II SA/Wr 205/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i S.J. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W niniejszej sprawie – jak wynika z pouczenia zawartego w decyzji Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółce A – Oddział Gospodarowania Nieruchomościami we W. pozwolenia na budowę na zadanie: "przebudowa i powiększenie lokalu nr 2 o część strychu przez zmianę jego sposobu użytkowania przy wykorzystywaniu istniejących instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej sanitarnej, instalacji gazowej i elektrycznej w budynku położonym przy ul. [...], na działce nr 98/4, AM-17, obręb Z. – od zaskarżonej decyzji służyło stronom odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. A zatem przedmiotem skargi jest decyzja podęta przez organ I instancji, co skutkować musiało stwierdzeniem, że wnosząc skargę E. i S.J. nie wyczerpali środka zaskarżenia, jakim w tym przypadku było odwołanie. Należy zauważyć, że wprawdzie skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółce A – Oddział Gospodarowania Nieruchomościami we W. pozwolenia na budowę na prawach strony, a zaskarżona decyzja nie została im doręczona, jednakże warunkiem do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.. Przy czym podkreślenia wymaga, że "przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złożył określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów wymienionych w art. 50 p.p.s.a., uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia." (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1982/07, publ. LEX nr 494226). Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Stąd należało uznać skargę za niedopuszczalną, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących Zastępcy Dyrektora Wydziału Infrastruktury Pani D.K., która z upoważnienia Wojewody D. podjęła zaskarżoną decyzję, należy zauważy, że mają one charakter tzw. skargi powszechnej wnoszonej w trybie art. 229 kodeksu postępowania administracyjnego, którą również Sąd zobligowany byłby odrzucić. Zakres działania sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł ten nie przewiduje jednakże możliwości dokonywania kontroli przez sądy administracyjne skarg powszechnych składanych w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaś takiej skargi, po myśli art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe ograny albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie do treści art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg powszechnych są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Zgodnie ze stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 193/04, LEX nr 165916). Na marginesie należy dodać, że zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego w W., który decyzją z dnia [...] r. Nr [...] stwierdził jej nieważność, a tego domagają się w swojej skardze Państwo J..