II SA/Wr 1862/02

W IMIENIU PRZECZYPOSPLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA - Halina Kremis Sędziowie : WSA - Mieczysław Górkiewicz WSA - Anna Siedlecka / sprawozdawca/ Protokolant: - Magda Mikus po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na uchwałę Zarządu Miejskiego w P. Z. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przeznaczenia obiektu przy ul. P. [...] w P. Z. na cele mieszkalne oddala skargę Sygn. akt IISA/Wr 1862/02 2 U Z A S A D N I E N I E Uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. Zarząd Miejski w P. Z., działając na podstawie art. 14 i art. 30 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym ( Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm ) postanowił przeznaczyć obiekt położony przy ul. P. [...] w P. Z. na cele mieszkaniowe pod docelową sprzedaż lokali mieszkalnych wygospodarowanych w wyniku adaptacji. Skargę na tę uchwałę, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożył R. W. Uznając, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było bezskuteczne R. W. w dniu [...]r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarżący zakwestionował podjęcie wszelkich uchwał, w tym i uchwały Nr [...]z dnia [...]r. Zarządu Miejskiego w P. Z. o przeznaczeniu obiektu położonego przy ul. P. [...] w P. Z. na cele mieszkaniowe, w których brała udział J. S. pełniąca jednocześnie funkcję przewodniczącej Rady Miejskiej i członka Zarządu Miejskiego, czym naruszony został art. 19 pkt 3 ustawy o samorządzie terytorialnym. Skarżący wskazał, że uchwały, w których brała udział J. S., pełniąc jednocześnie w samorządzie terytorialnym dwie funkcje , tj. przewodniczącej Rady Miejskiej i członka Zarządu Miejskiego w P. Z., są z mocy prawa nieważne w związku z naruszeniem art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy, ponieważ nie można łączyć funkcji przewodniczącej Rady Miejskiej z funkcją członka Zarządu Miejskiego. W piśmie procesowym złożonym do Sądu w dniu [...]r. dodał, że uchwały, które zaskarżył do Sądu były nieracjonalne i doprowadziły gminę do bankructwa. Jego zdaniem skargi winny być uwzględnione już choćby z tego względu, aby w przyszłości kandydujący do rad i na burmistrzów liczyli się z konsekwencjami prawnymi i finansowymi w wyniku podjęcia błędnych decyzji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. Z. wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie uchwały Rady Miejskiej Nr [...]i uchwały Zarządu Gminy Nr [...] w trybie przetargu wstępnego Gmina P. Z. sprzedała W. G. nieruchomość składającą się z budynku letniskowego oraz gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste położona w P. Z. przy ul. P. [...] z przeznaczeniem na funkcje użytkowe. Sygn. akt IISA/Wr 1862/02 3 Natomiast obiekt położony bezpośrednio przy działce zabudowanej (sprzedanej w/w osobie fizycznej) a położony przy ul. P. [...], Zarząd Miejski uchwałą Nr [...]z dnia [...]r. przeznaczył na sprzedaż do adaptacji w celach mieszkaniowych. Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...]r. przeznaczono w/w nieruchomość zabudowaną położoną przy ul. P. [...] do sprzedaży. W wyniku braku zainteresowania kupnem obiektu do adaptacji, przedmiotową nieruchomość sprzedano ( akt not. [...]r.) dotychczasowemu najemcy budynku, który był jednocześnie właścicielem sąsiedniej nieruchomości W. G. na cele użytkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego - jak miało to miejsce w niniejszym przypadku. Tak sformułowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w sposób istotny rzutuje na legitymację skarżącego, bowiem uprawnionym do wniesienia skargi w powyższym trybie ma jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie więc interesu prawnego( a nie faktycznego) lub uprawnienia skarżącego otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny oraz Sąd Najwyższy w szeregu orzeczeniach wskazywały, iż naruszenie interesu prawnego skarżącego musi wynikać z konkretnego naruszenia prawa, który odnosi się do jego uprawnień lub obowiązków. Interes prawny ma więc charakter materialnoprawny. Interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej skarżącego, bowiem jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Oznacza to, że o jego istnieniu i naruszeniu poprzez podjęty akt organu gminy- co jest wymogiem art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - nie decyduje przekonanie skarżącego, ale istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. (III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114) wskazał, że "wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( w wersji obowiązującej w 2001 r.) musi Sygn. akt IISA/Wr 1862/02 4 wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją , a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie albo jako indywidualnego podmiotu, albo tez jako członka wspólnoty samorządowej. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym". Wyrok NSA z 14 marca 2002 r. (IISA 2503/01, LEX nr 81964) niejako uściślił jeszcze wskazany tok rozumowania dodając, że " uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy o s.g. nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej". "Przepis art. 101 ustawy o s.g. nie daje podstaw do skargi osobie, która chciałaby skarżyć uchwałę Rady Gminy, nie opierając się na prawach własnych, osobistych, a opierając się na interesie ogółu, czyli tzw. Interesie publicznym. W sprawach bowiem mających charakter publiczny mogą działać określone organy państwowe czy społeczne, a obywatelowi przysługuje prawo występowania do tych organów( np. prokuratury) z wnioskiem o podjęcie stosownego postępowania, względnie przekazania odpowiednich informacji ( wyrok NSA z 4.09.2001r., IISA 1410/01, LEX nr 53376). W ocenie Sądu, interes prawny skarżącego nie został naruszony, na skutek podjęcia skarżonej uchwały przez Zarząd Miejski w P. Z., jako że nieruchomość przeznaczona na cele mieszkalne , a następnie do sprzedaży stanowiła własność Gminy P. Z., a skarżący nie wykazał żadnych praw przysługujących mu do przedmiotowej nieruchomości. Gmina jako właściciel opisanej nieruchomości miała prawo decydować o jej przeznaczeniu oraz sprzedaży czy też oddaniu w użytkowanie wieczyste. W świetle regulacji art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący nie ma więc legitymacji do zaskarżenia uchwały organu gminy dotyczącej przeznaczenia nieruchomości gminnej na określone cele, a następnie do zbycia (sprzedaży, oddania w użytkowanie wieczyste). W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).