji wydał decyzję którą nakazał M.J. rozbiórkę stropu żelbetowego nad II piętrem, ścian zewnętrznych II kondygnacji, schodów żelbetowych na poddasze, schodów zewnętrznych do piwnicy i pomieszczenia wymiennikowni. W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora DWINB decyzją z dnia 28 listopada 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości I przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że kwestia zgodności inwestycji z przepisem § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75 poz.690 z 2002r. ze zm.), która jak wskazał organ I instancji nie została wyjaśniona w przedłożonym projekcie budowanym, może zostać wyjaśniona poprzez nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia oceny technicznej, w oparciu o art. 81 c ust. 2 p. bud. W dniu 29 marca 2006 r. DWINB decyzją Nr [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia 14 czerwca 1999 r. W uzasadnieniu organ zauważył, ze organ I instancji nakładając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane obowiązek dostarczenia określonych dokumentów, naruszył zarówno art. 51 jak i art. 81c p.bud. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2006 r. PINB w L. nakazał inwestorowi dostarczenie ekspertyzy technicznej w zakresie zgodności budowanego obiektu z przepisami §12 i §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz jakości wykonanych dotychczas robót budowlanych, sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego lub osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane bez ograniczeń, w terminie do dnia 11 listopada 2006 r. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2007 r. DWINB odmówił stwierdzenia, na wniosek M. J., nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia z dnia 3 sierpnia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia M. J., postanowieniem z dnia 29 marca 2007r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie DWINB. Na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prokuratura Okręgowa w Legnicy. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt: VII SA/Wa 951/07 sąd ten uchylił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Stosując się do wytycznych wyroku D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu postanowieniem Nr [...] stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 3 sierpnia 2006 r. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wydal, w dniu 24 grudnia 2008 r. decyzję nakładającą na inwestora - obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, do 31 stycznia 2009 r. Następnie, decyzją z dnia 6 lutego 2009 r. przedłużył na wniosek inwestora termin wykonania obowiązku poprzez wyznaczenie terminu na dzień 28 lutego 2009 r. Na skutek weryfikacji przedłożonego przez M. J. w dniu 2 marca 2009 r. projektu zamiennego rozbudowy, PINB postanowieniem wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie do dnia 15 kwietnia 2009 r. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. organ I instancji przedłużył, na wniosek M.J., termin wykonania obowiązku do dnia 30 kwietnia 2009 r. Kolejnym postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. organ ponownie przedłużył ten termin do dnia 6 maja 2009 r. zgodnie z wnioskiem inwestora. Po analizie przedłożonych przez inwestora 4 egzemplarzy projektu zamiennego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. stwierdził, że w dalszym ciągu projekt zawiera braki i nieścisłości, w związku z czym nie został wykonany obowiązek wynikający z postanowienia z dnia 18 marca 2009 r. oraz decyzji z dnia 24 grudnia 2008 r. W tak kształtującym się stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wydał decyzję z dnia 3 czerwca 2009 r., którą nakazał inwestorce - rozbiórkę następujących części obiektu: 1. stropu żelbetowego nad II piętrem, 2. ścian zewnętrznych II piętra do poziomu zgodnego z projektem, który był zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 8 lipca 1991 r., bez naruszenia ściany sąsiedniego budynku, zlokalizowanego na działce nr 120/11, 3. schodów żelbetowych na poddasze, 4. pomieszczenia wymiennikowni oraz schodów zewnętrznych do piwnicy od strony ściany szczytowej budynku, 5. schodów zewnętrznych wybudowanych na działce nr 120/51 od strony ciągu pieszego. Od tej decyzji odwołanie złożyli M.J. oraz Prokurator Okręgowy w Legnicy. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Starosty powiatu L. czy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 8 lipca 1991r. o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego z częścią mieszkalną pozostaje w obrocie prawnym. W odpowiedzi Starosta L. wyjaśnił, że decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Z uwagi na wątpliwości co do poprawności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 24 grudnia 2008 r. znak: [...] poprzedzającej zaskarżoną decyzję z dnia 3 czerwca 2009 r., organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 24 grudnia 2008 r. nakładającej na inwestora – M. J. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, zmienionej decyzją tego organu z dnia 6 lutego 2009 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku poprzez wyznaczenie tego terminu na dzień 28 lutego 2009 r. W dniu 16 listopada 2009 r. do siedziby organu drugiej instancji wpłynęło pismo inwestorki, w którym wniosła m. in. o uchylenie za zgodą strony w trybie art. 155 Kpa, decyzji o wznowieniu robot budowlanych i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swój wniosek wskazała, iż decyzja ta zostaje wydana niezgodnie z prawem, gdyż uwzględniono odwołanie osób nie będących stronami oraz została oparta na fałszywych informacjach osób nie będących stronami postępowania. Strona wniosła o wydanie nowej decyzji orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na wznowienie robot budowlanych. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania organ decyzją z dnia 11.grudnia 2009 r. Nr [...] stwierdził brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 24 grudnia 2008 r. znak: [...] nakładającej na inwestora - obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robot budowlanych, zmienionej decyzją tego organu w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku poprzez wyznaczenie tego terminu na dzień 28.02.2009r. DWINB wyjaśnił, iż jakkolwiek decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 oraz 80 Kpa, to naruszenie to nie ma charakteru rażącego, który dawałby podstawy do stwierdzenia jej nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku strony w trybie art. 155 Kpa, decyzją z dnia 13 stycznia 2010 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 23 stycznia 2001 r. Nr 293/2001 z uwagi, na fakt, że procedura opisana w art. 155 Kpa nie służy do weryfikacji decyzji, czego domagała się wnioskodawczyni. Te decyzje, wydane w trybach nadzwyczajnych, zostały zaskarżone przez M. J. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzją z dnia 25 lutego 2010 r. GINB utrzymał w mocy decyzję DWINB z dnia 11 grudnia 2009 r. Nr [...] . Kolejną decyzją z dnia 17 marca 2010 r. GINB utrzymał w mocy decyzję DWINB z dnia 13 stycznia 2010 r. Nr [...] . Decyzje organu odwoławczego stały się ostateczne. W tak kształtującym się stanie faktycznym D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydał decyzję z dnia 17 czerwca 2010 r. Nr [...], którą uchylił decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 3 czerwca 2009 r. w przedmiocie rozbiórki wyszczególnionych elementów budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr [...] obręb 8, przy ul. S. w L.. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż zaskarżona decyzja PINB została wydana w trybie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, podczas gdy w sprawie należało zastosować art. 51 ust. 4. Wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia na podstawie innego przepisu niż stanowiący podstawę orzeczenia naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. W tej sytuacji należało zastosować art. 138 § 2 Kpa, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wydał, na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w dniu 26 lipca 2010 r. decyzję, którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo-mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr [...] obręb 8, przy ul. S. w L., przy którym roboty budowlane wykonywane w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę z dnia 8 lipca 1991 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przedłożony projekt narusza przepisy: 1. ustawy Prawo budowlane poprzez brak odniesienia do zapewnienia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich, w szczególności autor projektu nie odniósł się do spełnienia wymagań przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez: a. sporządzenie projektu na nieaktualnej mapie (§ 8 ust.1), b. brak zestawienia powierzchni poszczególnych części działki w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (§ 8 ust.2 pkt 2 i 4), c. brak określenia sposobu korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich (§11 ust. 2 pkt 4); 3. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - brak zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na lokalizację pomieszczenia usługowego w piwnicy, gdzie poziom podłogi znajduje się poniżej poziomu terenu, co narusza przepis § 73 ust. 3. Ponadto nie załączono do projektu oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczącego dziatki nr 120/51, na której zlokalizowana jest część schodów zewnętrznych. Dodatkowo, według projektu budynek ma posiadać cztery kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe co jest niezgodne z przepisem § 13 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 24 stycznia 2006 r. Nr LXXVI/343/06, w którym ustalono, ze obiekty budowane na tym terenie mogą mieć maksymalnie 3 kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe. Od tej decyzji odwołał się Prokurator Okręgowy w Legnicy. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu sprawy wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 199 4r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym: ,,Po upływie terminu, lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robot budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie." Użyte w tym przepisie sformułowanie ,,w sprawie" zatwierdzenia projektu zamiennego oznacza, że decyzja może być zarówno pozytywna, jak i negatywna. W konsekwencji, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy organ może wydać decyzję zarówno o zatwierdzeniu przedłożonego projektu zamiennego jak również decyzję odmawiającą zatwierdzenia przedłożonego projektu. Jeżeli organ po zbadaniu przedłożonego projektu budowlanego stwierdzi, że posiada on braki i uchybienia w zakresie opisanym w art. 35 ust 1 p. bud. powinien wezwać w drodze postanowienia, zgodnie z art. 35 ust 3 do usunięcia wskazanych nieprawidłowości wyznaczając termin wykonania wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu organ powinien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. Postępowanie prowadzone w trybie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 i 5 prawa budowlanego, dotyczy istotnych odstępstw od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę. Istotą takiego postępowania jest ustalenie czy wprowadzone odstępstwa mogą zostać zalegalizowane tj. czy nie naruszają przepisów w sposób uniemożliwiający zaakceptowanie wprowadzonych zmian. Zgodnie art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu lub jego części, 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, 6) nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Jak stwierdzono w toku niniejszego postępowania wprowadzone, w stosunku do ustaleń i warunków określonych w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 8 lipca 1991r,, znak: [...] zmiany, polegały na wykonaniu dodatkowej kondygnacji, dobudowaniu od strony szczytowej schodów zewnętrznych do piwnicy, wykonaniu pomieszczenia wymiennikowni, zmianie konstrukcji i lokalizacji schodów zewnętrznych od strony ciągu pieszego. Zmiany dotyczyły zatem zarówno liczby kondygnacji jak i zagospodarowania terenu. Przedłożony w ramach wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 24 grudnia 2008 r., projekt budowlany zamienny z dnia 20 lutego 2009 r. nie spełnia wymagań warunkujących jego zatwierdzenie w trybie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim projekt przewiduje wykonanie budynku kolidującego z § 13 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego nr 31 uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 24 stycznia 2006 r. Nr LXXVl/343/06, stanowiącym, iż obiekty budowane na tym terenie mogą mieć nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe. Z projektu wynika, że budynek ma posiadać 4 kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe. Fakt ten wyklucza możliwość zatwierdzenia przedłożonego projektu, bowiem wykonanie dodatkowej kondygnacji było jednym ze stwierdzonych odstępstw co oznacza, ze kwestia wykonania dodatkowej kondygnacji powinien zostać rozstrzygnięte w toku tego postępowania. Ponadto z projektu zagospodarowania działki wynika, ze część schodów zewnętrznych została zlokalizowana na działce sąsiedniej, przy czym inwestor nie przedłożył oświadczenia o prawie dysponowania tą działką na cele budowlane. Inwestorka nie przedłożyła zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na lokalizację pomieszczenia usługowego w piwnicy, gdzie poziom podłogi znajduje się poniżej poziomu terenu, co narusza przepis § 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr75, poz. 690 z pozn. zm.). Jednym z zadań organów nadzoru budowlanego jest nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego (art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). Według § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) część rysunkowa projektu zagospodarowania dziatki lub terenu powinna określać granice dziatki budowlanej lub terenu, usytuowanie. obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji. charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. Jak wynika z treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się, odpowiednio do zakresu zmian. Przepis ten określa zatem zakres działania organu nadzoru budowlanego w sprawie istotnych odstępstw od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę, który odpowiada zakresowi działania organów administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Na podstawie art. 35 ust. 4 w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie PlNB postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r. wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, wskazując uchybienia jakie zawiera przedłożony projekt. Ze względu na nie usunięcie wskazanych uchybień, w szczególności odnośnie do naruszenia przepisu § 13 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i braku oświadczenia o prawie dysponowania działką na cele budowlane, na której częściowo znajdują się schody zewnętrzne oraz braku zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na lokalizację pomieszczenia usługowego w piwnicy, gdzie poziom podłogi