II SA/Wr 148/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant aplikant radcowski Marzena Galica-Mazurek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2006r. sprawy ze skargi W. C. na uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. oddala skargę. Skarżący W. C. powołując się na przepis art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ) złożył do Zarządu Miasta L. Z. pismo z dnia [...]r., zatytułowane jako zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Gminy L. Z . Podkreślił, iż w jego ocenie jako właściciela działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha położonych w miejscowości O., ustalenia przyjęte w projekcie tegoż planu naruszają jego uprawnienia i interes prawny, jako, że cały szereg terenów przeznaczonych dotychczas pod działalność rolniczą ma zostać przeznaczona pod inną działalność. Zdaniem skarżącego tereny przeznaczone pod działalność rolniczą powinny być pozostawione z tym samym przeznaczeniem. Nadto skarżący stwierdził, iż teren przeznaczony w planie pod zbiornik retencyjny, winien być wyznaczony znacznie wyżej w stosunku do dotychczasowego projektu planu. Skarżący zaproponował przeznaczenie terenu dla tegoż zbiornika na działce nr [...] i nr [...] we wsi O., stwierdzając przy tym, że jest to zgodne zamierzeniami właścicieli tych działek. W dniu [...]r. Rada Miejska w L. Z. podjęła w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. Nr 80, poz.717/ uchwałę Nr [...] w sprawie rozpatrzenia protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O . W § 1 tej uchwały postanowiono, iż protest wniesiony przez W. C. przeciwko niewłaściwej lokalizacji zbiornika retencyjnego odrzuca się w całości. W uzasadnieniu tejże uchwały wskazano, iż do zadań własnych gminy należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu na podstawie art. 4 ust 1 z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 Nr 15 poz. 139). Podkreślono, iż ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu zawarte w projekcie planu są wynikiem przyjętych założeń oraz możliwości finansowych i gospodarczych gminy. W związku z powyższym uzasadnione władztwo planistyczne gminy daje prawo do właściwego gospodarowania gruntami przy wyborze przeznaczenia terenów. Wyrazem planowanego rozwoju gminy jest również Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. Z., w którym określono kierunki rozwoju gminy oraz wskazano tereny pod planowane zbiorniki retencyjne. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt. 2a wyżej cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy musi być zgodny z polityką przestrzenną gminy określoną w studium. W przypadku planowanego zbiornika retencyjnego w miejscowości O. Studium wskazuje tereny poniżej oraz powyżej projektowanej oczyszczalni ścieków. Burmistrz L. Z. oraz Rada Miejska L. Z. na szeregu posiedzeń podjęła decyzję, co do lokalizacji na terenie miejscowości O. zbiornika retencyjnego poniżej projektowanej oczyszczalni ścieków. Lokalizacja zbiornika retencyjnego poniżej oczyszczalni ścieków jest zdecydowanie lepsza ze względu na uwarunkowania przestrzenne i możliwości techniczne. Projekt planu jest zgodny z polityką przestrzenną gminy zawartą w Studium, gdyż nie przeznacza żadnych terenów ponad te wskazane w studium, a jedynie wykorzystuje możliwości wskazane w Studium. Nadto wskazano, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. zgodnie z art. 92 ust 3 pkt. 10 ustawy prawo wodne uzgadnia miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Jest to organ odpowiedzialny za kształtowanie prawidłowej gospodarki wodnej w regionie, w którym leży Gmina L. Z . W niniejszej sprawie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie wniósł uwag co do lokalizacji zbiorników retencyjnych zaproponowanych w projekcie planu. W opinii RZGW nie stwierdzono nieprawidłowości w lokalizacji przedmiotowego zbiornika retencyjnego jako niewłaściwej i niebezpiecznej dla gospodarki wodnej. Nadto Rada stwierdziła, iż proponowana przez Pana C. lokalizacja zbiornika retencyjnego na działkach nr [...] i [...], nie została poparta wnioskiem właścicieli tych nieruchomości, zgodnie z art. 18 ust.2 pkt.1 wyżej cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o zmianę przeznaczenia przedmiotowych działek pod budowę zbiornika retencyjnego. W związku z powyższym nie było żadnych wskazań przemawiających za usytuowaniem zbiornika na ww. działkach. Na etapie opracowywania projektu planu wybrano lokalizację zbiornika retencyjnego zgodną ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. Z. i właściwszą dla prawidłowego zagospodarowania przestrzeni. Pismem z dnia [...]r. skarżący powołując się na przepis art. 101 ust.1 ustawy z dnia 1993.03.08. o samorządzie gminnym (tekst, jednol. Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 z późn. zmian.) wzywał Radę Miejską L. Z. do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z Uchwały Rady Miejskiej w L. Z. nr [...] z dnia [...]r., poprzez rozpoznanie zarzutu odnośnie zbiornika retencyjnego zgodnie z jego treścią i formą jako zarzutu, a nie jako protestu. Wniósł o usunięcie naruszenia prawa w ten sposób, iż w drodze uchwały Rady zmieniony zostanie projekt planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. tak, że w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego część działek nr [...] i działki nr [...] przeznaczy się pod budowę zbiornika retencyjnego. Zdaniem skarżącego posiada on interes prawny w zmianie projektu planu zagospodarowania przestrzennego, jako, że jest właścicielem nieruchomości - działki nr [...] - na której winien być umieszczony zbiornik retencyjny. Zatem zmiana planu zagospodarowania przestrzennego ma zasadnicze znaczenie dla jego uprawnień chronionych prawem, czyli dla interesu prawnego. Nadto skarżący zarzucił, iż projekt planu, a w konsekwencji także i ta uchwała narusza § 4 uchwały nr [...] z [...]r. Rady Miejskiej L. Z. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasta i Gminy L. Z. - jako że nie prowadzi do realizacji określonych w tymże "studium" uwarunkowań rozwojowych w kierunku zagospodarowania przestrzennego i to bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Uchwała Rady Miejskiej L. Z. nakazywała projekcie planu zrealizowanie założeń powyższego Studium. Uchwałą z dnia [...]r., Nr [...] Rada Miejska w L. Z. odrzuciła powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wskazano, że należało utrzymać poprzednie stanowisko odnośnie kwalifikacji pisma skarżącego jako protestu. W złożonej do sądu administracyjnego skardze W. C. zarzucił: 1. Naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.), w szczególności naruszenie art. 24 tej ustawy przez uznanie zarzutów skarżącego do projektu planu zagospodarowania przestrzennego jedynie jako protestu 2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w szczególności przez; brak należytego uzasadnienia zaskarżonej uchwały jak też i uchwały o nieuwzględnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa: 3. Naruszenie § 4 uchwały nr [...] z dnia [...]r. Rady Miejskiej L. Z. - przez przyjęcie rozwiązań w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego sprzecznych z tą uchwałą. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w L. Z. - narusza art. 24 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - przez uznanie zarzutu skarżącego do projektu planu jako protestu. Takie stanowisko Rady Miejskiej w L. Z. pozbawiło skarżącego prawa do złożenia skargi do Sądu Administracyjnego, które to prawo przysługiwałoby skarżącemu zgodnie z art. 24 ust. 4 w/w ustawy. Skarżący posiada interes prawny w zmianie projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący jest bowiem właścicielem nieruchomości - działki nr [...] - na której byłby umieszczony zbiornik retencyjny, po uwzględnieniu jego zarzutów do projektu planu. Zatem zmiana planu zagospodarowania przestrzennego ma zasadnicze znaczenie dla uprawnień skarżącego chronionych prawem, czyli dla interesu prawnego. Również uchwała z [...] r. a odrzuceniu wniosku skarżącego o usunięcie naruszeń prawa - które faktycznie nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia - nie wyjaśnia powodów przekwalifikowania zarzutu na protest. Skarżący uważa, że chodziło tu jedynie o pozbawienie go prawa wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Nadto skarżący zarzucił, iż projekt planu, a w konsekwencji także i uchwała zaskarżona niniejszą skargą narusza także § 4 uchwały nr [...] z dnia [...]r. Rady Miejskiej L. Z. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasta i Gminy L. Z . Niezasadnie zdaniem skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Miejska L. Z. powołuje się na brak wniosków właścicieli działek nr [...] i nr [...], o zmianę przeznaczenia tychże działek pod budowę zbiornika retencyjnego. Wniosek taki znajdowałby podstawę jedynie wtedy gdyby projektu zbiornika nie umieszczono w wymienionym studium zagospodarowania przestrzennego. Wola właścicieli działek nr [...] i [...] co do wybudowania zbiornika retencyjnego wydaje się oczywista. Wynika ono chociażby z braku jakichkolwiek protestów przeciwko ustaleniom studium. Z tych względów niniejsza skarga w ocenie skarżącego jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie. Uzasadniając swe stanowisko wyjaśniono, iż dla terenów stanowiących własność skarżącego utrzymano w projekcie planu dotychczasową funkcję. Tak więc ustaleniami projektu planu nie został naruszony interes prawny, ani też uprawnienia , co zadecydowało, że zastrzeżenia dotyczące lokalizacji zbiornika retencyjnego (OT-3) na działkach nie stanowiących własności skarżącego uznano jako protest. Skarżący zarzuca brak spójności projektu planu ze Studium zagospodarowania przestrzennego, z