II SA/Wr 1775/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Asesor WSA Maria Tkacz - Rutkowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr) Protokolant : asystent Magdalena Domańska - Byskosz Po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów wynagrodzenia pracowników młodocianych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez K. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., nr [...], podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 57 ust. 1 pkt 10 i ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 516) oraz § 19 i 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 ze zm.), którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...]r., nr [...], orzekającą o przyznaniu ze środków Funduszu Pracy łącznej kwoty [...]zł na refundację kosztów poniesionych na wynagrodzenie pracowników młodocianych zatrudnionych na podstawie umowy w celu przygotowania zawodowego za okres od [...] r. do [...]r. Organ I instancji uznał, iż doszło do uwzględnienia w całości żądania strony i odstąpił od uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, domagającej się przyznania refundacji za cały okres zatrudnienia uczennicy M. W., uznał, iż oparta na przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu decyzja nie narusza przepisów prawa. W uzasadnieniu podniesiono, że nie można było uwzględnić przy przyznawaniu refundacji kosztów szkolenia ucznia zawodu M. W. okresu po dniu 14 stycznia 2003 r., tj. okresu po wygaśnięciu umowy o naukę zawodu zawartej do tej daty, gdyż jej przedłużenie o dalsze 6 miesięcy było wyłącznie wynikiem sześciomiesięcznej nieobecności w pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy, podczas gdy w świetle § 12 pkt 1 przywołanego rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r. przedłużenie umowy o naukę zawodu byłoby możliwe, gdyby zachodziła konieczność dokończenia nauki. Naukę tę uczennica zakończyła z wynikiem pozytywnym jeszcze w czasie obowiązywania nie przedłużonej umowy, w czasie korzystania ze zwolnienia lekarskiego. W skardze K. D. domagała się rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, tj. faktu długotrwałego korzystania przez uczennicę M. W. ze zwolnienia lekarskiego oraz faktu, że egzamin czeladniczy złożyła w dniu [...]r. Organ wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że w sytuacji, gdy uczennica zawodu ukończyła szkolenie teoretyczne, brak było podstaw do przedłużania umowy o naukę zawodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Rozpatrywana sprawa dotyczyła refundacji wynagrodzenia wypłacanego młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń - dokonywanej na zasadach przewidzianych w art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.). Przepis ten nie stwarza ograniczeń jeśli chodzi o czas za jaki należy dokonać refundacji, a zatem pomocne w tym względzie będą przepisy Kodeksu pracy, które w art. 191 § 2 przewidują, iż młodocianego nie posiadającego kwalifikacji zawodowych wolno zatrudniać tylko w celu przygotowania zawodowego, a w art. 195 § 1 wskazują jakie elementy powinna zawierać prawidłowo skonstruowana umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego. Jednocześnie § 6 rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 ze zm.) wprowadził zasadę, że nauka zawodu trwa nie krócej niż 24 miesiące i nie dłużej niż 36 miesięcy. Z tego punktu widzenia umowa o pracę zawarta przez skarżącą z M. W. w dniu [...]r. na okres [...] miesięcy nie budzi wątpliwości. Poza sporem jest też fakt refundacji wynagrodzenia przez właściwy organ zatrudnienia za cały ten okres. Sporna jest natomiast zgodność z prawem i skuteczność, na gruncie przepisów regulujących stosunek pracy młodocianych, umowy z dnia [...]r., którą wydłużono czas trwania umowy z dnia [...]r. o [...]miesięcy. Możliwość przedłużenia umowy przewidywał § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r., zgodnie z którym "jeżeli młodociany dokształcający się w zasadniczej szkole zawodowej nie otrzymał promocji do klasy programowo wyższej lub nie ukończył