II SA/Wr 1768/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Janowska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżących K. i A. P. solidarnie kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], nr[...], opartą o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazał A. i K. P., jako właścicielom i inwestorowi prac budowlanych, polegających na przebudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego w K., ul.[...], wykonanie w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskanie pozwolenia na kontynuację lub użytkowanie obiektu, czynności polegających na przedłożeniu w terminie do dnia 30 lipca 2003 r. ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych, zawierającej ocenę zgodności wykonanych robót ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami i normami, a także uwzględniającą wpływ wykonanej przebudowy na uzasadniony interes osób trzecich, przedłożenie opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych pożarowych dotyczących wykonanych prac polegających na wymianie pokrycia dachowego i okien dachowych w budynku zlokalizowanym w odległości około 90 cm od budynku sąsiedniego oraz, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie, z określeniem zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z przepisami. Organ w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia budowlanego, a w przedmiotowej sprawie stwierdzono wykonanie prac budowlanych polegających na zmianie pokrycia dachu z dachówki ceramicznej na nową ceramiczną oraz zamontowanie wyłazów dachowych służących jako doświetlenie pomieszczeń, przy czym wymianę pokrycia dachowego można uznać za remont, gdyż jest to robota budowlana polegająca na odtworzeniu stanu pierwotnego, w której dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto ich w stanie pierwotnym, jednak ustalono, iż inwestor nie posiada na w/w prace wymaganych prawem dokumentów. Od powyższej decyzji odwołania wniosły strony postępowania, a to J. S. będący właścicielem nieruchomości sąsiadującej, podnosząc, że wykonanie robót budowlanych bez pozwolenia lub zgłoszenia skutkuje decyzją o rozbiórce obiektu lub jego części w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, oraz K. i A. P., zarzucając, że nie została stwierdzona przebudowa budynku ani zmiana konstrukcji dachu, a także zamontowanie wyłazów dachowych, które były zawsze, a zostały tylko wymienione. Wskazali, że nie mieli świadomości istnienia obowiązku zgłoszenia robót, które nie wpłynęły na pogorszenie warunków przeciwpożarowych i interes osób trzecich, stąd wykonanie nałożonych ekspertyz jest bezpodstawne. W wyniku rozpatrzenia wniesionych odwołań [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazał A. i K. P. dostarczenie w terminie do 30 września 2003 r. opinii technicznej, zawierającej inwentaryzację budowlaną (rysunkową i opisową oraz stanowisko rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości określenia zakresu robót niezbędnych do wykonania w celu doprowadzeni obiektu do stanu zgodnego z prawem, oraz certyfikatu na wszystkie zastosowane wyroby budowlane. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ pierwszej instancji zasadnie określił katalog obowiązków nałożonych na inwestorów i przyjął możliwość doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wskazał, że wykonane roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachowego oraz włazów dachowych mieszczą się w definicji remontu, określonej w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, jednocześnie wyczerpują znamiona remontu określonego w art. 29 ust. 2 pkt 1, dla którego z mocy art. 30 ust. 1 pkt. 1 zdanie 2 tej ustawy konieczne było dokonanie zgłoszenia przed wykonaniem, który to obowiązek nie został przez inwestorów dopełniony. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji mylnie zakwalifikował wykonane roboty jako przebudowa obiektu budowlanego, podczas gdy w istocie były one remontem, co jednak organ pierwszej instancji wyraźnie określił w uzasadnieniu swej decyzji i ta omyłka terminologiczna nie wpływa na zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Z uwagi na niewielki zakres wykonanych robót oraz fakt, że były to tylko roboty remontowe, organ odwoławczy uznał, iż w sprawie nie może mieć nawet odpowiedniego zastosowania przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), dotyczący nadbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części, w związku z czym wykonanie ekspertyz, o których mowa w tym przepisie, nie jest konieczne, co uzasadniało ponowne określenie rodzaju i charakteru dokumentów nakazanych do przedłożenia oraz ustanowienie nowego terminu dla realizacji wyznaczonego obowiązku, uwzględniającego specyfikę tych dokumentów. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że postępowanie organu pierwszej instancji dotyczyło także wymiany stolarki okiennej i nie zostało objęte wydanym rozstrzygnięciem, stąd powinno być przedmiotem dalszych czynności tego organu aż do zakończenia postępowania zgodnie z K.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniesionych odwołaniach organ odwoławczy stwierdził, iż wskazywany przez J. S. przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane odnosi się do pojęcia budowy i nie obejmuje prac remontowych oraz, że sam brak przebudowy obiektu nie powoduje stanu zgodności z prawem wykonanych robót remontowych, a argumenty inwestorów o braku wpływu na pogorszenie warunków przeciwpożarowych oraz interesu osób trzecich nie są poparte rzeczowymi dowodami i nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach organu pierwszej instancji. Poza tym wyjaśnił, że na możliwość występowania zagrożeń pożarowych wskazuje bliskość pomiędzy budynkami inwestorów i J. S., natomiast brak świadomości istnienia obowiązku dokonania stosownego zgłoszenia robót nie jest istotny prawnie i jako taki nie może być brany pod uwagę przez organ odwoławczy w myśl zasady, że nieznajomość prawa szkodzi. We wniesionej na powyższą decyzję skardze A. i K. P. podnieśli, że postępowanie zostało wszczęte w wyniku zawiadomienia sąsiada, który uczestniczył w przy wykonywaniu prac. Zarzucili, że nałożony obowiązek jest niepotrzebny, skoro nie została naruszona konstrukcja dachu. Wykonanie inwentaryzacji przekracza ich możliwości finansowe, gdyż są właścicielami niewielkiego gospodarstwa, a na utrzymaniu mają czworo dzieci. Organ wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe wywody i dodatkowo wyjaśniając, iż zaskarżona decyzja jest korzystna dla skarżących, a wykonanie nałożonych obowiązków pozwoli zalegalizowanie wykonanych robót. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), natomiast stosownie do art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując pod tym kątem oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, Sąd uznał, że skargę należy uwzględnić, jednak z innych powodów niż w niej podawane. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procedury administracyjnej. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest ocena pod względem zgodności z przepisami prawa decyzji organów nadzoru budowlanego, nakładających obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych przez skarżących robót polegających na wymianie pokrycia dachowego oraz włazów dachowych. Jako materialnoprawna podstawa decyzji administracyjnych, wydanych przez organy obydwu instancji, podany został przepis art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do powyższego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Na zasadzie art. 51 ust. 4 tej ustawy przepis powyższy ma odpowiednie zastosowanie do robót budowlanych, które zostały już wykonane bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia. W pierwszej kolejności zgodzić należy się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji poglądem, że wykonane przez skarżących prace, polegające na wymianie pokrycia dachowego oraz włazów dachowych, bez zmiany konstrukcji dachu, były remontem wymagającym zgłoszenia. Zasadnie zatem organ odwoławczy zauważył, że prace te nie były przebudową, jak określił to organ pierwszej instancji w sentencji wydanej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, przy czym w myśl art. 3 pkt 8 ustawy przez remont należy rozumieć prace polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego bez zmiany konstrukcji budynku, z wyłączeniem bieżącej konserwacji, przy dopuszczalności stosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym, W takiej sytuacji, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, istnieje obowiązek zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Należy przy tym mieć na względzie treść art. 3 pkt 7 ustawy, wskazującego, że pojecie robót budowlanych obejmuje budowę, montaż, rozbiórkę i remonty obiektów budowlanych. Wobec tego, że wykonanego remontu dachu, polegającego na wymianie dachówek oraz włazów dachowych, nie można uznać za budowę obiektu budowlanego ani jego części, wyłączone było zastosowanie art. 48 ustawy. Przy bezsporności wykonania powyższych robót, przy jednoczesnym niekwestionowanym braku zgłoszenia wymaganego przepisami prawa, istniała natomiast możliwość zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ustawy. W tym miejscu stwierdzić przyjdzie, że z uwagi na uregulowania zawarte w ustawie, decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy może zostać wydana jedynie w ściśle określonym stanie faktycznym, który przez organy nadzoru budowlanego powinien zostać dokładnie wyjaśniony w toku prowadzonego postępowania. Skoro w myśl dyspozycji tego przepisu organ jest uprawniony nałożyć na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności, powinien ustalić precyzyjnie treść i zakres tych czynności. Podkreślenia wymaga w tym miejscu fakt, że organy o charakterze inspekcyjnym powinny posiadać własną wiedzę specjalistyczną niezbędną do dokonania oceny wykonanych robót budowlanych, co pozwalałoby na ustalenie ich zgodności lub niezgodności z wymogami prawa budowlanego oraz określenie czynności, jakie powinny zostać wykonane w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W przypadkach wymagających posiadania wiadomości specjalnych nie jest wykluczone zasięgniecie przez organ opinii biegłego specjalisty, która podlegałaby ocenie organu jako dowód w sprawie. Zgodnie ze słusznym poglądem wyrażonym w orzecznictwie decyzje wydane w omawianym trybie, nakładające obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, mają charakter uznaniowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2001 r. sygn. akt SA/Rz 261/00 – Palestra nr 7-8 z 2002 r., str. 207). Powyższa ocena przesądza o tym, że decyzja te powinny charakteryzować się szczególnie starannym uzasadnieniem, które podlega ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawidłowe zastosowanie prawa materialnego wymaga przede wszystkim dokładnego wyjaśnienia przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Wedle art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji jest zobowiązany podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz powinien rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem dowodu są zatem fakty, mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące danej sprawy administracyjnej oraz mające znaczenie prawne. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z przyjętą w K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, wprowadzoną w art. 80 K.p.a., w myśl którego organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wskazywany wyżej wymóg precyzyjnego określenia czynności, mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem ma zasadnicze znaczenie, zważywszy, na zawarty w art. 51 ust.1a ustawy zapis, że w razie wykonania obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 tego przepisu, tj. wykonania w zakreślonym terminie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Przytoczona dyspozycja przepisu art. 51 ust.1a ustawy, nakazująca wydanie decyzji pozwalającej na wznowienie robót, jest określona kategorycznie, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego jest nią związany i ma obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, nie mając w tym zakresie jakiegokolwiek "luzu" decyzyjnego. W świetle powyższego, działanie organu nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy ma na celu, zdaniem Sądu, wymuszenie na inwestorze doprowadzenia budowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w przepisach prawa poprzez wykonanie czynności faktycznych, polegających na dokonaniu zmian lub przeróbek. Z tego względu decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może ograniczać się wyłącznie do nakazania inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy przedłożenia określonej dokumentacji, ekspertyz i ocen, ale musi wskazywać na konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Przyjęcie odmiennego poglądu, co do treści rozstrzygnięcia, jakie powinno być zawarte w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie jest możliwe. Na przeszkodzie stoi powołany art. 51 ust. 1a tej ustawy, obligujący organ do wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2. Gdyby bowiem przyjąć, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy może nakładać jedynie obowiązek dostarczenia określonej dokumentacji, to po wykonaniu tego obowiązku - niezależnie od treści przedstawionych przez stronę dokumentów i wniosków jakie z nich wynikają – organ byłby zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bez względu na to, czy roboty te są zgodne czy niezgodne z przepisami prawa i regułami sztuki budowlanej. Powyższe stanowisko, konsekwentnie prezentowane przez tut. Sąd (por. wyroki z dnia 24 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 520/2001, z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 456/03), podzielane jest przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1050/04 (niepubl.) wskazał, że "ustawodawca w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dając możliwość nałożenia obowiązku "wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem", nie miał też na myśli obowiązku przedstawienia określonych dokumentów, jak np. ocena techniczna, inwentaryzacja, opinia techniczna, czy też uzgodnienia, gdyż do tego celu służy postanowienie wydane na podstawie art. 81 c Prawa budowlanego, a nie decyzja. Decyzję w oparciu o przepis art. 51 ust. I pkt 2 Prawa budowlanego wydaje się jedynie w sytuacji, kiedy niezbędne jest wykonanie określonych robót budowlanych (czynności) w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, jak np. zamurowanie okna, przestawienie ściany, obniżenie obiektu itp., nie zaś w sytuacji konieczności przedstawienia określonych dokumentów, gdyż to nie są "określone czynności". Poza tym, przedstawienie samych dokumentów (opinii, inwentaryzacji, ekspertyz itp.), samo przez się, nie może doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, jest to raczej próba (w drodze dokumentów) dostosowywania (dopasowania) stanu faktycznego do stanu zgodnego z prawem, jest to wypaczenie ratio legis tego przepisu (art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego)". Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że opisana wyżej sytuacja wynika wprost z treści sentencji decyzji organów obydwu instancji, w których jest mowa o obowiązku określenia przez osobę sporządzającą ocenę techniczną (a w decyzji pierwszoinstancyjnej - ekspertyzę techniczną) - w razie stwierdzenia nieprawidłowości - zakresu robót niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Przyjmując, że takie nieprawidłowości zostałyby stwierdzone przez osoby, które sporządziły ocenę techniczną (ekspertyzę techniczną) i osoby te – stosownie do treści decyzji - określiłyby jednocześnie, jakie roboty należy wykonać, organy nadzoru budowlanego nie miałyby możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wykonania tych robót, gdyż ustawodawca nie dopuszcza ponownego zastosowania przepisu art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jeśli wcześniej nałożony obowiązek w postaci przedłożenia oceny technicznej (ekspertyzy technicznej) został wykonany przez stronę. W świetle powyższego w istocie nie doszło do ustalenia przez organy czynności, jakie powinny zostać wykonane w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, co skutkuje stwierdzeniem, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, nie zostały oparte na ustaleniach poczynionych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i naruszają przepis art. 7 i 77 K.p.a. Odnośnie podniesionych w skardze okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej i materialnej skarżących, należy stwierdzić, że względy te są względami natury słusznościowej nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do skutecznego kwestionowania ostatecznej decyzji administracyjnej przed sądem administracyjnym, gdyż - jak wskazano na wstępie - kontrola sądowoadministracyjna ograniczona jest do oceny legalności decyzji, czyli wyłącznie do oceny ich szeroko rozumianej zgodności z prawem. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz do istotnego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, stąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję należało uchylić. Na podstawie art. 135 tej ustawy uchylono decyzję organu pierwszej instancji. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Rozstrzygnięcie zawarte w punktach 2 i 3 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).