II SA/Wr 190/09

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat E. Ś. o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi E. M. postanawia: przyznać adwokat E. S. wynagrodzenie w kwocie 292, 80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100 złotych) (w tym 22% VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona w dniu 23 lipca 2009 r. adwokat E.Ś., której skarżąca udzieliła stosownego pełnomocnictwa. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 2 października 2009 r. wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, że w sprawie wykonała następujące czynności: dwukrotne przesyłała korespondencję, badała i analizowała akt sprawy w Sądzie, trzykrotne dokonywała konsultacje ze skarżącą. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 292, 80 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.