znajduje się poniżej poziomu terenu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. zobowiązany był orzec w trybie art. 51 ust 4 Prawa budowlanego o odmowie zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego nie sposób zgodzić się z argumentacją odwołania, iż skarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w L. narusza przepisy art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Zebrany materiał dowodowy bezspornie świadczy o niemożności zatwierdzenia przedłożonego projektu zamiennego. W tej sytuacji kontynuowanie postępowania dowodowego byłoby bezcelowe i niepotrzebnie przedłużałoby postępowanie. Zaskarżona decyzja zawiera też szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Nie jest rzeczą organu ani pierwszej ani drugiej instancji rozstrzyganie, w toku niniejszego postępowania, dlaczego zostało wydane pozwolenie na budowę sąsiednich budynków przewidujących wykonanie takiej samej liczby kondygnacji jak budynek na działce nr [...] przy ul. S. w L.. Organy administracji publicznej zobowiązane są rozstrzygać sprawę na podstawie przepisów prawa. Stwierdzenie, że planowana inwestycja naruszy normy prawne, w szczeg6lnosci przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyklucza zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Organy orzekające w sprawie przedstawionego przez Inwestora projektu zamiennego nie mogły zatwierdzić projektu naruszającego przepisy prawa motywując to faktem, że na sąsiednich nieruchomościach znajdują się budynki również naruszające te same przepisy. Jedynym naruszeniem proceduralnym popełnionym przez PINB jest nie zawiadomienie stron o przysługującym im na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawie zapoznania się z dowodami oraz wypowiedzenia się co do tych dowodów. Niemniej w ocenie organu, biorąc pod uwagę jednoznaczność zebranego materiału dowodowego, nie mogło to mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z uchwałą Siedmiu Sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (ONSA i WSA 2005/4/66) wydana, na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 Kpa przepisu art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60) warunkiem uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, ze podnoszone naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., w spr. sygn akt I SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004 nr 1 str. 43). Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyła inwestorka oraz Prokurator Okręgowy w Legnicy. Prokurator zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez bezpodstawne uznanie, że zamienny projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji gdy plan ten wszedł w życie 21 marca 2006 r. i ma zastosowanie do nowej zabudowy, zaś obiekt budowlany M.J. wraz z nadbudową III kondygnacji został wzniesiony w 1999 .; naruszenie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez stwierdzenie, że przedłożony przez stronę projekt budowlany zamienny nie zawiera odniesienia do zapewnienia poszanowania osób trzecich w odniesieniu do § 13 tego rozporządzenia, podczas gdy kwestia ta została wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym działki 120/19. Prokurator zarzucił na koniec naruszenie przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa, poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny. M.J. zarzuciła rażące naruszenie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie art. 51 ust 4 ustawy po nowelizacjach wprowadzonych po dniu 15.04. 1999 r. oraz innych przepisów dotyczących istotnego odstąpienia od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę – art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy; art. 5 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne jego zastosowanie oraz bezpodstawne i sprzeczne z dowodami uznanie, że przez inwestora pawilonu handlowego budowanego od 1991 r. doszło do naruszenia interesów osób trzecich (inwestorów budujących, sprzecznie z prawem w 1998 r.; naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez wadliwe i sprzeczne z dowodami uznanie zagospodarowania terenu jako niezgodne z planem i pominięcie zapisów planu miasta L. w okresie wydawania pozwolenia na budowę. Naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez sprzeczne z przepisami uznanie, że uchwalenie nowego planu skutkuje wygaśnięciem decyzji o warunkach zabudowy sprzecznych z planem, dla których wydano pozwolenie na budowę przed uchwaleniem nowego planu. Naruszenie rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie. Inwestorka zarzuciła także naruszenie szeregu przepisów procesowych, a to art. 28 kpa, poprzez błędne uznanie za strony postępowania inwetorów działek 120/18 i 120/19 i brak uznania Prezydenta Miasta L. za stronę postępowania.; art. 153 ppsa poprzez niewykonanie zaleceń WSA we Wrocławiu i w Warszawie; art. 138 kpa, poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego; art. 6 i 7 kpa, poprzez niezachowanie zasad państwa prawa i przestrzegania praworządności; art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80 i 81 kpa, poprzez wadliwe postępowanie dowodowe, nie rozpatrzenie zarzutów i wniosków strony, uznawanie fałszywych informacji za prawdziwe etc.; naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez ogólnikowe i informacyjne uzasadnienie. Oboje skarżący wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skargi są co do zasady uzasadnione, a zatem podlegają uwzględnieniu. Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Wedle art. 1 Prawa budowlanego ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Z kolei w 8 rozdziale określono kompetencje organów działających na podstawie tej ustawy stanowiąc, że do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy (między innymi) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowla -nymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Dla prawidłowej realizacji wskazanych zadań ustawodawca zaopatrzył kompetentne organy w szereg uprawnień wynikających z poszczególnych przepisów ustawy dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz.1118 ze zm.)– Prawo budowlane, która stanowi materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. I tak przepis art.35 ust.1 Prawa budowlanego obliguje organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. W razie zaś stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust.1 art.35, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę /art.35 ust.3 Prawa budowlanego/. Niesporne jest w sprawie, że organ pierwszej instancji wydając decyzję odmawiającą skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, jako podstawę materialno-prawną powołał przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, przy czym do czynności kontrolnych z tego przepisu należy stosować art. 35 Prawa budowlanego. Podstawową zatem kwestią jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy organ I instancji miał dostateczną podstawę do wydania stosownie do przywołanego przepisu, opisanej decyzji odmawiającej skarżącej zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. Zdaniem sądu, w toku prowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji nie przeprowadził rzetelnej analizy zamiennego projektu budowlanego, pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa i dostosowania do nałożonego obowiązku, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji niekorzystnej dla inwestorski. Jak wynika z osnowy decyzji organ uznał, że złożony do akt administracyjnych projekt jest wadliwy, bowiem nie spełnia wymagań przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeśli chodzi o ten zarzut, to należy wskazać, że po pierwsze zgromadzone w sprawie dowody zdają się wskazywać, że okoliczność spełnienia lub nie wymogów normatywnych odległości budynków w zakresie dostępu do światła dziennego winna być oceniana w zakresie nowych inwestycji w odniesieniu do już istniejących (a nie odwrotnie!), nadto organ nie rozważył, czy do usytuowania budynków wnoszonych później nie ma zastosowania np. § 13 pkt 4 lub § 57 przywołanego rozporządzenia. W tym kontekście należy także wskazać, że tę okoliczność może w znacznym stopniu wyjaśnić wniosek dowodowy złożony przez Prokuratora Okręgowego w Świdnicy (vide pismo z dnia 16 stycznia 2007 r. – k. 36 i n. w aktach administracyjnych) Wniosek ten bez wszechstronnej analizy i przedwcześnie został przez organ pierwszej instancji pominięty. Organ nie wyjaśnił także z jakich względów uznał, że projekt został sporządzony na nieaktualnej mapie, czym ma naruszać § 8 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jak wynika z dołączonej do projektu zamiennego kopii mapy zasadniczej sporządzono ją w 2009 r. Analiza mapy, oznaczenie granicy działki inwestorski (kolor zielony) i naniesiony rysunek schodów zdają się wskazywać, że schody w całości zostały zaprojektowane na należącej do niej działce. Jeśli zdaniem organu mimo tych uwag mapa nie odpowiada wymogom normatywnym, to jego obowiązkiem jest nie pozostawiające wątpliwości wyjaśnienie w czym upatruje przyczynę tej okoliczności. Kolejnym zarzutem zgłoszonym do projektu jest brak zapisów spełniających wymogi § 8 ust. 1 pkt 2 i 4 tego rozporządzenia. W projekcie znajduje się "Projekt zagospodarowania działki" k. 2 i zawiera on opis planowanej inwestycji z podpunktami "Istniejący stan zagospodarowania terenu" i "Projektowane zagospodarowanie terenu". Dodać należy, ze normodawca w omawianych przepisach nakazał określenie istniejącego stanu zagospodarowania działki lub terenu z omówieniem przewidywanych w nim zmian, w tym adaptacji i rozbiórek w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu; oraz zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak powierzchnia zabudowy projektowanych i adaptowanych obiektów budowlanych, powierzchnia dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni oraz innych części terenu niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zatem szczegółowo przeanalizować i rozważyć czy istotnie ten fragment kontrolowanego projektu zamiennego nie spełnia nałożonych wymogów. Niewyjaśniony