II SA/Wr 1869/02

4 II SA/Wr 1869/02 Wyrok W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 6 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant: Magdalena Domańska - Byskosz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2005 roku sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych; 1. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]); 2. orzeka, że zaskarżona decyzja n i e m o ż e b y ć w y k o n a n a. Uzasadnienie. I. G. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. dnia [...]r. po okresie prowadzenia działalności gospodarczej od [...]r. do [...]r., pobierania zasiłku chorobowego od dnia [...]r. do dnia [...]r. oraz od dnia [...]r. do dnia [...]r. i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia [...]r. do dnia [...]r. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r.(Nr [...]) I. G. z dniem [...]r. została uznana za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia [...]r., w wysokości [...]zł miesięcznie, podlegającej waloryzacji na zasadach ustawowych. Następnie decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r.(Nr [...]) pozbawiono I. G. prawa do zasiłku od dnia [...]r., ponieważ upłynął maksymalny okres jego pobierania. Dnia [...]r. wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy w W. pismo, w którym ZUS Oddział w W. poinformował, że w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. (sygn. akt [...]) organ ubezpieczeniowy zmienił niekorzystną dla skarżącej decyzję z dnia [...]r. i przyznał I. G. świadczenie rehabilitacyjne na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., a wypłata świadczenia nastąpiła w dniu [...]r. W związku z tym postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie uznania I. G. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...]r. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]uchylono decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) w sprawie uznania I. G. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...]r., oraz decyzję z dnia [...]r. (Nr [...]) w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia [...]r. i odmówiono przyznania I. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]roku. Kolejną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...]roku (Nr [...]) uznano za nienależnie pobrane przez I. G. zasiłki za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. w łącznej kwocie [...]zł i zobowiązano do ich zwrotu. Organ I instancji uznał, że I. G. w dacie rejestracji, tj. w dniu [...]r. nie poinformowała, iż w dniu [...]r. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...]r (znak: [...]) w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego oraz, że takiej informacji organ nie uzyskał mimo, iż w oświadczeniu podpisywanym na karcie rejestracyjnej w dniu rejestracji I. G. zobowiązana została do udzielania informacji niezbędnych do ustalenia uprawnień do świadczeń (np. pkt 13 i 14 oświadczenia), a więc również takich informacji, że toczy się postępowanie odwoławcze przed sądem w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni zarzuciła, że decyzja jest niezrozumiała i domagała się odstąpienie od zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Zarzuciła, że jest niewypłacalna, oraz że ZUS odmówił jej świadczenia rehabilitacyjnego, w związku z czym odwołała się do sądu, że zarejestrowała się w Urzędzie Pracy celem znalezienia zatrudnienia, że został jej przyznany zasiłek i nie zaproponowano jej żadnej pracy. Wskazała także, że sąd podważył decyzję ZUS, przyznając jej świadczenie rehabilitacyjne, które zostało wypłacone w [...] r., a więc w czasie, kiedy ustało już prawo do zasiłku. Wnioskodawczyni kwestionowała rozstrzygnięcie dotyczące pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i żądała zwrotu wypłaconych świadczeń. Wojewoda D. decyzją z dnia [...]roku (Nr [...]) - wydaną na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (J.t. z 2001r. Dz.U. Nr 6, poz. 56 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (T.j. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) za nienależnie pobrane świadczenie uważa się świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. I. G. przyznano prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., co wynika z decyzji ZUS Oddział w W. z dnia [...] r. I. G. przestała spełniać warunki zawarte w art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit.c cyt. ustawy, od których zależy status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku. I. G. podpisała oświadczenie w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, w części "C", w dacie rejestracji, tj. dnia [...]r., iż jest zobowiązana do udzielania informacji niezbędnych do ustalenia uprawnień do świadczeń i została pouczona o obowiązku informowania o okolicznościach powodujących ustanie prawa do jego pobierania. Jednakże obowiązku tego nie wykonała i nie poinformowała organu, że w dniu [...]r. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...]r. Zdaniem Wojewody w tej sytuacji należy uznać, że zasiłki pobrane w okresie od dnia [...]r. do dnia [...] r. są świadczeniem nienależnie pobranym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 zasiłki pobrane nienależnie podlegają zwrotowi. Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zarzuciła, że zasiłek był wypłacany do dnia [...] r. W czasie poprzedzającym rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. miała przyznane świadczenie rehabilitacyjne na czas od [...]do dnia [...]r., tj. na okres 6 miesięcy. W dniu [...]r. złożyła w ZUS wniosek w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres dalszych 6 miesięcy, liczony od dnia [...]r. Wniosek ten decyzją z dnia [...]znak [...], został załatwiony odmownie. Od tej decyzji odwołała się do Sądu Okręgowego w Ś. W tym momencie nie miała żadnych gwarancji, że Sąd Okręgowy w Ś. uzna odwołanie za słuszne, w związku z tym po uzyskaniu w dniu [...] r. w Ośrodku Diagnostyczno-Leczniczym przy Górniczej Fundacji Ochrony Zdrowia w W. - zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku pracownika umysłowego - zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba poszukująca pracy. Wyrok w sprawie sygn. akt [...] został wydany w Sądzie Okręgowym w Ś. dnia [...]roku. Na podstawie tego wyroku ZUS zmienił swoją poprzednią decyzję i przyznał skarżącej świadczenie rehabilitacyjne na okres od dnia [...]roku do dnia [...] roku. Do wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego za ten okres w kwocie [...] zł (w kwocie brutto - [...] zł) doszło dopiero [...]r., to jest w ponad miesiąc później od złożonego w Powiatowym Urzędzie Pracy w W., zgodnego z prawdą oświadczenia o braku jakichkolwiek przychodów, mogących pozbawiać prawa do zasiłku za okres do dnia [...]r. Skarżąca zarzuciła, że w chwili składania tego oświadczenia nie była jej jeszcze znana decyzja ZUS Oddział w W. z dnia [...]r., miała prawo oczekiwać, że na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. Nr 60, poz. 636), należne świadczenie rehabilitacyjne przed jego wypłatą ZUS Oddział W. skoryguje o wypłacone zasiłki za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r., który to okres pokrywał się z czasem, na jaki przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Za ten czas, za który wypłacono skarżącej w dniu [...]r. świadczenie rehabilitacyjne, otrzymała zasiłki z Funduszu Pracy w łącznej kwocie nie przekraczającej sumy [...]zł, podczas gdy żądana do zwrotu suma zasiłków wynosi [...]zł. Nienależnie pobranymi zasiłkami z Funduszu Pracy mogą być tylko te zasiłki, które zostały pobrane w okresie, za który - po wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...]r., przysługiwało skarżącej świadczenie rehabilitacyjne, tzn. za okres: [...]roku - do dnia [...]roku. Od łącznej kwoty zasiłków należy odjąć kwotę zasiłków wypłaconych za pozostały okres, tzn. za okres od dnia [...]do dnia [...]r. W tym okresie przychód skarżącej z Funduszu Pracy wyniósł [...]zł, co znajduje swoje potwierdzenie w wystawionym przez Powiatowy Urząd Pracy w W.PIT-11. Różnica między żądaną do zwrotu kwotą [...]zł i kwotą zasiłków należnych w [...] r., wynoszącą [...]zł, stanowi sumę zasiłków pobranych za okres, za który w dniu [...]r. wypłacono zasiłek rehabilitacyjny ([...] zł - [...] zł = [...]zł). ZUS Oddział W. dopiero po wypłaceniu całej kwoty świadczenia rehabilitacyjnego za okres od [...]roku do dnia [...]r. (zamiast kwoty pomniejszonej o wypłacone zasiłki, które ZUS powinien zwrócić Funduszowi Pracy), o tym fakcie zawiadomił Powiatowy Urząd Pracy w W. Na skutek tego zawiadomienia, mimo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zdaniem skarżącej została ona potraktowana jak osoba, która wyłudziła nienależne jej świadczenia. Ponadto skarżąca zarzuciła, że w decyzjach organów obydwu instancji przyjęto, że skoro w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w W., tj. w dniu [...]r. skarżąca była niezdolna do pracy - gdyż w tym czasie winno jej przysługiwać świadczenie rehabilitacyjne - była też niezdolna do pracy przez cały okres, za który wypłacano zasiłek. W związku z tym przyjęto także, że po okresie, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, to jest po dniu [...]r. skarżąca nadal była niezdolna do pracy, w związku z czym podlegają zwrotowi zasiłki z Funduszu Pracy wypłacone zarówno za okres do [...]r, jak i za dalszy okres, liczony do [...]r. Zdaniem skarżącej wyciągnięcie takiego wniosku i przymierzenie do niego stosownych przepisów ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w taki sposób, aby pozbawić ją z datą wsteczną statusu osoby bezrobotnej na czas przekraczający 9 miesięcy tylko dlatego, że świadczenie rehabilitacyjne przysługiwało jej przez 70 dni kalendarzowych spośród 12 miesięcy, za które