II SA/Wr 194/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Protokolant Paweł Migacz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. - Wydział Infrastruktury z dnia 29 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. nr [...] Wojewoda D. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia 29 października 2009r. nr 198/09 odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] przy ul. N. [...] we W. (działka nr [...], AM-12, obręb [...]) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wydanie tej decyzji nastąpiło w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia 1 czerwca 2009 r. złożony przez A. Spółkę z o.o. Rozpoznając go Prezydent W. decyzją z dnia 7 lipca 2009 r. nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla projektowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji podejmując negatywne dla strony wnioskującej rozstrzygnięcie przyjął, że inwestycja pozostaje w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obszaru ograniczonego ul. Gen. S. Grota-Roweckie- go, ul. K. I. Gałczyńskiego, i B. Strachowskiego, ul. G. T. Kutrzeby, ul. Ul. Piechoty i S. Starzyńskiego, ul. Obrońców Poczty Gdańskiej i granicą administracyjną m. Wrocławia w obrębie Ołtaszyn, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 1 kwietnia 2004 r., Nr XXI/1792/04 i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 25 maja 2004 r., Nr 94, poz. 1666. Wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie w wyniku odwołania wnioskującej spółki, w którym zarzucono organowi pierwszej instancji błędną interpretację przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze zainwestowania zostało uchylane przez Wojewodę D. decyzją 24 sierpnia 2009r. nr [...] z uwagi na istotne uchybienia procesowe, polegające na nieprawidłowym ustaleniu kręgu podmiotów będących stronami postępowania. Rozpoznając po raz drugi sprawę Prezydent W. decyzją z dnia 29 października 2009 r. nr [...] ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że jej realizacja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 26 września 2002r. Nr LI/1801/02, obowiązującego na obszarze zainwestowania. Rozstrzygnięcie to ponownie stało się przedmiotem odwołania złożonego przez spółkę, która wskazała, że inwestycja telekomunikacyjna, będąca infrastrukturą techniczną, jest częścią podstawowego uzbrojenia terenu i pozostaje w związku z działalnością usługową i produkcyjną rolnictwa. Zdaniem strony skarżącej ta okoliczność przesądza o tym, że projektowana inwestycja, obejmująca budowę stacji bazowej [...] spełnia definicję przeznaczenia uzupełniającego terenu wprowadzoną § 3 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę opisaną na wstępie decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 29 października 2009 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zwrócono uwagę, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ul. Gen. S. Grota-Roweckiego, ul. K. I. Gałczyńskiego, i B. Strachowskiego, ul. G. T. Kutrzeby, ul. Ul. Piechoty i S. Starzyńskiego, ul. Obrońców Poczty Gdańskiej i granicą administracyjną m. Wrocławia w obrębie Ołtaszyn, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 1 kwietnia 2004r., Nr XXI/1792/04 działka nr 2, której dotyczyć mają wymienione roboty budowlane, usytuowana jest na terenie, oznaczonym na rysunku planu symbolem 16RO. Stosownie do § 29 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznacza się teren ogrodnictwa oznaczony na rysunku planu symbolem 16RO. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, ustala się jako przeznaczenie podstawowe uprawy sadownicze i ogrodnicze wraz z obiektami i urządzeniami pomocniczymi służącymi wyłącznie przeznaczeniu podstawowemu (§ 29 ust. 2). Na terenie 16RO ustala się zakaz lokalizacji nowych budynków mieszkalnych (§ 29 ust.3) oraz ustala się zakaz podziału na działki (§ 29 ust. 4). Dalej organ odwoławczy wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na obszarze zainwestowania w § 3 ust. 1 pkt 6, wprowadza definicję przeznaczenia podstawowego terenu, przez które należy rozumieć działalność dopuszczoną do lokalizacji w danym terenie bez żadnych warunków dodatkowych. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego planu pod pojęciem przeznaczenia uzupełniającego terenu należy rozumieć działalność inną niż podstawową, uzupełniającą lub wzbogacającą przeznaczenie, dopuszczoną do lokalizacji w danym obszarze przy spełnieniu dodatkowych warunków. Jednocześnie zgodnie z § 4 ust. 2 miejscowego planu, na każdym z terenów zakazuje się przeznaczeń innych niż te, które są dla niego ustalone w planie. W ocenie organu odwoławczego powołane uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny określają przeznaczenie terenu objętego inwestycją pod uprawy sadownicze i ogrodnicze, bądź obiekty bezpośrednio służące przeznaczeniu podstawowemu, nie przewidując w tym zakresie żadnych odstępstw. Organu II instancji na podstawie analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjął, że wbrew temu co w odwołaniu podnosi skarżący, na terenie działki nr 2 objętej wnioskiem inwestora, nie dopuszczono, jak słusznie zauważył to organ pierwszej instancji, jakiegokolwiek przeznaczenia uzupełniającego. Paragraf 29 ust. 2 na terenie 16RO dopuszcza co najwyżej lokalizację obiektów i urządzeń pomocniczych służących przeznaczeniu podstawowemu, za taki zaś obiekt nie może zostać uznana stacja bazowa telefonii komórkowej [...]. Wydana przez Wojewodę D. ostateczna decyzja została zaskarżona przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca strona żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzuciła jej naruszenie:- art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawną odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane;- § 29 oraz § 31 pkt 1, 2, 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia nr XXI/1792/04 z dnia 1 kwietnia 2004 r. poprzez jego niewłaściwą interpretację, tj. poprzez uznanie zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej za niezgodną z mpzp; - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania wnioskodawcy do organów Państwa. Uzasadniając przedstawione zarzuty skarżąca spółka podniosła, że budowa wieży telekomunikacyjnej mieści się w ramach dopuszczalnego przeznaczenia terenu, a więc nie jest sprzeczna z ustaleniami szczegółowymi dla terenu 16RO i została dopuszczona do lokalizacji poprzez postanowienia miejscowego planu regulujące jego zagospodarowanie techniczne. W szczególności zdaniem strony planowana inwestycja wchodzi w zakres pojęcia "obiekty i urządzenia pomocnicze, mające służyć wyłącznie przeznaczeniu podstawowemu''. Zdaniem spółki wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonej decyzji należało także przyjąć, że dopuszczalna funkcja tego terenu tj. obiekty i urządzenia pomocnicze służące wyłącznie przeznaczeniu podstawowemu jest wprost zgodna z zamierzeniem inwestycyjnym strony skarżącej, gdyż infrastruktura telekomunikacyjna spółki zapewnia dostęp do usług telekomunikacyjnych właścicielom oraz użytkownikom działek sąsiednich. Zatem można z całą pewnością zaklasyfikować obiekt/urządzenie jako pomocnicze, obsługujące funkcję podstawową czyli prowadzenie upraw sadowniczych i ogrodniczych. Ponadto w ocenie spółki, dopuszczalność zgłoszonej inwestycji należy oceniać także w kontekście postanowień mpzp regulujących kwestie uzbrojenia tego terenu, które określa Rozdział III - Uzbrojenie terenu. Zgodnie z brzmieniem § 31 pkt 4 mpzp, celem zagospodarowania obrębu [...] jest kompleksowa realizacja uzbrojenia technicznego, łącznie z realizacją układu komunikacyjnego. Zdaniem skarżącej za bezsprzeczne należało uznać, że urządzenia telefonii komórkowej zaliczają się do uzbrojenia technicznego, o czym orzekł m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w wyroku z dnia 23.09.2009 r. (II SA/Wr 108/09), a mianowicie: "Stosownie do art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się bowiem m.in. urządzenia telekomunikacyjne. Użyte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pojęcie "urządzenie infrastruktury technicznej" należy rozumieć zgodnie z zapisem ustawowym, bowiem rada gminy w swej uchwale nie może definiować ani modyfikować pojęć użytych w ustawie." Na koniec uzasadnienia zarzutów skargi jej autor podkreślił, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w II instancji dokonał błędnych ustaleń bądź/i wykładni postanowień mpzp, gdyż rzetelna analiza jego treści pozwała na konstatację, iż ogólne zasady uzbrojenia obrębu [...] w infrastrukturę techniczną zawarte w mpzp dopuszczają lokalizację urządzeń