II SA/Wr 159/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi Z.C.M.iW.S.S. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku szkoły po rozbiórce sali gimnastycznej. Skarżący J.Ł. zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podał, że jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, gdyż realizacja prac budowlanych polegających na rozbiórce istniejącej sali gimnastycznej i budowie nowej sali w istocie wiąże się z dokonaniem znaczących przekształceń istniejącego budynku. Zdaniem skarżącego, skutki związane z ewentualnym przywróceniem stanu poprzedniego w przypadku zrealizowania takich prac będą trudne do odwrócenia. Skarżący zwrócił uwagę, że obiekt jest objęty ochroną konserwatorską, zawiera elementy historyczne i przywrócenie stanu poprzedniego może być niemożliwe. Jednocześnie w uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wobec braku przedłożenia przez inwestora właściwej ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących stwierdzających ich stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływanie wywołane budową na budynek skarżącego, nie ma możliwości obiektywnego stwierdzenia, czy potrzebne będzie zastosowanie dodatkowych wzmocnień i zabezpieczeń oraz czy przewidywane prace mogą być realizowane bez uszczerbku dla naruszenia elementów konstrukcji budynków sąsiednich. Skarżący podkreślił, że należący do niego budynek wpisany jest do rejestru zabytków, a realizacja planowanych prac, nie poparta ekspertyzą techniczną stwierdzającą brak negatywnego oddziaływania na nieruchomość wpisaną do rejestru zabytków może spowodować znaczne straty po stronie skarżącego i może spowodować, że przywrócenie stanu pierwotnego nieruchomości skarżącego może być znacznie utrudniona. Rozpatrując powyższy wniosek stwierdzić trzeba, że gdyby wskutek wykonania zaskarżonej decyzji doszło do powstania jakichkolwiek szkód, to odpowiedzialność materialną za ich wyrządzenie poniósłby inwestor. Na nim też spoczywałby obowiązek ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego. Nie przesądzając zatem tego, jaki może być ostateczny wynik sprawy, należy podkreślić, iż w razie zapadnięcia korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, uwzględniającego jego skargę, wynikające z faktu wykonania zaskarżonej decyzji skutki i wiążące się z tym koszty obciążałyby inwestora, a nie skarżącego. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt I GZ 380/13 (LEX nr 1442848), istota ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym sprowadza się do tego, by do czasu rozpoznania skargi przez sąd strona skarżąca nie musiała wykonywać obowiązku nałożonego na nią w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Instytucja ta ma zapobiec wystąpieniu po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jakie wystąpiłyby, gdyby zaskarżona decyzja została wykonana. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji ma zapobiec wystąpieniu negatywnych okoliczności po stronie skarżącego, a nie po stronie inwestora, który – chcąc uniknąć takich następstw – może np. sam powstrzymać się od wykonywania ostatecznej decyzji administracyjnej. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego. Wobec powyższego – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia