II SA/Wr 140/13

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. N. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi S M na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. w przedmiocie odpowiedzi na skargę dotyczącą przywrócenia do stanu poprzedniego postanawia: przyznać adwokatowi T.N. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony w dniu 14 czerwca 2013 r. adwokat T.N.. Pełnomocnik wraz z opinią o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej pismem z dnia 22 lipca 2013 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 461) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.