II SA/Wr 1958/01

4 II SA/Wr 1958/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) Sędziowie: S. NSA Andrzej Wawrzyniak S. WSA Lidia Serwiniowska Protokolant: apl. prok. Krzysztof Jasiński po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 roku i 7 października 2004 roku sprawy ze skargi J. K. (poprzednio W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego; - o d d a l a skargę. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...]r. (Nr [...]) Kierownik Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. odmówił J. W. przyznania zasiłku stałego. Przyczyną odmowy było niespełnienie przez stronę wymogu określonego w art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, to jest nie wystąpienie konieczności sprawowania przez wnioskodawczynię stałej, bezpośredniej i osobistej opieki nad córką J. Organ stwierdził, że z wywiadu środowiskowego oraz dołączonych do akt zaświadczeń wynika, że dochód w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni wynosi [...] zł. i nie przekracza dwukrotnej kwoty kryterium dochodowego określonego zgodnie z 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Dziecko J. W. jest uprawniona do zasiłku pielęgnacyjnego w okresie od [...]r. -[...] r. Uczęszcza ona do Szkoły Podstawowej w C., do której jest odprowadzana i przyprowadzana przez matkę. Dziecko znajduje się pod opieką Poradni Pulmonologicznej dla Dzieci w SP ZOZ Szpital Wojewódzki w J. G. Wnioskodawczyni J. W. wniosła od tej decyzji odwołanie, w którym zarzuciła, że w rozstrzygnięciu organu brak jest spójności pomiędzy podstawą prawną, a wywodami konsultanta MOPS. Podała także, że żaden z przytoczonych przez organ I instancji przepisów prawa nie daje uprawnień Kierownikowi MGOPS do polemiki na temat stanu zdrowa jej dziecka, podważania zaświadczeń lekarskich oraz swobodnego wyciągania wniosków i ocen w tym zakresie. Podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana przez niewłaściwy organ. Wskazała również, że pismo z dnia [...] r. w sprawie wyjaśnienia uzasadnienia opinii wydanej przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w L. Ś. wpłynęło do MGOPS po wydaniu decyzji, zatem nie mogło być dowodem w dniu wydania decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia [...]roku (Nr [...]) – powołując się na art.138 § 1 pkt. 1 kpa i art. 2 ust. 4, art. 2a ust.1 pkt. 2a i 3, art. 3, art. 4 ust. 1 oraz art. 27 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje osobie zdolnej do pracy, lecz nie pozostającej w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza dwukrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4 ustawy, a dziecko jest uprawnione do zasiłku pielęgnacyjnego. Z uwagi na brzmienie tego przepisu jedynie łączne wystąpienie wszystkich wymienionych w nim przesłanek umożliwia przyznanie zasiłku stałego. Wnioskodawczyni spełniła wszystkie wymagane przesłanki, z wyjątkiem pozostawania bez zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym. Oceniając tę kwestię organ I instancji - korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 27 ust. 2b ustawy o pomocy społecznej, zwrócił się do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w L. Ś. o wydanie opinii w sprawie. Wydana opinia zawierała niejasne sformułowanie dotyczące braku stosownej dokumentacji lekarskiej uzasadniającej konieczność sprawowania bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym. Wątpliwości te były powodem uchylenia wcześniejszej decyzji. Organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę uzupełnił postępowanie dowodowe w tym zakresie i zwrócił się pismem z dnia [...] r. do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w L. Ś. o wyjaśnienie powyższej kwestii. W piśmie z dnia [...]r. przewodnicząca składu orzekającego Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności wyjaśniła, że zgodnie z regułami zawartymi w "Standardach postępowania dla lekarzy członków zespołów orzekających o stopniu niepełnosprawności" i zmianach obowiązujących od 1 stycznia 2001 r. dotyczących schorzeń dróg oddechowych, w celu oceny stanu zdrowia należy wykonać badanie czynnościowe płuc oraz gazometrię krwi. Badań tych, mimo pisemnego zalecenia, J. W. nie wykonała córce, co sugeruje, że stan zdrowia dziecka nie powoduje konieczności sprawowania opieki polegającej na stałej, bezpośredniej i osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym oraz rehabilitacyjnym w zakresie uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia. Taka dokumentacja medyczna zdaniem przewodniczącej organu opiniującego jest niezbędna do monitorowania leczenia w przypadku ciężkiego przebiegu choroby. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyznania zasiłku. Zgromadzone dowody nie potwierdziły faktu, że sprawowana przez J. W. opieka nad chorym dzieckiem wymaga bezpośredniej i osobistej pielęgnacji córki i jednocześnie systematycznego współdziałania w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym. Okoliczności tych nie potwierdzają przedłożone przez stronę zaświadczenia lekarskie, gdyż nie określają w jakim stopniu sprawowana jest opieka i na czym polega postępowanie lecznicze i rehabilitacyjne. Również pozostałe fakty przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia potwierdzają nie spełnienie powyższej przesłanki. Dziecko bowiem uczęszcza do szkoły podstawowej, co sugeruje, że stała opieka matki nie jest konieczna. Ponadto fakt niewykonania badań zaleconych przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności również wskazuje na to, że stan dziecka nie jest w takim stopniu zły, że wymaga stałej opieki matki. W ocenie organu brak jest zatem podstaw do uznania, że fakt nie podejmowania przez matkę zatrudnienia jest związany z koniecznością sprawowania stałej, bezpośredniej i osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym oraz rehabilitacyjnym. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji był upoważniony do oceny przedłożonych przez wnioskodawczynię zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia córki. Uprawnienie takie wynika z wymogów określonych w art. 27 ust 1 ustawy. Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera szereg niejasności i sprzeczności. Zarzucono ponadto, że decyzje te naruszają zasadę domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego, jakim są przedłożone przez skarżącą zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia dziecka. Niezależnie od tego wskazano w skardze, że w trakcie badania przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności skarżąca posiadała dokumentację medyczną, z którą nie zapoznali się członkowie zespołu orzekającego, żądając jedynie przedłożenia wyników badań zaleconych przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. Zdaniem skarżącej organ I instancji nie wskazał na czym opierał swoje wątpliwości występując do Powiatowego Zespołu Orzekającego o Stopniu Niepełnosprawności o wydanie opinii w niniejszej sprawie. Podniosła także, że jej zdaniem do dnia wejście w życie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 stycznia 2001 r. nie powinno się wydawać opinii o stopniu niepełnosprawności, gdyż w art. 2 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 8 października 1999 roku o zmianie ustawy o pomocy społecznej, określony został organ uprawniony do wydania rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stopniu niepełnosprawności i wydawania opinii. Zatem uprawnienia takiego nie posiadał Pełnomocnik Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych do wydawania wytycznych, na podstawie których wydana została decyzja. Skarżąca zarzuciła, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia fakt, że dziecko uczęszcza do szkoły. Nie przyznanie z tego powodu zasiłku stanowi naruszenie art. 23 Konwencji o Prawach Dziecka i jest szykaną. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołał się na swoją dotychczasową argumentację i dodatkowo stwierdził, że nie jest trafny zarzut, iż przed dniem wejście w życie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stopniu niepełnosprawności oraz wydawania opinii, nie powinno się wydawać opinii o stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art.6 i 6a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych powołane przez starostę powiatowe zespoły ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności uprawnione zostały, m in., do wydania opinii w sprawie konieczności sprawowania stałej, bezpośredniej opieki nad dzieckiem i jego pielęgnacji w zakresie, który uniemożliwia podjęcie zatrudnienia lub pracy w prowadzonym gospodarstwie rolnym przez osobę ubiegającą się o zasiłek stały. W piśmie procesowym z dnia [...] roku pełnomocni skarżącej zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana i podpisana przez osobę do tego nieupoważnioną. Organ odwoławczy w piśmie procesowym z dnia [...] roku wskazał, że decyzję w tej sprawie wydała i podpisała M. M., pełniąca obowiązki Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Upoważnienie osoba ta uzyskała na podstawie uchwały rady Miejskiej Gminy L. z dnia [...] roku Nr [...], była zatem uprawniona do wydania decyzji w tej sprawie. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku – właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organy administracyjne nie naruszyły wskazanych wyżej przepisów w stopniu wpływającym na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zarzutu podniesionego w piśmie skarżącej z dnia [...] r., iż decyzja organu I instancji została wydana przez osobę do tego nieupoważnioną. Zarzut powyższy oparto na tym, że uchwałą Rady Miejskiej Gminy L. Nr [...] z dnia [...] r. udzielono upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych, w celu wykonywania zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym w sferze działalności Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej M. M. – pełniącej obowiązki Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., natomiast uchwałą tejże Rady Nr [...] z dnia [...] r. udzielono upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych, w celu wykonywania zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym w całej sferze działalności Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej pełniącej obowiązki Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. M. K. Porównując treść obu wyżej wskazanych uchwał zauważyć trzeba, że w § 2 uchwały Nr [...] z dnia [...] r. podano, iż upoważnienie to udzielone zostaje w okresach nieobecności Kierownika MGOPS w pracy z powodu niezdolności do pracy, wskazując przykładowo zwolnienie lekarskie, urlop wypoczynkowy, delegacje służbowe, szkolenia itp. Uchwała Nr [...] z dnia [...] r. nie zawiera takiego zastrzeżenia. Nie zawiera również żadnych uregulowań odnoszących się do wcześniej wydanego upoważnienia, a w szczególności nie zawiera przepisu o cofnięciu upoważnienia udzielonego M. M. Zauważyć ponadto należy, iż w podstawie prawnej uchwały Nr [...] z dnia [...]r. powołano art. 46 ust. 5a ustawy o pomocy społecznej, a uchwały Nr [...] z dnia [...] r. art. 46 ust. 5 i 5a tej ustawy. Zgodnie z art. 46 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej rada gminy udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych oraz może upoważnić do wydawania decyzji administracyjnych w celu wykonywania zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym. W myśl art. 46 ust. 5a cytowanej ustawy upoważnienie, o którym mowa w ust. 5, może być także udzielone innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że rada gminy – na podstawie przywołanych wyżej przepisów może upoważnić więcej niż jedną osobę do wydawania decyzji z zakresu pomocy społecznej w tym samym czasie, a późniejsze upoważnienie innej osoby nie jest równoznaczne z odwołaniem upoważnienia udzielonego wcześniej komuś innemu. Nadmienić w tym miejscu wypada, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, iż kierownik ośrodka pomocy społecznej, upoważniony przez radę gminy do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu pomocy społecznej, nie ma uprawnienia do upoważnienia pracowników ośrodka w trybie art. 268a kpa do załatwiania spraw w jego imieniu, gdyż upoważnienie innych osób, w tym pracowników ośrodka, do wydawania takich decyzji następuje wyłącznie na podstawie uchwały rady gminy, podjętej na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej, co wynika z art. 46 ust. 5a ustawy o pomocy społecznej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1997 r. sygn. akt II SA/Gd 1894/96 – ONSA 1998/3/88). Zakres później wydanego upoważnienia dla M. K. jest co prawda szerszy od zakresu upoważnienia udzielonego M. M., niemniej jednak nie ma to wpływu na ważność wcześniej udzielonego upoważnienia, ponieważ – jak już wyżej podkreślono – na podstawie art. 46 ust. 5a ustawy o pomocy społecznej do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu pomocy społecznej jednocześnie może być upoważnionych więcej osób, przy czym późniejsze udzielenie upoważnienia konkretnej osobie nie jest równoznaczne z odwołaniem upoważnienia udzielonego wcześniej komuś innemu. Stwierdzić zatem trzeba, że w realiach niniejszej sprawy nie ma wystarczających podstaw do zakwestionowania ważności upoważnienia udzielonego M. M. Nie są także zasadne pozostałe zarzuty skarżącej. Z treści decyzji obydwu instancji wynika, że na skutek braku współdziałania skarżącej w toku postępowania administracyjnego nie udało się uzyskać jednoznacznej opinii Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności dotyczącej stanu zdrowia dziecka skarżącej, a także konieczności sprawowania przez skarżącą osobistej opieki na tym dzieckiem. Podkreślić należy, że stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 roku Nr 64 poz. 414) zasiłek stały przysługuje osobie zdolnej do pracy, lecz nie pozostającej w zatrudnieniu ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem wymagającym stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym, jeżeli dochód rodziny nie przekracza dwukrotnego dochodu określonego zgodnie z art. 4, a dziecko jest uprawnione do zasiłku pielęgnacyjnego. Ocena sytuacji dziecka, nad którym jest sprawowana opieka wymaga dokonania ustaleń przy pomocy właściwego lekarza. Ustawodawca uwzględniając ten fakt od dnia 23 listopada 1999 roku dodał do art. 27 ust. 2b, zgodnie z którym w wypadku wystąpienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących konieczności sprawowania stałej, bezpośredniej, osobistej opieki nad dzieckiem i jego pielęgnacji w zakresie uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia, kierownik ośrodka pomocy społecznej występuje do powiatowego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, określonego odrębnymi przepisami, w celu uzyskania opinii w sprawie. W niniejszej sprawie wystąpiła taka konieczność, gdyż przedłożone przez skarżącą zaświadczenia lekarskie nie wyjaśniają, ani jaki jest faktyczny stan zdrowia dziecka, w jakim zakresie konieczna jest osobista opieka skarżącej, ani też na jakich dowodach oparto