zgłoszonych do instalowania przez spółkę w obrębie linii rozgraniczających ulic, wraz z dopuszczeniem wyjątków od zasady, przy zachowaniu warunków odnoszących się konkretnych rodzajów przeznaczenia terenów. Autor skargi podkreślił przy tym, że realizacja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego narusza ustalenia mpzp wyłącznie wówczas, jeżeli w mpzp jest wprost wyrażony zakaz realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, czy też antenowej konstrukcji wsporczej (masztu, wieży), lub narusza zakaz ustanowiony ze względu na inne wartości (np. ład przestrzenny lub ochronę środowiska) - przykładowo, w razie gdy w mpzp jest zakaz lokalizowania "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", to niedopuszczalne jest realizowania tych instalacji radiokomunikacyjnych, które zaliczają się do tego rodzaju przedsięwzięć. Natomiast w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie narusza żadnego z zakazów i ograniczeń zawartych w mpzp, to jest zgodna z planem i jako taka może być realizowana. Autor skargi wyjaśnił przy tym, że postanowienia mpzp określające przeznaczenie terenu (np. usługowe, produkcyjne, rolnicze, czy mieszkaniowe) samo w sobie nie może być interpretowane jako źródło zakazu realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej. Na poparcie zaprezentowanego stanowiska, zgodnie z którym telefonia komórkowa - podobnie jak sieci energetyczne - służy całej społeczności lokalnej, w tym m.in. mieszkańcom terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowe, a także właścicielom terenów przeznaczonych na cele rolnicze skarżąca spółka powołała orzeczenia wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r. (II OSK 1407/06) oraz wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. (II OSK 379/05). W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej w skrócie "p.p.s.a." - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie ustawy Prawo budowlane. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych kompetentne w sprawie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej uznały, że decyzja nie może być korzystna dla inwestorów, bowiem na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku stoją zapisy obowiązującego w dacie wydawania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wrocławia, które jak wiadomo są przepisem gminnym. W świetle art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy organ decyzyjny dysponuje aktualnym planem zagospodarowania terenu. W takim przypadku ustawodawca nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z normami prawa miejscowego. Wynika to wprost z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wedle którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Rozważając słuszność argumentów użytych przez organy dla uzasadnienia stanowiska dotyczącego braku zgodności inwestycji z postanowieniami planu, przede wszystkim należało zwrócić uwagę na to, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obszaru ograniczonego ul. Gen. S. Grota-Roweckiego, ul. K. I. Gałczyńskiego, i B. Strachowskiego, ul. G. T. Kutrzeby, ul. Ul. Piechoty i S. Starzyńskiego, ul. Obrońców Poczty Gdańskiej i granicą administracyjną m. Wrocławia w obrębie Ołtaszyn dotyczą terenu położonego w granicach administracyjnych dużej aglomeracji miejskiej jaką jest miasto Wrocław. Obszar objęty planem w zdecydowanej większości jest terenem zurbanizowanym. Tylko stosunkowo niewielki obszar- na rysunku planu oznaczony symbolem 16RO – zajmuje teren ogrodnictwa. Na podstawie § 29 ust. 2 mpzp na tym terenie ustalono jako przeznaczenie podstawowe - uprawy sadownicze i ogrodnicze wraz z obiektami i urządzeniami pomocniczymi służącymi wyłącznie przeznaczeniu podstawowemu. Wskazana w planie specyfika obszaru objętego tymże w ocenie Sądu powinna być brana pod uwagę przy dokonywaniu wykładni przepisów planu. W takim wypadku należy bowiem ustalić treść obowiązującego dla danej jednostki planu przy uwzględnieniu i wykładni pozostałej części planu, zaś po jej ustaleniu dokonać oceny czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest z tą treścią zgodne. Z zapisów i części graficznej rysunku analizowanego planu wynika, że obszar nim objęty został podzielony funkcjonalnie, tzn. wyodrębniono tereny o przeznaczeniu mieszkaniowym, jak