II SA/Wr 1754/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Asesor WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania z dniem [...]r. za osobę bezrobotną po wznowieniu postępowania w sprawie uznania za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 2 ust. l pkt 2 oraz art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /J.t.Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56/, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w Ś., działającego z upoważnienia Starosty Powiatu z dnia [...]r, Znak: [...] orzekającej, po wznowieniu postępowania o uchyleniu: - decyzji Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Znak: [...] Nr [...] w sprawie uznania z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, - decyzji Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Znak: [...] Nr [...] w sprawie przyznania od dnia [...]r. do dnia [...]r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości [...] zł miesięcznie, - decyzji Starosty Powiatu w Ś. z dnia [...]r. Znak: [...] Nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...]r. w związku z podjęciem zatrudnienia oraz o odmowie uznania z dniem [...]r. za osobę bezrobotną, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia podano, że zaskarżoną decyzją, wydaną po wznowieniu postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa orzeczono o uchyleniu w całości wymienionych decyzji ostatecznych Starosty Powiatu w Ś. i odmówiono uznania Z. S. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną, ponieważ ustalono, że była ona zatrudniona w Fabryce Aparatury Pomiarowej "A" S.A. w Ś. w okresie od [...]r. do [...]r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy ustał w wyniku art. 30 § 1 pkt 2 kp w związku z ustawą z dnia 28.12.1989r. /Dz.U. z 1990r. Nr 4, poz. 19 z późn. zmian./. W odwołaniu od tej decyzji Z. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jej za osobę bezrobotną od [...]r. motywując tym, że w dniu [...]r. w trybie natychmiastowym została zwolniona z pracy. Ponieważ uważała, że została potraktowana w sposób niezgodny z przepisami wniosła pozew do Sądu Pracy o przywrócenie ją do pracy. Sprawa sądowa toczyła się do [...]r. i ostatecznie wyrokiem Sądu okręgowego z [...]r. została przywrócona do pracy i od [...]r. podjęła pracę. Od [...]r. do [...]r. zgodnie z otrzymaną decyzją pobierała zasiłek dla bezrobotnych - był to okres pozostawania bez żadnej innej pracy. Po otrzymaniu zwolnienia z "A" udało jej się znaleźć pracę, ale tylko na jeden miesiąc tj. do końca [...]r. Po przywróceniu jej do pracy zachowała jedynie ciągłość okresu pracy, ale bez żadnego wynagrodzenia, bowiem tak stanowił wyrok sądu. Nie było też mowy o jakimkolwiek odszkodowaniu lub wynagrodzeniu za okres pozostawania bez pracy. Na świadectwie pracy, które otrzymała w dniu [...]r. jest adnotacja o zwolnieniu z pracy [...]r. i ponownym przywróceniu od dnia [...]r. na mocy wyroku sądu rejonowego i okręgowego. Wyraźnie z tego zapisu wynika, że w okresie [...]r. do [...]r. nie pracowała w "A". Ponadto skarżąca podnosi, że w trakcie sporu sądowego, jaki toczył się przez prawie rok, stawiała sprawę w sposób najbardziej uczciwy. Zależało jej jedynie na przywróceniu do pracy i z jej strony nie było chęci otrzymania jakiegokolwiek odszkodowania od pracodawcy. W trakcie rocznej przerwy w pracy wykorzystała ten okres na dokształcanie się angażując własne środki finansowe, kontynuując studia podyplomowe. Do odwołania skarżąca dołączyła zaświadczenie Fabryki Aparatury Pomiarowej "A" w Ś. z dnia [...]r., w którym podano, że w okresie od [...]r. do [...]r. nie otrzymała wynagrodzenia. Na podstawie akt ustalono, że Z. S. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. dnia [...]r. W dniu rejestracji skarżąca przedłożyła świadectwo pracy, z którego wynikało, że była zatrudniona od [...]r. do [...]r. w Fabryce Aparatury Pomiarowej "A" w Ś., w pełnym wymiarze czasu pracy, a umowa o pracę została rozwiązana w trybie art. 30 § 1 pkt 1 kp na mocy porozumienia stron. Na tej podstawie decyzją z dnia [...]r. Z. S. została uznana z dniem [...]r. za osobę bezrobotną oraz odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. Następnie decyzją z dnia [...]. przyznano skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. do dnia [...]r. w wysokości [...] zł miesięcznie podlegającej waloryzacji na zasadach ustawowych, o ile nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Decyzją z dnia [...]r. Z. S. została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]r. oraz prawa do zasiłku w związku z podjęciem pracy. Dalej na podstawie akt ustalono, że postanowieniem z dnia [...]r. wznowiono postępowanie administracyjne w sprawie uznania Z. S. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną, ponieważ ze świadectwa pracy wystawionego przez Fabrykę Aparatury Pomiarowej "A" w Ś. wynika, że Z. S. w okresie od [...]r. do [...]r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy ustał z winy pracodawcy. W aktach sprawy znajduje się świadectwo pracy wystawione w dniu [...]r. przez FAP "A" w Ś., z którego wynika, że Z. S. była zatrudniona od [...]r. do [...]r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Za okres od [...]r. do [...]r. skarżącej wypłacono odszkodowanie na podstawie art. 36' § 1 kp, za skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę. Ponadto w świadectwie jest zapis, że "pracownik zwolniony w dniu [...]r. i przywrócony do pracy na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dniem [...]r.". Na podstawie tych ustaleń przyjęto, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Z. S. w dniu [...]r. nie mogła być osobą bezrobotną, ponieważ w okresie od [...]r. do [...]r. była zatrudniona w Fabryce Aparatury Pomiarowej "A" w Ś., co wynika ze świadectwa pracy i bez znaczenia jest fakt, że za okres od [...]r. do [...]r. nie otrzymała skarżąca wynagrodzenia. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 wyraźnie stanowi, że osobą bezrobotną nie może być osoba zatrudniona, zatem organ I instancji zasadnie odmówił uznania Z. S. za osobę bezrobotną od dnia [...]r. W skardze na tę decyzję do sądu administracyjnego Z. S. stwierdziła, że dnia [...]r. rozwiązała z Fabryką Aparatury Pomiarowej "A" S.A w Ś. umowę o pracę na zasadzie porozumienia stron. Jednakże powyższe oświadczenie woli zostało złożone przez nią pod wpływem błędu wywołanego podstępnym zachowaniem pracodawcy. Składając pozew do Sądu Pracy uchyliła się od skutków oświadczenia woli z dnia [...] r.. Sąd Rejonowy w Ś. wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...] przywrócił ją do pracy, zaś Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...]r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego oddalając apelację pracodawcy. Dnia [...] r., a więc w czasie trwania procesu zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy i uznano ją decyzją z dnia [...] r. za osobę bezrobotną. W dacie zgłoszenia tj. od [...] do [...] była osobą bezrobotną. Zgłoszenia dokonała w dobrej wierze i przez cały ten okres posiadała status osoby bezrobotnej, bowiem nie była zatrudniona i nie wykonywała innej pracy zarobkowej. Była również gotowa i zdolna podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podlegająca kontroli Sądu decyzja organu I instancji z dnia [...]r. została podjęta w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi Starosty Powiatu w Ś.: 1) z dnia [...]r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, 2) z dnia [...]r. o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, 3) z dnia [...]r. o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku w związku z podjęciem zatrudnienia. W motywach postanowienia wznawiającego postępowanie podano, że z przedłożonego świadectwa pracy wystawionego przez Fabrykę Aparatury Pomiarowej "A" S.A. w Ś. /z dnia [...]r./ wynika, że Z. S. była "zatrudniona w okresie od [...]r. do [...]r. w pełnym wymiarze czasu pracy a stosunek pracy ustał w wyniku art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w związku z ustawą z dnia 28.12.1989r." Organ stwierdził, że jest to nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji nie znana organowi, który decyzję wydał, stanowiąca podstawę do ich uchylenia /art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a./. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję." Unormowanie to dopuszcza zatem wznowienie postępowania, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; 2) okoliczności te lub dowody istniały w dniu wydawania decyzji ostatecznej; 3) nie były one znane organowi, który wydał decyzję. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że umowa o pracę została rozwiązana z Z. S. w dniu [...]r. na mocy porozumienia stron. Należy zauważyć, że z dniem tym, i co potwierdzał zapis świadectwa pracy z [...]r. skarżąca utraciła status osoby zatrudnionej w związku z rozwiązaniem umowy o pracę. W wyniku złożenia przez nią odwołania do sądu pracy wyrokiem Sądu Okręgowego - Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś., z dnia [...]r. utrzymano w mocy orzeczenie sądu rejonowego przywracające ją do pracy. Skarżąca, kierując do Sądu odwołanie od czynności rozwiązującej stosunek pracy nie mogła wiedzieć, jakie orzeczenie zapadnie w jej sprawie, zatem - w związku z utratą finansowych