czym nie zgadza się Gmina, stwierdzając, że ustalenia projektu planu są zgodne z ustaleniami Studium. Gmina wskazała przy tym, iż w zapisach Studium, postuluje się budowę sieci zbiorników retencyjnych na dopływach rzeki B. L.j, w dolnych ich odcinkach. Lokalizacja projektowanych zbiorników obejmuje tereny niezabudowane o niskiej wartości rolniczej. Faktem jest, że w "Studium" wnioskuje się na terenie Gminy L. Z. realizację 9 zbiorników wodnych, w tym 2 na terenie wsi O . Ich wielkość jest zaś określona orientacyjnie i propozycje te winny być skorygowane na podstawie specjalistycznego opracowania ujmującego całość zagadnień gospodarki wodnej w zlewni B. L . Nadto wprowadzono w Studium obowiązek rozwiązania całości zagadnień ochrony przeciwpowodziowej obszaru i prawidłowych zasad gospodarki wodnej w zlewni rzeki B. L. zgodnie ze strategią zawartą w programie "Odra 2006" i "Strategią Powiatu K.". Właśnie ten ostatni warunek zadecydował, że w projektach planów zagospodarowania przestrzennego terenów miejskich Gminy L. Z. zamiast proponowanych 9 zbiorników retencyjnych przewidziano lokalizację 3 zbiorników, w tym we wsi O.1 zbiornik retencyjny. Lokalizacja zbiorników retencyjnych na terenie Gminy L. Z. jest zgodne z : 1/ "Programem dla Odry 2006" 2/ "Studium ochrony przed powodzią Kotliny K." opracowanym przez W. Agencję Rozwoju Regionalnego 3/ "Koncepcją poprawy stopnia zabezpieczenia przed powodzią miasta L. Z. poprzez budowę retencji powodziowej " opracowaną przez RZGW we W. 4/ "Projektem wykonawczym uwarunkowań topograficznych dla lokalizacji zbiorników retencyjnych na potokach W., L., O. w gminie L. Z.j wykonanym przez "A" Sp. z. o. o. W. na zlecenie RZGW we W . Ponadto Gmina podkreśliła, że przedmiotowa lokalizacja uzyskała pozytywną opinię Starostwa Powiatowego w K. , jak i uzyskała pozytywną opinię RZGE we W. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. w zakresie gospodarki wodno ściekowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ i art.3 & 2 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zatem kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy też słuszności. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). I tak zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 w/w ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Oznacza to, że protest może dotyczyć każdej kwestii ujętej w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i może go wnieść każdy niezadowolony z rozwiązań projektu planu. Natomiast zarzut zgodnie z art.24 ust.1 omawianej ustawy może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Innymi słowy, legitymowanym do wniesienia zarzutu jest jedynie taka osoba, która wykaże, że ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią ingerencję w sferę jej prawem chronionych praw i wolności. Przy braku takiej legitymacji, pismo danej osoby jest jedynie protestem, zgodnie z art.23 ust.1 ustawy / por. J. Zimmermann. Zarzuty i protesty w procedurze planowania przestrzennego." Samorząd Terytorialny"1995r. Nr 10 str.27/. Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, iż naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności zarzutu i dopiero wówczas otwiera drogę do jego merytorycznej oceny / por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 1999r., sygn.akt IV S.A. 1155/98, LEX nr 48221/. Niesporne jest w sprawie, że skarżący W. C. wniósł do Zarządu Miasta L. Z. pismo z dnia [...]r., które w swej treści nazwał zarzutem do projektu planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Gminy L. Z . Kwestionując w tym projekcie planu lokalizację zbiornika retencyjnego, wniósł o dokonanie w tym względzie zmiany projektu planu , poprzez zlokalizowanie go na działkach nr [...] i nr [...], stwierdzając przy tym, że jest właścicielem działki nr [...]. Rada Miejska w L. Z. uznała , że powyższe pismo skarżącego jest w istocie protestem, nie zaś zarzutem do w/w projektu planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. z tej to przede wszystkim przyczyny, że dotychczasowe przeznaczenie gruntów będących własnością skarżącego nie uległo zmianie. Konsekwencją tegoż było podjęcie w dniu [...]r. zaskarżonej uchwały, którą Rada odrzuciła protest skarżącego, stwierdzając m. innymi, że projektując lokalizację zbiornika retencyjnego wzięto pod uwagę uwarunkowania przestrzenne i możliwości techniczne. Zdaniem Rady projekt planu jest zgodny z polityką przestrzenną gminy zawartą w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. Z., podkreślając przy tym, iż projektując lokalizację zbiornika retencyjnego wykorzystała możliwości wskazane w Studium. Analizując postanowienia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta i gminy L. Z., podzielić należy w pełni stanowisko Rady, że kwestionowany przez skarżącego zapis projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Gminy