szkoły, pracodawca, na wniosek młodocianego, albo izba rzemieślnicza, na wniosek pracodawcy będącego rzemieślnikiem i młodocianego, może przedłużyć czas trwania nauki zawodu, nie więcej jednak niż o 12 miesięcy, w celu umożliwienia dokończenia nauki w szkole, a w innych uzasadnionych przypadkach nie więcej niż o 6 miesięcy". Ustawodawca użył, jeśli chodzi o możliwość przedłużenia umowy o pracę z młodocianym z przyczyn innych, aniżeli konieczność dokończenia nauki w szkole, zwrotu niedookreślonego "w innych uzasadnionych przypadkach", oddając uprawnienia w tym zakresie Izbie Rzemieślniczej. Powyższe nie oznacza jednak, że wola stron umowy o pracę, zmierzająca do jej przedłużenia, poparta prze właściwą miejscowo Izbę Rzemieślniczą, wymyka się spod kontroli organu zatrudnienia, który dokonuje refundacji kosztów szkolenia. Organ jest dysponentem określonej puli pieniędzy przeznaczonych na ściśle określone cele (§ 1rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 stycznia 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad finansowania wydatków z Funduszu Pracy oraz sposobu współpracy organów zatrudnienia z bankami i instytucjami finansującymi - Dz. U. nr 3, poz. 41). Organ ten w takich okolicznościach może samodzielnie ocenić czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające obiektywną potrzebę przedłużenia umowy o pracę z młodocianym, a tym samym czy uzasadniony jest wniosek o refundację kosztów szkolenia. Jak wynika z akt sprawy wyłączną przyczyną przedłużenia umowy była konieczność odpracowania przez młodocianą S. W. okresu czasu, w którym korzystała ze zwolnienia lekarskiego. Stanowisko organu odwoławczego, kwestionującego takie uzasadnienie należy uznać za trafne. Przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania nie można interpretować w oderwaniu od przepisu art. 191 § 2 Kodeksu pracy, który zezwala na zatrudnianie młodocianych wyłącznie w celu przygotowania zawodowego. Zatem także przedłużenie umowy o pracę z młodocianym musi mieć na celu konkretne cele szkoleniowe, które powinny być wskazane zarówno w stanowisku organu, który przedłuża umowę o pracę (Izby Rzemieślniczej) jak i w treści umowy. W treści dokumentów załączonych do akt nie ma jakiegokolwiek potwierdzenia szkoleniowych celów przedłużenia umowy o pracę, na cele takie nie wskazywała także skarżąca ani w toku postępowania administracyjnego ani w skardze do sądu administracyjnego. Również z powszechnie obowiązujących przepisów prawa dotyczących przygotowania zawodowego młodocianych nie wynika obowiązek posiadania określonego stażu pracy w celu dopuszczenia do egzaminu czeladniczego. I tak zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r., nr 112, poz. 979 ze zm.) wynika, że dyplomy mistrza i świadectwa czeladnicze mogą być wydawane przez izby rzemieślnicze osobom, które złożyły stosowne egzaminy przed komisjami egzaminacyjnymi izb rzemieślniczych. Natomiast z § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie egzaminów kwalifikacyjnych na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz. U. z 2003 r., nr 20, poz. 171) wynika, iż Izba Rzemieślnicza dopuszcza do egzaminu czeladniczego osobę, która odbyła naukę zawodu u rzemieślnika, dokształcając się teoretycznie w szkole lub systemie pozaszkolnym (pkt 1). Unormowania powyższe nie uzależniają zatem prawa przystąpienia do egzaminu czeladniczego od odbycia określonego czasowo szkolenia praktycznego, kładąc nacisk na ukończenie szkolenia teoretycznego. Z akt sprawy wynika, iż uczennica M. W. ukończyła szkolenie teoretyczne w dniu [...]r. Nie było wobec tego formalnych przeciwwskazań do przystąpienia do egzaminu czeladniczego już po zakończeniu trwania umowy z dnia [...]r., tj. po dniu [...]r., tym bardziej, że jak już wyżej wskazano strony umowy nie przedstawiły jakichkolwiek okoliczności, wskazujących na konieczność przedłużenia umowy ze względu na potrzebę uzupełnienia przygotowania praktycznego (zawodowego) osoby pobierającej naukę zawodu. Wobec powyższego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.