otrzymała zasiłki z Funduszu Pracy - stanowi obrazą dla tych przepisów, jak i dla zdrowego rozsądku. Skarżąca twierdziła, że jeżeli możliwe jest żądanie zwrotu nienależnych zasiłków, żądanie może dotyczyć wyłącznie wyliczonej wyżej kwoty [...]zł. Jednakże zważywszy fakt, że gdyby przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na okres do [...]r. odbyło się bez uciekania się w tej sprawie do Sądu Okręgowego w Ś. - skarżąca zarejestrowałaby się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy nie później, jak w dniu [...]r. Wówczas przyznano by jej prawo do zasiłku od [...] r. i zachowałaby to prawo przez okres 12 miesięcy, tzn. do [...]r. W związku z tym organ I instancji mógł wydać decyzję o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej wyłącznie na okres, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Skarżąca twierdziła, że winna ulec przesunięciu data, od której przysługiwałby jej status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, tzn. zamiast od dnia [...]r. - na dzień [...] r., tzn. po upływie 7 dni od daty, do której przysługiwało świadczenie rehabilitacyjne. Skarżąca zarzuciła też, że decyzja Wojewody D. w sposób rażący narusza art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stwierdza, że kwota pomniejszenia, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż przyznana na ten okres kwota emerytur, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej, co dotyczy również potrąceń zasiłków z Funduszu Pracy, z należności wypłacanych następnie przez Zakłady Ubezpieczeń Społecznych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i powoływał się na swoją poprzednią argumentację. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku - właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organy administracyjne naruszyły przepisy prawa materialnego, od których zależało załatwienie tej sprawy. Podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do sądu decyzji administracyjnej są przepisy ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. 2001 r., Nr 6, póz. 56 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 ust. l tej ustawy: "Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie pieniężne, obowiązana jest do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji." W myśl art. 28 ust. 2 pkt l ustawy, powołanego przez organy rozpatrujące sprawę jako materialnoprawną podstawą wydanych w spawie decyzji: "Za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu ust. l uważa się: świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach" . Przepis ten stanowi samodzielną podstawę prawną do wydania przez właściwy organ decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji, gdy świadczenie wypłacono mimo zaistnienia okoliczności powodującej ustanie prawa do świadczeń, jeżeli bezrobotny pobierający świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. W wyroku z dnia 3.11.1998r. sygn. II SA 1212/98 (LEX nr 41892) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Nienależnym świadczeniem jest m.in. zasiłek wypłacony bezrobotnemu za okres, za który nabył on prawo do renty inwalidzkiej, jeżeli organ rentowy, który przyznał to świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia." Powyższy pogląd odnosi się do sytuacji o jakiej mowa w art. 28 ust. 2 pkt 3 ustawy z 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym: "Za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu ust. l uważa się: zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 29." Ustawodawca bowiem w art. 29 owej ustawy postanowił, że: "Bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie, którym przyznano prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia za okres, za który wypłacono zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe, które przyznały świadczenie, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów, zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych lub innych świadczeń pieniężnych i przekazują te kwoty na konto Funduszu Pracy właściwego powiatowego urzędu pracy." Z takim przypadkiem także nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W wyroku z dnia 12 lutego 1993r., I PRN 2/93 (OSP 1994r., z. 2, póz. 36 z aprobującą glosą Z. Salwy), po szczegółowej analizie możliwości zaliczania jednych świadczeń na poczet innych, Sąd Najwyższy stwierdził, że zasiłek dla bezrobotnych wypłacony na podstawie ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, póz. 457 ze zm.) nie podlega zaliczeniu na poczet wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, o jakim mowa w art. 57 § 2 KP, ani świadczenia tego nie wyłącza. Pogląd ten Sąd Najwyższy podzielił także w wyroku z dnia 7.03.2001 r. sygn. I PKN 287/00 (OSNP 2002/23/569), w którym wskazał, że: "Zasiłek dla bezrobotnych nie podlega zaliczeniu na poczet należnego pracownikowi na podstawie art. 81 § l KP wynagrodzenia