pozostaje także zarzut braku określenia sposobu korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Już tylko pobieżna analiza złożonego projektu budowlanego wskazuje, że znajduje się tam materiał poglądowy w zakresie zainstalowania urządzenia do transportu wózków inwalidzkich, jeśli zdaniem organu proponowane rozwiązania w świetle prawa są niewystarczające to ma obowiązek dokładnie wyjaśnić z jakiej przyczyny proponowane rozwiązanie nie odpowiada wymogom wskazanym w §11 ust. 2 pkt 4 powołanego aktu prawnego. Opracowanie zawiera pozycję "Karta pomiarów platforma delta (k 29 i n). wraz ze szczegółowym rysunkiem (k. 30), uzgodnieniem i zaopiniowaniem. W świetle treści samego projektu i wyjaśnień inwestorski (k. 18c projektu) należy uznać za niezrozumiały zarzut braku zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na lokalizację pomieszczenia usługowego w piwnicy, gdzie poziom podłogi znajduje się poniżej poziomu terenu. Zdaniem organu nadzoru budowlanego brak ten narusza przepis § 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeśli inwestorska nie ma w planach lokalizować pomieszczenia usługowego w piwnicy, to żądanie we wskazanym zakresie należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. Jak wynika z części rysunkowej projektu nie odpowiada jego treści stwierdzenie organu, że część schodów zewnętrznych zlokalizowana jest na działce nr 120/51, zatem wydaje się zbędne żądanie dołączenia do projektu oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki sąsiedniej. Ale nawet gdyby przyjąć, że taki dokument jest niezbędny (np. z uwagi na położenie schodów w granicy działek), to organ nie dokonał właściwej analizy pisma Urzędu Miejskiego w L. (k. 18d projektu). Koronnym argumentem dla organów obu instancji do wydania decyzji negatywnej dla strony była okoliczność, że zgodnie z projektem budynek ma posiadać cztery kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe, co jest niezgodne z przepisem § 13 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego dla terenu inwestycji Uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 24 stycznia 2006 r. Nr LXXVI/343/06. Organy podnoszą, że obowiązujące obecnie prawo miejscowe dopuszcza na tym terenie obiekty budowane o maksymalnie 3 kondygnacjach nadziemnych wraz z poddaszem użytkowym. W tym kontekście należy wskazać, że istotnie ustawodawca nakłada na organy budowlane obowiązek badania zgodności inwestycji z unormowaniami planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże, zdaniem sądu, organ nie dokonał pełnej analizy zapisów planu. Dołączony do projektu fragment omawianego aktu wskazuje, że budynek znajduje się na terenie MN/U, gdzie obowiązuje zasada, że maksymalna wysokość zabudowy, mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu budynku do górnej krawędzi kalenicy, nie może przekraczać 15 m i maksymalnie zawierać trzy kondygnacje w tym poddasze użytkowe. Jednak w tymże przepisie organ uchwałodawczy gminy zadecydował także, że zaleca się komponować zespoły budynków o zbliżonych gabarytach i wysokościach w celu zachowania ładu przestrzennego. Żaden z organów nie odniósł się do omawianego unormowania, a w sprawie pozostaje poza sporem, że kontrolowana inwestycja stanowi 1/3 budynku składającego się z trzech segmentów, z których dwa pozostałe odpowiadają gabarytami budynkowi inwestorki. Na koniec w warunkach tej sprawy nie od rzeczy będzie podnieść także, że stwierdzone odstępstwo od uprzednio zatwierdzonego projektu miało miejsce i zostało stwierdzone jeszcze w 1999 r., a samo postępowanie przed organami nadzoru budowlanego trwa już tyle lat, że w jego toku został uchwalony nowy plan miejscowy ograniczający wysokość kondygnacji w terenie. Należy tu podnieść, że (co do zasady) strona nie może ponosić konsekwencji opieszałości organów administracji. Sąd rozważał wyeliminowanie z obrotu prawnego także postanowienia nakładającego obowiązek, ale uznając trafność poglądu wyrażonego w wyroku NSA OSK 73/08, uznał, iż organ nie ma obowiązku egzekwowania nałożonych obowiązków w całości pozostawił je w obrocie prawnym. Jak wskazał w przywołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny "należy mieć również na uwadze, że obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym także przez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Omyłkowe bowiem nałożenie przez organ na inwestora obowiązków, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie pozbawia tego organu prawa odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez stronę wadliwości zajętego wcześniej stanowiska (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1250/04)". Reasumując, stwierdzone przez sąd naruszenie przepisów postępowania w zakresie błędnych i niekompletnych ustaleń, naruszający zasady wynikające z art. 7 i 8 kpa i skutkujące, w konsekwencji, naruszeniem prawa materialnego, a to art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, powoduje, że na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ppsa należało orzec jak na wstępie.