również obszary przeznaczone jednoznacznie pod usługi, handel, place i ciągi piesze, czy też jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie pod działalność ogrodniczą. Taka specyfikacja świadczy o świadomym i celowym zamyśle organu planistycznego. Trzeba jeszcze podkreślić, że z zapisów planu jednoznacznie wynika, iż wiodącym celem działań planistycznych było zachowanie, ze względu na specyficzne położenie spornego terenu, na obszarze aglomeracji wielkomiejskiej, szczególnych walorów takiego obszaru. Świadczy o tym m.in. zakaz lokalizacji nowych budynków mieszkalnych (§ 29 ust.3 mpzp) oraz zakaz podziału na działki (§ 29 ust. 4 mpzp). Omówione ustalenia wskazują na dążenie organu planistycznego do zachowania na terenie objętym planem szczególnego obszaru o walorach ogrodniczych. Na spornym terenie dopuszczono jako przeznaczenie podstawowe uprawy sadownicze i ogrodnicze wraz z obiektami i urządzeniami pomocniczymi służącymi wyłącznie przeznaczeniu podstawowemu (§ 29 ust. 2 mpzp). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na obszarze zainwestowania w § 3 ust. 1 pkt 6 natomiast zawiera definicję przeznaczenia podstawowego terenu, przez które należy rozumieć działalność dopuszczoną do lokalizacji w danym terenie bez żadnych warunków dodatkowych. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego planu pod pojęciem przeznaczenia uzupełniającego terenu należy rozumieć działalność inną niż podstawową, uzupełniającą lub wzbogacającą przeznaczenie, dopuszczoną do lokalizacji w danym obszarze przy spełnieniu dodatkowych warunków. Jednocześnie zgodnie z § 4 ust. 2 miejscowego planu, na każdym z terenów zakazuje się przeznaczeń innych niż te, które są dla niego ustalone w planie. Zastosowane w planie podejście nie wyklucza, co należy podkreślić, możliwości stosunkowo szerokiego lokalizowania urządzeń infrastruktury teleinformatycznej. Wprawdzie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika, by na spornym terenie istniał wprost wyrażony zakaz lokowania urządzeń służących do komunikacji obojętnie czy mowa o telefonii komórkowej czy też telefonii stacjonarnej. Niemniej jednak zestawienie całej treści planu i unormowań, dotyczących terenu planowanego zainwestowania, prowadzi do wniosku zakazu lokalizowania na spornym terenie obiektów niezwiązanych wyłącznie z działalnością ogrodniczą i sadowniczą. Dodatkowo należy wskazać na fakt, że według określenia pojęcia "wyłącznie" w Słowniku języka polskiego PWN Tom trzeci s. 816, oznacza to "tylko, jedynie" Inaczej mówiąc jeśli akt prawa miejscowego dopuszcza do realizacji jedynie obiektów służących "tylko, jedynie" produkcji ogrodniczej i sadowniczej, to do takich obiektów nie sposób zaliczyć inwestycji związanych z usługami telekomunikacyjnymi, bowiem z istoty swej usługi telekomunikacyjne są to usługi o zasięgu niepomiernie szerszym i w żadnej mierze nie mogą być uznane za takie, które służą wyłącznie produkcji rolnej. Takim obiektem niezwiązanym wyłącznie z działalnością ogrodniczą z oczywistych względów jest stacji bazowej UMTS. Jednocześnie zauważyć trzeba, że bezzasadnie upatruje skarżąca spółka naruszenia przepisów prawa telekomunikacyjnego, czy wolnej konkurencji w zawężającej interpretacji postanowień przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części, która nie dotyczy przecież terenów mieszkaniowych. Wręcz przeciwnie zapisy planu stwarzają szerokie możliwości lokalizowania infrastruktury technicznej związanej z telefonią komórkową na obszarze całego planu, w tym w również w niewielkiej odległości od spornego obszaru. Oceniając zatem w świetle przeprowadzonego wywodu zasadność wyrażonego w skardze poglądu, że projektowana inwestycja, obejmująca budowę stacji bazowej [...] spełnia definicję przeznaczenia uzupełniającego terenu wprowadzoną § 3 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zauważyć należy, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób jednoznaczny określają przeznaczenie terenu objętego inwestycją pod uprawy sadownicze i ogrodnicze, bądź obiekty wyłącznie służące przeznaczeniu podstawowemu. Zgodzić się należy przy tym z organem odwoławczym, że analizowane przepisy nie przewidując w tym zakresie żadnych odstępstw. Podkreślić należy, na co zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym wnioskiem inwestora działki nr 2 nie dopuszczają jakiegokolwiek przeznaczenia uzupełniającego. Przepis § 29 ust. 2 mpzp na terenie 16RO, dopuszcza jedynie lokalizację obiektów i urządzeń pomocniczych służących wyłącznie przeznaczeniu podstawowemu. Wynika z tego, że lokalny normodawca wyraźnie różnicuje możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń pomocniczych służących przeznaczeniu podstawowemu od możliwości lokalizacji działalności innej niż podstawowa – działalności uzupełniającej lub wzbogacającej przeznaczenie, dopuszczonej do lokalizacji w danym obszarze przy spełnieniu dodatkowych warunków – definicji przeznaczenia uzupełniającego terenu z § 3 ust. 1 pkt 7 mpzp. Z przyczyn podanych wcześniej możliwości lokalizacyjne tego rodzaju działalności na spornym obszarze zostały wyłączone. Sam autor skargi pisze, że lokalizacja inwestycji w tym miejscu jest optymalna dla zasięgu klientów inwestora. Taka okoliczność nie może prowadzić do naruszenia zasad z art. 35 Prawa budowlanego. Odnosząc się do powoływanych w skardze orzeczeń sądowo-administracyjnych – wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 września 2009 r. (II SA/Wr 108/09), a także wyroki NSA z dnia 18 października 2007 r. (II OSK 1407/06) oraz z dnia 6 stycznia 2006 r. (II OSK 379/05) przede wszystkim należy zauważyć, że orzeczenia te w warunkach niniejszej sprawy nie mają zastosowania. Jak wyjaśniono specyfika sprawy polega na tym, że obszar, którego dotyczy dokonane przez inwestora wskazanie lokalizacyjne znajduje się - w przeciwieństwie do sytuacji faktycznych w jakich zapadły wskazane w skardze wyroki (dotyczą one terenów górniczych, czy też stricte rolniczych) - na terenie o charakterze miejskim. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze swego rodzaju enklawą ogrodniczo – sadowniczą. Analiza całego tekstu planu wskazuje, że przyjęte ograniczenia inwestycyjne dotyczą stosunkowo niewielkiego obszaru. Postanowienia aktu nie wykluczają bowiem możliwości lokalizowania urządzeń związanych z infrastrukturą telekomunikacyjną już w bliskim sąsiedztwie spornego obszaru. Natomiast w zakwestionowanych w przywołanych orzeczeniach NSA zapisach miejscowych planów wprowadzono ograniczenia, które oznaczyły de facto wykluczenie możliwości lokalizowania infrastruktury teleinformatycznej na obszarze przeznaczonym wyłącznie na działalność rolniczą. Sytuacja taka oznaczałoby wyłączenie rolnictwa z możliwości korzystania z telefonii komórkowej. W rozpoznawanym przypadku nie można mówić o tym, że przyjmując plan wyłączono na całym obszarze możliwość lokalizowania takich inwestycji. Podnieść należy także, że wprawdzie pojęcie ,,ogrodnictwo i sadownictwo" jest pojęciem nieostrym, to jednak niezależnie od zastosowanej wykładni, ocena tego, jaki rodzaj działalności jest dopuszczalny na przedmiotowym terenie, winna być dokonywana w kontekście przeznaczenia spornego terenu w perspektywie całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzić zatem trzeba, że z istoty czym innym jest przeznaczenie terenu pod ogrodnictwo i sadownictwo, a czym innym jest działalność wydobywcza. W tym drugim przypadku możliwości zagospodarowania m.in. z punktu widzenia koniecznego kompleksowego uzbrojenia technicznego są znacznie szersze, co wynika ze specyfiki tego rodzaju działalności. Stąd też nie ma sprzeczności pomiędzy wyrażonym w niniejszym wyrokiem poglądem a stanowiskiem Sądu zawartym w wyroku z dnia 23 września 2009 r. Na koniec można dodać, że wobec treści ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) sytuacja inwestora obecnie uległa zmianie, ale ta okoliczność nie może mieć wpływu na orzeczenie w niniejszej sprawie, bowiem kompetencje Sądu ograniczają się do badania legalności zaskarżonych do niego decyzji biorąc pod uwagę także i stan prawny obowiązujący w dacie ich podjęcia. Reasumując, zdaniem sądu administracyjnego, orzekające w toku kontrolowanego postępowania organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń niezbędnych w zakresie jednoznacznej i wyczerpującej odpowiedzi na pytanie, czy istotnie obowiązujący w dacie wydania decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczał na terenie objętym wnioskiem realizację inwestycji jakiej dotyczy wniosek, stąd skargę należało oddalić pomyśli art. 151 p.p.s.a.