L. Z., a dotyczący lokalizacji zbiornika retencyjnego, nie narusza ustaleń tegoż Studium. Niesporne jest w sprawie, że zgodnie z ustaleniami Studium, w miejscowości O. planowana była realizacja 2 zbiorników retencyjnych . Jednakże zapis o tychże inwestycjach, zamieszczony w pkt.10.8 Części II Ogólnej opisowej Studium, zatytułowany : "Ochrona przeciwpowodziowa i retencja wód powierzchniowych, a sprowadzający się do użycia sformułowania, cyt.: " ... wnioskuje się ..." , wskazuje, że był to jedynie postulat, nie zaś nałożony na Gminę ściśle określony obowiązek. Mając zatem na uwadze powyższe, jak i przepis art.18 ust.2 pkt.2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym burmistrz bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w art. 6, Sąd nie stwierdza, aby Rada ustalając w planie lokalizację tylko jednego zbiornika retencyjnego w miejscowości O. , dopuściła się naruszenia prawa podejmując zaskarżoną uchwałę. Również takiego naruszenia Sąd nie dopatrzył się w lokalizacji przedmiotowego zbiornika. Sąd tym samym nie podziela zarzutu skarżącego, że Rada podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła postanowienia & 4 uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta i gminy L. Z. Ustalenie przez Radę jednego zbiornika retencyjnego z określoną w projekcie planu lokalizacją nie narusza & 4 ust.1 w/w uchwały, jako, że poczynaniom tym nie można zarzucić by Rada opracowując przedmiotowy projekt planu nie uwzględniła określonych w Studium uwarunkowań rozwojowych i kierunków zagospodarowania przestrzennego, skoro do ustaleń takich była uprawniona z mocy w/w postanowienia pkt.10.8 Studium. Istotne jest również przy tym, że w myśl & 4 ust.2 w/w uchwały , dopuszczono by miejscowe plany zawierały inne rozwiązania przestrzenne, niż ustalone w Studium. W takim przypadku Rada obowiązana jest jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazać i uzasadnić różnicę pomiędzy ustaleniami miejscowego planu a ustaleniami Studium. W konsekwencji powyższych ustaleń, nie można przyjąć, że projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości O., a konkretnie odmową zmiany lokalizacji zbiornika retencyjnego zgodnie z wnioskiem skarżącego, naruszono interes prawny, bądź uprawnienia W. C . Mając na względzie, że zaskarżona uchwała należy do zakresu spraw administracji publicznej, to mogła być ona zaskarżona do Sądu na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / /Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm./. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 w/w ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzenie podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zadaniem zatem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy interes prawny lub uprawnienie W. C. zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Podkreślić należy, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna albo ogólna i abstrakcyjna / akt normatywny/ albo też jednostkowa i konkretna /decyzja stosowania prawa/. Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Uchwały organów jednostek samorządowych mieszcząc się w zakresie " administracji publicznej", mogą ograniczać uprawnienia ze sfery prawa cywilnego / np. prawo własności/. Skoro jednak w myśl cyt. wyżej art. 101 ust. 1 w/w ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" /a nie wyłącznie faktyczną/ sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie . W niniejszej sprawie, skarżący nie wykazał, że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego albo uprawnienia, o którym stanowi cyt. wyżej art.101 ust.1 ustawy. Podkreślenia wymaga także to, iż wraz z odpowiedzią na skargę strona przeciwna przedstawiła materiały, z których wynika, iż przy sporządzaniu projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strona przeciwna w pełni przestrzegała zasad zapisanych w art. 18 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do procedury sporządzania przedmiotowego planu. Wskazać przy tym należy, że nawet gdyby przyjąć, że skarżący wnosząc opisane wyżej pismo z dnia [...]r., wniósł w istocie zarzuty do projektu planu, to Rada Gminy choć przyjęła, że skarżący wniósł protest, zastosowała jednak procedurę rozpatrywania zarzutów w konsekwencji podejmując zaskarżoną uchwałę zawierającą uzasadnienie faktyczne i prawne. W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, ze analiza przedłożonej dokumentacji planistycznej nie ujawniła, ażeby zaskarżona uchwała podjęta została w okolicznościach wskazanych w cyt. wyżej art.18 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a tylko wykazanie naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, dawałoby podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Dotąd powiedziane sprawia, że wniesioną skargę należało oddalić po myśli przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./.