II SA/Wr 179/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. z siedzibą w S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 marca 2021 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 4 marca 2021 r., zgodnie z pieczęcią na kopercie – k. 4 akt sądowych) kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego strona skarżąca wniosła skargę zarzucając postanowieniu niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że strona nie podejmuje działań mających na celu wykonanie nałożonych na nią obowiązków oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy. W wykonanym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 kwietnia 2021 r., w dniu 11 maja 2021 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie numeru NIP lub REGON oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis KRS, statut). W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 9 akt sądowych) wezwanie zostało stronie skarżącej doręczone w dniu 17 maja 2021 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu strona skarżąca przesłała w dniu 24 maja 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej, zgodnie z pieczęcią znajdującą się na kopercie - k. 15 akt sądowych) pismo w treści którego podała NIP i REGON wraz z kserokopiami dokumentów mających potwierdzić umocowanie do wniesienia skargi i określającymi reprezentację strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Postanowienie NSA z 17.04.2019 r., II OZ 343/19, LEX nr 2651800). W niniejszej sprawie nie można uznać, że strona skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach nie zastosowania się do niego, uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie osoby, która ją podpisała do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu zostały, co prawda nadesłane kserokopie dokumentów mających określić sposób reprezentacji, tj. uchwały określającej skład Rady Administracyjno – Misyjnej oraz pismo MSWiA o aktualizacji wpisu w Rejestrze Kościołów i innych związków wyznaniowych, jednak nie stanowi to o wykonaniu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków skargi. Nadesłane kserokopie nie zostały bowiem należycie uwierzytelnione, zaś zgodnie z treścią wezwania strona skarżąca została zobowiązana do wykazania umocowania i określenia reprezentacji poprzez oryginał dokumentu lub jego uwierzytelniony odpis. Załączone do pisma z dnia 20 maja 2021 r. dokumenty jednoznacznie nie spełniają tego wymogu, gdyż nie zostały w ogóle uwierzytelnione. Skoro zgodnie z orzecznictwem nieprawidłowo uwierzytelniony odpis nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony (Postanowienie NSA z 26.07.2013 r., II FSK 1798/13, LEX nr 1346566), to tym bardziej nie może być nim dokument, który w ogóle nie został uwierzytelniony. Nie można więc uznać, że braki formalne skargi zostały w ten sposób usunięte. Ponieważ zaistniałe braki dotyczące kwestii reprezentacji strony skarżącej uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu, zatem należało ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.