stwierdzenie, że stała opieka skarżącej jest konieczna. W tym więc znaczeniu złożone zaświadczenia lekarskie nie mogły przesądzić o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji zasadnie organ rozpoznający sprawę po raz pierwszy wykorzystał uprawnienia do uzyskania opinii Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. Z postanowienia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] roku, jak też z pisma z dnia [...] roku Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie wynika, że skarżąca w toku postępowania przed Powiatowym Zespołem do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności nie przedłożyła żądanych badań dziecka i ta okoliczności zadecydowała o wydaniu przez ten organ niekorzystnej dla niej opinii. Taki stan rzeczy prowadzi do wniosku, że wyłącznie na skutek zaniechania przedstawienia wyników badań dziecka przez skarżącą, w niniejszej sprawie nie doszło do wydania wyczerpującej opinii o stanie zdrowia dziecka, a tym samym o potrzebie sprawowania przez skarżącą osobistej opieki. Takie działanie skarżącej musi być uznane za brak współdziałania z organami pomocy społecznej, a więc za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 1 ust. 3 cyt. ustawy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca z własnej winy uniemożliwiła wyjaśnienie niniejszej sprawy. Organy pomocy społecznej wyczerpały natomiast środki dowodowe w celu wyjaśnienia sytuacji dziecka skarżącej. Dlatego też Sąd uznał, że skarżąca z własnym zaniedbań nie może wyciągać korzystnych dla siebie skutków prawnych. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że w świetle powyższych stwierdzeń nie mają istotnego znaczenia zarzuty skarżącej dotyczące braku upoważnienia Kierownika Centrum Pomocy Społecznej do wyjaśniania przebiegu postępowania przez Powiatowym Zespołem do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, daty wpływu do organu pism wyjaśniających te kwestię, ani tez rozważań dotyczących daty wejścia w życie "Standardów postępowania dla lekarzy członków zespołów orzekających o stopniu niepełnosprawności". Niezależnie bowiem od tych zarzutów faktem jest, że przedłożone przez skarżącą zaświadczenia lekarskie budzą wątpliwości z punktu widzenia ich przydatności do rozstrzygania sprawy na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy, a także iż na skutek zachowania skarżącej upoważniony organ nie wydał wyczerpującej opinii o sytuacji dziecka. Nie można przy tym podzielić zarzutu skarżącej, iż Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności niezasadnie żądał dalszych badań lekarskich. Ocena tej kwestii nie należy do osób nie posiadających wiadomości specjalnych. Tylko ocena członków Komisji jest miarodajna i to niezależnie od tego, czy w okresie wydawania opinii obowiązywały już "Standardy postępowania dla lekarzy członków zespołów orzekających o stopniu niepełnosprawności". Członkowie Komisji będący lekarzami są wyłaczenie władni ocenić jaki rodzaj badań jest potrzebny w konkretnej sprawie, aby można było wydać pozytywna opinię, o której mowa w art. 27 ust. 1 cyt. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny marginesowo jedynie zauważa, że niekorzystna dla skarżącej opinia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności opiera się także na fakcie, że ojciec dziecka jest osobą niepracującą i może współdziałać w opiece nad dzieckiem. Fakt pozostawania bez pracy ojca dziecka i wspólne zamieszkiwanie ze skarżącą i ich dzieckiem potwierdza treść wywiadu środowiskowego. Tym bardziej więc przy braku wystarczających badań lekarskich Zespół ten w tych warunkach nie miał przesłanek do uznania, że stan zdrowia dziecka jest tego rodzaju, że wymaga osobistego udziału skarżącej w stałej pielęgnacji, polegającej na bezpośredniej, osobistej pielęgnacji dziecka i systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym. W tych okolicznościach organy pomocy społecznej nie mogły ustalić, że pozostawanie skarżącej bez pracy jest następstwem takiej sytuacji, o jakiej mowa wyżej. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do cytowanego art. 27 ust. 1 prawo do zasiłku stałego powstaje jedynie wówczas, gdy pozostawanie bez pracy jest spowodowane koniecznością osobistej opieki nad dzieckiem. Stan zdrowia dziecka i konieczność stałej i systematycznej opieki nie jest więc okolicznością wystarczającą do przyznania zasiłku stałego. Nawet bowiem w takiej sytuacji konieczne jest wykazanie, że fakt opieki zadecydował o pozostawaniu bez pracy. W rezultacie ewentualne uchybienia organów dotyczące poprzestania na jednoosobowym wyjaśnieniu treści opinii Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności nie miały takiego waloru, żeby można je było uznać za mające wpływu na wynik sprawy. Fakty zawarte w tym wyjaśnieniu i tak wynikały z treści opinii. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa. W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarga podlegała oddaleniu. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.