II SA/Wr 1664/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr) Protokolant: --- po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg R. M., A. M., P. R. i M. N. na uchwałę Rady Gminy w Prószkowie z dnia 24 września 2001 r. nr XXXI/290/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: o d r z u c i ć s k a r g i Przedmiotem skargi wniesionej przez R. M., A. M., P. R. i M. N. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przekazanej według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest uchwała Rady Gminy Prószków z dnia 24 września 2001 r., nr XXXI/290/2001 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Winów (Dz. Urz. Województwa Opolskiego nr 104, poz. 867). W toku postępowania sądowoadministracyjnego strony skarżące zostały zobowiązane do złożenia oświadczenia czy przed wniesieniem skargi wyczerpały wynikający z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., nr 13, poz. 74 ze zm.) tryb wezwania organu gminy o usunięcie naruszenia prawa. Skarżąca R. M. przedłożyła m. in. pismo z dnia 1 czerwca 2003r., w którym zawnioskowała jego potraktowanie jako pisma żądającego usunięcie naruszenia prawa w myśl powołanego przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca M. N. wyjaśniła, że wszelką korespondencję w sprawie prowadziła skarżąca R. M. oraz wskazała, iż pismem zawierającym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było pismo R. M. z dnia 1 czerwca 2003 r. Pozostali skarżący nie ustosunkowali się do wezwania. Burmistrz Miasta Prószkowa wnosił o odrzucenie skarg, a to z uwagi na niewyczerpanie przez skarżących A. M., P. R. i M. N. trybu wezwania do usunięcia prawa oraz ze względu na przedwczesne albo spóźnione wniesienie skargi przez R. M. (w zależności od tego, które z pism tej skarżącej uznać należało za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi winny ulec odrzuceniu. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką wniesienia skargi jest zatem osobiste wezwanie organu przez każdego ze skarżących o usunięcie naruszenia prawa. W żadnym wypadku nie czyni temu zadość wezwanie złożone przez osobę trzecią, jaką w tym wypadku dla skarżących A. M., P. R. i M. N. była skarżąca R. M. Brak osobistego wezwania, co wprost potwierdziła w piśmie procesowym z dnia 27 sierpnia 2003 r. M. N., a co pośrednio potwierdzili skarżący A. M. i P. R. nie wskazując - mimo wezwania Sądu - takowego wezwania, stanowi przeszkodę uniemożliwiającą rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny i obligującą ten sąd do odrzucenia skarg jako niedopuszczalnych (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) Odnosząc się do skargi R. M. podnieść należało, iż warunkiem wniesienia skargi jest nie tylko uprzednie wezwanie organu o usunięcie naruszenia prawa (wymóg ten został przez skarżącą spełniony pismem z dnia 1 czerwca 2003 r.) ale i bezskuteczność tego wezwania (w przypadku, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, lub udzielił odpowiedzi odmownej). W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r. nr FPS 1/98 (ONSA z 1998 r., nr 3, poz. 78) wyjaśniono, że "w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 z późn. zm.) stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu; jednakże gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie". Zasada ta ma zastosowanie także po wejściu w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – zob. T. Woś i inni "Postępowanie sądowo – administracyjne", wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, str. 210. Jak wynika z akt sprawy organ udzielił negatywnej dla skarżącej odpowiedzi na wezwanie z dnia 1 czerwca 2003 r. pismem z dnia 6 czerwca 2003 r. Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu 18 czerwca 2003 r. (zwrotka na k. 61), co spowodowało, że 30 dniowy termin do wniesienia skargi wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym upłynął w dniu 18 lipca 2003 r. Skargę wniesiono drogą pocztową w dniu 24 lipca 2003 r. (datownik na kopercie k. 5), czyli z uchybieniem powyższego terminu. W świetle powyższego skargę R. M. wniesioną w sześć dni po upływie terminu należało uznać za spóźnioną i z tego powodu podlegającą odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 2 i 6 w zw. z art. 58 § 3 (dopuszczającym możliwość odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym) obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) wniesione w opisanych wyżej okolicznościach skargi wszystkich wymienionych w sentencji osób podlegały odrzuceniu.