II SA/Wr 199/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności postanowienia postanawia odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 28 lipca 2014 r. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek D.W. o wyłączenie referendarza W.J. od orzekania w sprawie ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. (Nr [...]). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 października 2014 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który to został oddalony postanowieniem tut. Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r. W wykonaniu prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 października 2014 r., pismem z dnia 20 maja 2015 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu, ale wniosła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie uiściła w wymaganym terminie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o wyłączenie referendarza sądowego w wysokości 100 zł, zażalenie to podlegało odrzuceniu, co też orzeczono w sentencji postanowienia. Wyjaśnić przy tym należy, że w realiach niniejszej sprawy ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy uprzednio rozpoznano już trzy wnioski skarżącej o przyznanie prawa pomocy, nie uchyla skutków wezwania do uiszczenia prawomocnego wpisu, nawet jeśli zostało dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do skarżącej po wydaniu prawomocnego postanowienia (por. postanowienie NSA z 10.05.2010 r., sygn. akt II FZ 115/10, CBOSA). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od złożonego zażalenia podlegało ono odrzuceniu, co też Sąd orzekł w sentencji kierując się dyspozycją z art. 220 § 3 p.p.s.a. Nadto w ocenie Sądu, wobec tego, że postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi D.W. w niniejszej sprawie zostało prawomocnie zakończone oddaleniem skargi (wyrok z dnia 14 maja 2014 r.), a prawo pomocy może być przyznane stronie wyłącznie w toku postępowania, to obecnie brak jest podstaw, aby wnioskowi o przyznanie prawa pomocy nadawać bieg. Ponadto należy zauważyć, że w niniejszej sprawie kwestia przyznania skarżącej prawa pomocy rozstrzygana była już trzy razy, a składając czwarty wniosek w tym przedmiocie strona skarżąca w żaden sposób nie odwołała się do przesłanki, o której mowa w art. 165 p.p.s.a., a więc istotnej zmiany jej sytuacji majątkowej, powielając w treści wniosku znane już sądowi dane. To zaś prowadzi do stwierdzenia, że wniosek o prawo pomocy został przez stronę skarżącą wykorzystany niezgodnie z przypisaną mu funkcją gwarancyjną i dlatego jego złożenie nie mogło wywrzeć skutku w postaci dalszego przedłużania postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.