podstaw egzystencji - zarejestrowała się jako bezrobotna /z prawem do zasiłku po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy/. Zwłoka w rejestracji związana np. z oczekiwaniem na sądowe rozstrzygnięcie sprawy mogłaby ją narazić na ryzyko utraty przesłanek prawa do zasiłku zawartych w art. 23 ustawy o zatrudnieniu ..., w wypadku gdyby orzeczenie sądu okazało się dla niej niekorzystne. W związku z powyższym powstaje pytanie jakie znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy miało podane wyżej orzeczenie sądowe. Problem wynika stąd, że w sentencji tego wyroku stanowi się o przywróceniu skarżącej do pracy, gdy tymczasem w uzasadnieniu podano m.in., że oświadczenie skarżącej /powódki/ o rozwiązaniu stosunku pracy za porozumieniem stron zostało złożone pod wpływem błędu wywołanego podstępnie przez pracodawcę. Składając pozew uchyliła się zatem od skutków tego oświadczenia, zaś porozumienie stron w zakresie rozwiązania stosunku pracy skarżącej nie wywarło skutków prawnych /art. 86 § 1 i § 88 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p./. Przyjęcie stanowiska wyrażonego w sentencji wyroku sądu pracy /zawierającej rozstrzygnięcie o przywróceniu do pracy/ bądź w jego uzasadnieniu /stwierdzającym, że powódka skutecznie uchyliła się od skutków wadliwego oświadczenia woli/ ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Prawo do uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu jest prawem podmiotowym kształtującym. Jego skutki /unieważnienie czy też ubezskutecznienie czynności prawnej/ powstają wprawdzie z chwilą złożenia pracodawcy stosownego oświadczenia na piśmie, ale działają ex tunc. Oświadczenie woli złożone pod wpływem błędu jest nieważne od początku, od chwili jego złożenia. Skoro nie było oferty /wniosku/ pracownicy rozwiązania stosunku pracy, to oświadczenie woli pracodawcy o jej przyjęciu stało się bezprzedmiotowe. Nie mogło w tej sytuacji dojść do zawarcia na podstawie art. 66 k.c. w związku z art. 300 k.p. umowy rozwiązującej. Jeśli stosunek pracy nie został rozwiązany, to trwa nadal i to nieprzerwanie, roszczenie o przywrócenie do pracy /restytucyjne/ skuteczne ex nunc byłoby tu niezasadne. Pracownica mogłaby dochodzić w zależności od okoliczności konkretnego przypadku ustalenia istnienia stosunku pracy, dopuszczenia do pracy, wynagrodzenia za czas gotowości do pracy. Orzeczenie przywracające pracownika do pracy jest natomiast orzeczeniem konstytutywnym, które znosi skutek rozwiązania stosunku pracy i reaktywuje stosunek prawny wcześniej istniejący między stronami /stosunek pracy powstaje na nowo/. Orzeczenie to - zgodnie z przeważającym stanowiskiem doktryny prawa pracy - nie działa ex tunc, tzn. nie unieważnia bezprawnego /wadliwego/ oświadczenia woli z mocą wsteczną, od momentu, w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, t.j. na przyszłość od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia przez pracownika gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że dla sposobu załatwienia niniejszej sprawy miarodajna powinna być dyrektywa zawarta w rozstrzygnięciu sądu powszechnego, o żądaniach stron, wskazującym o czym sąd orzekł. Jest to element decyzji sądowej formalnie wyodrębniony, a "rozstrzygnięcie o żądaniach stron" w samym uzasadnieniu wyroku nie ma znaczenia. Sentencja ma walory samowystarczalności, skoro nie we wszystkich wypadkach wyrok będzie zaopatrzony w uzasadnienie /por. K. Piasecki: Kodeks postępowania cywilnego Komentarz. t. I, Warszawa 2001, s. 1209/. Stosownie do powyższego, zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 51 § 1 k.p. pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. Zawarta w tym przepisie wzmianka o "wliczeniu do okresu zatrudnienia" nie pozostawia wątpliwości, że dany podmiot w tym okresie czasu nie pozostawał w zatrudnieniu, a zatem nie miał statusu pracownika, a jedynie w drodze fikcji prawnej, powyższy okres ustawodawca nakazuje traktować jako okres zatrudnienia. Tym bardziej dotyczy to okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia. Okresu tego nie tylko nie traktuje się jako okresu zatrudnienia lub okresu wliczanego do okresu zatrudnienia, ale jedynie ze względu na ustalanie uprawnień pracowniczych pozwala się, by nie traktować go jako przerwę w zatrudnieniu pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia, tzn. uprawnień związanych z tzw. stażem pracy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2, 16 i 25 ustawy o zatrudnieniu ..., bezrobotny oznacza osobę nie zatrudnioną lub nie wykonującą innej pracy zarobkowej, przy czym "zatrudnienie" to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą, a "inna praca zarobkowa" to wykonywanie pracy na podstawie jednej z wymienionych umów prawa cywilnego. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przyjmuje swoiste znaczenie terminów "zatrudnienie" i "praca", jako "wykonywanie pracy". W związku z tym należy odrzucić bezwarunkową możliwość posługiwania się nimi w szerszym znaczeniu, przyjmowanym np. w prawie pracy i prawie ubezpieczeń społecznych, włączających w skład tego pojęcia także tzw. "okresy zaliczalne" i "okresy równorzędne", nie polegające na wykonywaniu pracy /okresy braku aktywności zawodowej/. Możliwość taka musiałaby wynikać albo z bezpośredniej regulacji zawartej w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu lub z co najmniej dorozumianego odesłania ustawowego do systemu odpowiednich przepisów prawa pracy lub ubezpieczenia społecznego. Odesłania takiego nie można natomiast domniemywać. W interesującym z punktu widzenia sposobu rozstrzygnięcia sprawy zakresie ustawa pozwala zaliczyć do okresu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej warunkujących nabycie prawa do zasiłku, okres za który przyznano odszkodowanie z tytułu bezprawnego rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy /służbowego/ oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę /art. 23 ust. 2 pkt 5/. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że skarżącej wypłacono odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia za okres od [...]r. do [...]r., jednak wcześniej, bo z dniem [...]r. skarżąca została pozbawiona statusu bezrobotnej i prawa do zasiłku. Decyzja organu o odmowie uznania Z. S. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną została oparta na jednym z zapisów treści świadectwa pracy z dnia [...]r., w którym - w związku z orzeczeniem sądu pracy przywracającym skarżącą do pracy podano, że jej zatrudnienie w Fabryce Aparatury Pomiarowej "A" S.A. w Ś. obejmuje okres od [...]r. do [...]r. Jednocześnie w świadectwie zawarto zapis: "pracownik zwolniony w dniu [...] i przywrócony do pracy na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dniem [...]." Organ opierając się na pierwszym z podanych zapisów wywiódł, że skoro zgodnie z treścią świadectwa pracy skarżąca była w tym okresie zatrudniona, to nie mogła być osobą bezrobotną. Jednakże organ nie ustosunkował się do drugiego z zapisów informujących o przywróceniu do pracy z dniem [...]r. wraz z płynącymi z niego konsekwencjami dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy /art. 7, 77§ 1 k.p./. W orzecznictwie sądowym /w tym m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 17 maja 1996r. I PRN 40/96, "Prokuratura i Prawo" 1996r., nr 10, s. 58/ wyraża się stanowisko, że świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c. nawet wówczas, gdy wydane zostaje przez urząd administracji państwowej /wyrok z dnia 20 lutego 1991r., I PR 422/90, nie publikowany/. Nie zawiera ono elementów ocennych, a jedynie fakty wskazane w przepisie art. 97 Kodeksu pracy. Samo przez się nie tworzy praw podmiotowych ani ich nie pozbawia. Nie ma więc cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw /uzasadnienie uchwały z dnia 28 września 1990 r., III PZP 15/90, OSNCP 1991, z. 4, poz. 45/. Dowód przeciwko stwierdzeniom czy brakowi stwierdzeń w świadectwie pracy, jako dokumencie, w ramach postępowania o konkretne roszczenie może być przeprowadzony w każdym czasie, także po upływie terminów z art. 97 § 21 k.p. /patrz uzasadnienie uchwały z dnia 28 września 1990 r., III PZP 15/90, OSNCP 1991, z. 4, poz. 45/. Analogicznie, należy przyjąć, że świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Uwzględniając przedstawione wywody należy stwierdzić, że w dniu wydawania decyzji o rejestracji skarżącej w charakterze bezrobotnej nie legitymowała się ona statusem osoby zatrudnionej w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu. Status taki skarżąca uzyskała na nowo - ze skutkiem na przyszłość - od dnia zgłoszenia gotowości do pracy, w związku z orzeczeniem o przywrócenie jej do pracy, co jednak nastąpiło już po dacie wydania decyzji w tej sprawie. Powyższe jest równoznaczne z uznaniem, że w sprawie nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wznowienia postępowania na podstawie prawnej wskazanej przez organ /w dniu wydawania decyzji strona nie pozostawała w zatrudnieniu/. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. Wobec tego, że zaskarżona decyzja pozbawia skarżącą przyznanych uprawnień wraz z płynącymi stąd konsekwencjami, na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu ... orzeczono, że nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.