na czas gotowości do pracy." W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że zasiłek dla bezrobotnych, wypłacany w celu złagodzenia skutków bezrobocia jest przeznaczony na utrzymanie pracownika, pozostającego bez pracy po ustaniu zatrudnienia i jest w okresie pozostawania bez pracy substytutem wynagrodzenia za pracę. Powyższe uwagi należy odnieść do sytuacji, o jakiej mowa w art. 28 ust. 2 pkt l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Rozważenia zatem wymagała okoliczność, czy w świetle treści tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy można uznać za nienależnie pobrany przez skarżącą zasiłek dla bezrobotnych. W dniu rejestracji skarżąca niewątpliwie spełniała przesłanki z przepisu art. 2 ust. l pkt 2) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zawierającego definicję "bezrobotnego". Przesłanki te spełniała przez cały okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Nie można w okolicznościach faktycznych czynić skarżącej zarzutu, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych postanowiła dochodzić swoich praw przed właściwym sądem. Wystąpienie przez bezrobotnego przeciwko organowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z żądaniem uchylenia niezgodnych z prawem decyzji o odmowie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego nie czyni pobieranego przez bezrobotnego świadczenia nienależnym, skoro wynik postępowania zmierzającego do uchylenia podjętych w tej mierze decyzji jest niepewny, a przesłanką uznania pobieranego przez bezrobotnego świadczenia za nienależne jest wymóg świadomości i premedytacji w pobraniu świadczenia nienależnego. W wyroku z dnia 31 marca 2004r. sygn. 4 II SA/Wr 618/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "Wystąpienie przez bezrobotnego przeciwko dotychczasowemu pracodawcy na drogę postępowania przed sądem powszechnym z roszczeniem będącym wynikiem niezgodnego z prawem rozwiązaniem umowy o pracę nie czyni pobieranego przez bezrobotnego świadczenia nienależnym skoro wynik procesu jest niepewny, a przesłanką uznania pobieranego przez bezrobotnego świadczenia za nienależne jest wymóg świadomości i premedytacji w pobraniu świadczenia nienależnego." Z treści przytoczonych orzeczeń wynika zatem jednoznacznie, że jeżeli bezrobotny w chwili rejestracji spełniał warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, podjęcie przez niego kroków zmierzających do odzyskania praw pracowniczych, nie ma wpływu na ocenę statusu osoby bezrobotnej. Takie same rozumowanie jest uzasadnione w przypadku kwestionowania przez bezrobotnego niekorzystnej dla niego decyzji organu ubezpieczenia społecznego dotyczącej przyznania takiego świadczenia, które z racji swojego charakteru powinien bezrobotnemu zastąpić wynagrodzenie za pracę. Nie można bowiem zdaniem Sądu wymagać od bezrobotnego, aby w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wstrzymał się z rejestracją jako osoba bezrobotna i zgłosił się do urzędu pracy celem rejestracji dopiero po prawomocnym i niekorzystnym rozstrzygnięciu takiej sprawy. W takiej bowiem sytuacji bezrobotny może utracić z powodu upływu terminów (art. 23 ust. l pkt 2) uprawnienia przysługujące mu z mocy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 maja 2004 roku 4 II SA/Wr 1240/2001. Pogląd ten podziela Sąd w niniejszej sprawie. Trafnie zatem wskazywała skarżąca, że zasiłek dla bezrobotnych do dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Pracy pobierała w sytuacji, kiedy nie mogła posiadać wiadomości o tym, że rozstrzygnięcie Sądu Pracy będzie dla niej korzystne. Dopiero po tej dacie pobranie zasiłku dla bezrobotnych mogłoby być uznane za pobrane w warunkach, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zmn.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z tym stwierdza, że organ administracyjny przyjmując, że skarżąca uzyskała nienależne świadczenie, naruszył przepisy prawa materialnego. Zgodnie więc z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zmn.) zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji. Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany - zgodnie z art. 200 cyt. ustawy - zasądzić na rzecz skarżącego koszty postępowania. W tej sprawie skarżąca nie poniosła żadnych kosztów i dlatego Sąd pominął orzeczenie w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 152 cyt. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest także zobowiązany orzec w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. W tej jednak sprawie Sąd uznał, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji przed uprawomocnieniem się wyroku skarżąca może ponieść znaczną szkodę. Dlatego uwzględniając powyższe wywody Sąd uznał, że istnieje potrzeba orzeczenia, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana przed uprawomocnieniem się wyroku. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.