II SA/Wr 20/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /spraw./, Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i W. J. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. postanawia odrzucić skargę. A. i W. J. wnieśli w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. wskazując, że akt ten spowodował naruszenie ich prawa i interesu prawnego. Skarżący powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1995 r. /Dz. U. Nr 13 z 1996r./ zarzucili zaskarżonej uchwale: - naruszenie ich prawa do zagospodarowania terenów, stanowiących przedmiot prawa własności skarżących, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - naruszenie prawa ustanowionego w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie w uchwalonym Studium przeznaczenia terenów, będących własnością skarżących w sposób sprzeczny z powołanym powyżej przepisem; - naruszenie interesu prawnego skarżących w wyniku pominięcia w Studium funkcji mieszkalnictwa wbrew ustaleniom obowiązującego planu. Formułując takie zarzuty skarżący wnieśli o usunięcie ze Studium istniejącego przeznaczenia terenów, stanowiących ich własność oraz wprowadzenie do Studium przeznaczenia tych terenów określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dnia 23 lipca 1993 r., który obowiązywał w dacie uchwalenia Studium. W dalszej części uzasadnienia skargi A. i W. J. przedstawili argumentację, mającą wykazać zasadność podniesionych zarzutów i wniosków, a ponadto wyjaśnili, że zwracali się już do Wójta i Rady Gminy P.: w dniu [...] o wznowienie postępowania w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P., uchwalonego zaskarżoną uchwałą /z urzędu Sądowi wiadomo, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. odmawiającą wznowienia postępowania w tej sprawie została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 17 października 2006 r./; w dniu [...] pismem wzywającym Radę Gminy do zmiany Studium i w dniu [...] pismem wyznaczającym Wójta Gminy P. i Radą Gminy P. do usunięcia naruszenia ich prawa i interesu prawnego w terminie 30 dni. Żądania skarżących nie zostały uwzględnione przez organy gminy. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] Rada Gmina P. wniosła o oddalenie skargi, wskazując w uzasadnieniu tego wniosku m.in., że treść wniosku nie może stanowić przeszkody dla skarżących do realizacji inwestycji i zamierzonego przez nich zagospodarowania swoich terenów, bowiem dysponują decyzjami administracyjnymi umożliwiającymi realizację inwestycji. Pełnomocnik Rady Gminy podała również, że dopiero zapisy przyszłego planu, który będzie podległ wyłożeniu do publicznej wiadomości, będą mogły stanowić przedmiot skutecznej skargi do sądu administracyjnego, o ile będą naruszać słuszny interes strony skarżącej. Ponadto poinformowała, iż Gmina zamierza dokonać zmian w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. w celu uaktualnienia jego zapisów i w trakcie prowadzonych prac wszystkie zainteresowane podmioty, w tym również skarżący będą mogli wnosić uwagi do treści Studium. W złożonym na rozprawie w dniu [...] piśmie procesowym, zawierającym uwagi skarżących do odpowiedzi Rady Gminy P. na skargę, A. i W. J. oświadczyli, że nie zgadzają się z zawartymi w niej wywodami i podtrzymali twierdzenia zawarte w skardze, podając dodatkowo, że zapis w Studium kwestionowany przez nich będzie musiał być uwzględniony w nowym planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Poprzedzając wyjaśnienie przesłanek podjętego postanowienia Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że rozpoznawał sprawę niezależnie od błędnie oznaczonej w petitum skargi jej podstawy prawnej, którą powinien stanowić przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./. Zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./. Stosownie do art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 i art. 3 § 2 pkt 6 przywołanej ustawy skargę na akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowaną w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa /np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1009/06; z dnia 1 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1634/04/ z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 785/05/. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie istotne jest, że pismem z dnia [...], wniesionym do Biura Rady Gminy w P. w tym samym dniu A. i W. J. wezwali Radę Gminy w P. do zmiany Studium w terminie niezwłocznym. W treści pisma A. i W. J. wyjaśnili też, że poprzez wcześniej wniesione podanie o wznowienie postępowania w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P., domagali się doprowadzenia do zgodności jego zapisów z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu pismo to stanowiło w istocie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w przepisach ustawy o samorządzie gminnym i ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Normy zawarte w tych regulacjach nie określają wymogów formalnych wezwania do usunięcia naruszenia prawa /poza wymogiem zachowania formy pisemnej/ dlatego – w uznaniu Sądu – o możliwości zakwalifikowania czynności podjętej przez określony podmiot jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa decyduje treść pisma i intencja dokonującego czynności. Z materiału sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że A. i W. J. kolejno podejmowanymi działaniami usiłują doprowadzić do zmiany zapisów Studium poprzez wyeliminowanie z niego zapisów, w których nie przewiduje się dla działek stanowiących ich własność również funkcji mieszkalnictwa i wprowadzania w odniesieniu do tych terenów zapisów zgodnych z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie uchwalenia Studium w tym przede wszystkim zapisu o mieszkalnictwie jako użytkowaniu towarzyszącym. W ocenie Sądu uznającego pismo skarżących wniesione do Rady Gminy P. w dniu [...] za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, warunkujące wniesienie skargi, termin do jej wniesienia powinien być w niniejszej sprawie liczony przy uwzględnieniu daty [...]. W tak określonych warunkach należy uznać – przy zastosowaniu reguły zawartej w przepisie art. 53 § 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że termin do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wykorzystanego w tej sprawie przez A. i W. J. upłynął z dniem [...]. Zdaniem Sądu wyjaśnić również należy – wobec występującego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu, iż termin do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy wynosi 30 dni i liczony jest w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany w art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego /art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym/, że w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi nie został zachowany nawet przy przyjęciu tego sposobu jego obliczania, gdyż upływałby z dniem [...] przy uwzględnieniu przepisu art. 83 § 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ze względów powyżej przedstawionych Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.