II SA/Wr 208/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka Sędzia WSA - Alicja Palus Sędzia NSA -Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi B. i A.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego elewacji budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. i A.M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]r., znak [...], nakazującej A. i J.K. oraz B. i A.M. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego elewacji budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach nr 964 i 965 przy ul. [...] 16a i 16b w L., w terminie do dnia 28 lutego 2010r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył termin do dnia 30 kwietnia 2010r., a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Powyższa decyzja została podjęta w następujący stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie w sprawie stanu technicznego elewacji budynku nr 16a i 16, zlokalizowanego na działkach nr 964 i 965, przy ul. [...] w L., zostało wszczęte na wniosek A. i J.K.. Wnioskodawcy są właścicielami działki nr 964 z zabudowaniami, a B. i A.M. są właścicielami działki nr 965. W przedmiotowym budynku mieszkalnym brak jest ścian, które wyznaczałyby jakikolwiek podział pionowy budynku. Budynek ten faktycznie jest użytkowany w ten sposób, że zajmowane przez Państwa M. mieszkanie na parterze znajduje się zarówno na działce nr 965 i 964, natomiast A. i J.K. zajmują piętro budynku również zlokalizowane na obu działkach. W toku przeprowadzonych w dniu 1 września 2009r. przez pracowników PINB w L. oględzin stwierdzono, że w stanie technicznym elewacji budynku występują nieprawidłowości w postaci: dużych ubytków tynku, zmurszałych cegieł na ścianie szczytowej od strony ul. [...], braku tynku na gzymsie ceglanym i powierzchni po zamurowanym otworze okiennym na ścianie od strony ul. [...], licznych ubytków tynku, miejscowych odspojeń tynku od powierzchni ścian. W tak kształtującym się stanie faktycznym organ I instancji wydał w dniu [...]r. w/w decyzję o znaku: [...]. Od tej decyzji odwołali się B. i A.M. reprezentowani przez adwokata M.M.. WINB po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zapoznaniu się z odwołaniem, stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest w pełni uzasadnione. Nieodpowiedni stan techniczny elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] 16 w L., zlokalizowanego na działkach nr 964 i 965, został udokumentowany w protokole oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 1 września 2009r. oraz w dokumentacji fotograficznej. Materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do wydania orzeczenia. Organ l instancji wskazał we wstępie decyzji jako jej podstawę prawną art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Z materiału dowodowego nie wynika aby elewacja przedmiotowego budynku znajdowała się w stanie mogącym stwarzać zagrożenie życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, przy czym organ powiatowy nie wskazał w treści swojej decyzji na istnienie takiego stanu elewacji. PINB wyjaśnił, że decyzja została wydana ze względu na nieodpowiedni stan techniczny. Dlatego w ocenie organu odwoławczego podstawę prawną kwestionowanej decyzji faktycznie stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Wskazanie we wstępie decyzji, jako jej podstawy prawnej, art. 66 ust. 1 pkt 1 stanowi jedynie błąd formalny decyzji a nie błąd samego rozstrzygnięcia. Powołanie w decyzji jako podstawy prawnej niewłaściwego przepisu nie jest błędem istotnym skutkującym koniecznością uchylenia decyzji, jeżeli w prawie powszechnie obowiązującym istnieje przepis pozwalający na wydanie decyzji takiej treści (zob. B. Adamiak. J. Borkowski, Komentarz do kodeksu Postępowania administracyjnego, Wydanie 7, s. 732). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że norma prawna zawarta w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma zastosowanie do przypadków szczególnego zaniedbania ze strony właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego w odniesieniu do jego stanu technicznego. Pozostaje ona w ścisłej korespondencji z art. 61 Prawa budowlanego, ustanawiającym zasadę generalną obowiązku po stronie tych właśnie podmiotów utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania, go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami zawartymi w art. 5 ust. 1-7 Prawa budowlanego. Przez "należyty stan techniczny" należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części, nie posiadającego jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich, które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części. Postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego zmierza do przywrócenia pełnej sprawności technicznej obiektu budowlanego. Organ, który stwierdzi, że stan techniczny obiektu budowlanego nie odpowiada wymogom zawartym w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, jest nie tylko uprawniony ile zobowiązany do wydania nakazu przywrócenia tego obiektu do właściwego stanu. Nakaz kierowany jest do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, czyli do osób, które odpowiadają za jego utrzymanie i użytkowanie. Mając na uwadze nieusunięcie przez właścicieli budynku przy ul. [...] 16 w L. nieprawidłowości stanu technicznego jego elewacji, niezbędne stało się zobowiązanie ich do tego w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło wprawdzie do naruszenie art. 10 § 1 i 81 k.p.a. jako, że nie poinformowano stron o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenie się w sprawie, lecz nie miało to w ocenie tutejszego organu wpływu na wydaną decyzję. Strony uczestniczyły w oględzinach, które były czynnością dowodową decydującą o kształcie wydanego rozstrzygnięcia, zatem nie można przyjąć, że strony nie znały dowodów na podstawie których decyzja została wydana oraz, iż zostały pozbawione możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Ponadto wobec tak jednoznacznego materiału dowodowego wszelkie uwagi i oświadczenia stron nie mogły mieć wpływu na treść decyzji. Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek do zastosowania normy prawnej opisanej w art. 66 ustawy Prawo budowlanego właściwy organ jest nie tyle uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania decyzji wskazanej w tym przepisie. Adresatem takiej decyzji mogą być tylko właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Jeżeli obiekt stanowi współwłasność a nieprawidłowości dotyczą części wspólnej obiektu (elewacja niewątpliwie jest częścią wspólną budynku) obowiązek nakłada się na wszystkich współwłaścicieli, przy czym organ nadzoru budowlanego nie jest władny do określania, który ze współwłaścicieli powinien wykonać jaką część obowiązku. Jeżeli obowiązek wykona jedna ze stron zobowiązanych, będzie mogła dochodzić zwrotu poniesionych kosztów od pozostałych stron na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym w przypadku niemożności polubownego załatwienia tej kwestii. Brak opinii z przebiegu granic nieruchomości wspólnej nie tylko nie stanowi przeszkody do wydania decyzji w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego, lecz nie może usprawiedliwiać bezczynności organu w tym zakresie. Niedokonanie podziału granic nieruchomości nie może uzasadniać uchylania się przez współwłaścicieli budynku od obowiązków jakie nakłada na nich art. 61 ustawy - Prawo budowlane. Jednocześnie organ wskazał, że sprawa remontu elewacji rozpoczętego przez Państwa K. jest przedmiotem odrębnego postępowania i kwestia ta nie ma wpływu na niniejsze postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcia. W związku z powyższym WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wyznaczając jedynie nowy termin wykonania obowiązku ze względu upływ większej części dotychczasowego terminu w toku postępowania odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli B. i A.M., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że uszkodzenia elewacji w budynku położonym na działce nr 965 zagrażają życiu i zdrowiu ludzi /art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane/ - w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji wynika, że brak jest podstaw do takiego twierdzenia. Ponadto mylne określenie współwłasności części wspólnych nieruchomości poprzez przyznanie prawa do sposobu korzystania przez małżonków K. z pierwszego piętra wbrew woli właścicieli działki nr 965 - skarżącym. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi zostało ponadto podniesione, że podstawą faktyczną rozpoznania odwołania przez organ odwoławczy było poczynienie ustaleń stanu faktycznego w sposób odmienny od istniejącego zapisu w księdze wieczystej 3005, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L.. Ustając stan faktyczny przypisano wbrew właścicielom nieruchomości położonej na działce nr 965 - skarżącym - prawo do zajmowania części budynku na pierwszym piętrze małżonkom K., co jest sprzeczne zarówno z wolą skarżących jak i art. 143 k.c.. Również poczynione ustalenie, że w budynku nie istnieją ściany pionowe, pozwalające na rozgraniczenie nieruchomości, jest całkowicie bezzasadne. Ponadto nie wiadomo na jakiej podstawie została ta okoliczność ustalona, skoro w dniu 19 lutego 2008r. sporządzono protokół z czynności przebiegu granic nieruchomości i jak wynika z jego ustaleń istnieje fizyczna możliwość podziału nieruchomości w pionie, lecz ten fakt nie jest akceptowany przez sąsiadów z działki nr 964. Podkreślono, że strony nie ustaliły między sobą zgodnie sposobu korzystania z "części wspólnych nieruchomości", skoro istniały i istnieją nadal dwie odrębne nieruchomości. Zdaniem skarżących twierdzenia dotyczące zagrożenia skutkującego naprawą elewacji są lakoniczne i nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Wydając decyzje, organy nie ustaliły w jakiej technologii będzie wykonana elewacja oraz czy istnieją uzgodnienia z właścicielami budynku sąsiedniego, położonego na innej działce oraz jakie są ewentualnie części wspólne i na podstawie jakich dokumentów poczyniono takie ustalenia, posiadając wiedze jednocześnie, że wykonanie remontu dachu na części nieruchomości, należącej do skarżących, jest samowolą budowlaną. Skarżący podkreślili, że podjęcie zaskarżonej decyzji doprowadziło do sytuacji, w której małżonkowie K. bezprawnie weszli na teren działki 965 rozstawiając rusztowania zbili dotychczasowy tynk, twierdząc, że mają do tego prawo na podstawie stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji /str. 3 od słów "Adresatami tej decyzji do słów "nie stanowi przeszkody"/. Z uwagi na to, że wydane w sprawie decyzje w istocie nie dotyczą – zdaniem skarżących - praktycznie naprawy elewacji, a są ingerencją w prawo własności nieruchomości, winny zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]r., znak [...] naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, co powoduje że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy organ I instancji miał dostateczną podstawę do wydania w/w decyzji z dnia [...]r., nakazującej A. i J.K. oraz B. i A.M. usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego elewacji budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach nr 964 i 965 przy ul. [...] 16a i 16b w L., w terminie do dnia 28 lutego 2010r., w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./, zwanej dalej "Prawem budowlanym". Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Stosownie zaś do treści przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, będącego podstawą prawną podjętych w niniejszej sprawie decyzji, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Art. 66 Prawa budowlanego, jak również art. 6 k.p.a, statuującego zasadę, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa, co oznacza, że organ administracji nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że uprawniają go do tego konkretne przepisy prawa /zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1597/97, publ. LEX nr 47802/. Konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ wydaje decyzję nakazującą" wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości /zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96, publ. LEX nr 43224/. Zauważyć przy tym należy także, że powołany wyżej przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zamieszczony jest w rozdziale 6 w/w ustawy, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". W orzecznictwie przyjęte zostało, że w/w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, że znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. W przepisie tym zatem chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu, a które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania /por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 427/08, publ. LEX nr 555778; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 października 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 931/08, publ. LEX nr 505403/. Wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest zatem uzależnione od stwierdzenia istnienia przesłanek określonych przez omawiany przepis, zaś nałożenie obowiązków wynikających pkt 3 tego artykułu Prawa budowlanego dopuszczalne jest, gdy wykazane zostanie, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, przy czym ciężar udowodnienia tej okoliczności spoczywa na organie administracji. W rozpatrywanej sprawie organy nie dokonały w sposób należyty rozważań kwestii zaistnienia przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Oznacza to tym samym, że organy nie wykazały, że przedmiotowy budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym. PINB ograniczył się do przytoczenia treści w/w przepisu i jedynie stwierdzenia, opierając się na wynikach oględzin przeprowadzonych w dniu 1 września 2009r., że "w stanie technicznym elewacji występują nieprawidłowości w postaci: dużych ubytków tynku, zmurszałych cegieł na ścianie szczytowej od strony ul. Przemysłowej, braku tynku na gzymsie ceglanym i powierzchni po zamurowanym otworze okiennego na ścianie od strony ulicy [...], licznych punktowych ubytków tynku, miejscowych odspojeń tynku od powierzchni ścian". Organ II instancji wskazał zaś, że, cyt.: "postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego zmierza do przywrócenia pełnej sprawności technicznej obiektu budowlanego. Organ, który stwierdzi, że stan techniczny obiektu budowlanego nie odpowiada wymogom zawartym w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, jest nie tylko uprawniony ile zobowiązany do wydania nakazu przywrócenia tego obiektu do właściwego stanu.". Istotne jest przy tym, że podobnie jak organ I instancji, organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe opiera na protokole z oględzin przedmiotowego budynku z dnia 1 września 2009r. bez wskazania jakie istotnie przepisy odnoszące się do stanu technicznego obiektu, zostały naruszone. Wskazać przy tym należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, iż organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stan nieodpowiedni nie jest równoznaczny z naruszeniem określonej normy prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie dla nakładania obowiązków na właściciela obiektu nie wynikających wprost z przepisów prawa" /por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 1103/99, publ. LEX nr 53388/. Sformułowanie zaś "nieodpowiedni" stan techniczny budynku należy odnieść do sytuacji, w której ustalony stan techniczny obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. W takim tylko przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości /por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Po 427/07, publ. LEX nr 505912/. Podobny pogląd zawarty został w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 985/08 /LEX Nr 516064/, gdzie stwierdzono, iż omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy organ stwierdza, że nieodpowiedni stan techniczny obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko wtedy może nakładać obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że orzekające w rozpoznawanej sprawie organy nie sprostały powyższym wymogom, albowiem nie uzasadniły i nie wskazały podstaw, na których oparły się orzekając o nakazie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego elewacji przedmiotowego budynku mieszkalnego, innymi słowy nie wskazały normy prawnej, której wymagania zostały naruszone przez ustalony stan techniczny budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] 16a i 16b w L.. Zważyć należy, że dyspozycją przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a w konsekwencji doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Stąd nie jest wystarczające do wydania decyzji w trybie art.66 ust.1 Prawa budowlanego, jedynie ogólne stwierdzenie, że zachodzą przesłanki określone w ust.1 tegoż artykułu. Jeżeli zatem w ocenie organu zaistniały przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to na organie spoczywał obowiązek wykazania, w jaki sposób ustalony stan techniczny obiektu narusza określoną normę prawa i w jaki sposób stwierdzone nieprawidłowości mają zostać usunięte. Przy czym organ winien był mieć na uwadze, a co umknęło w sprawie, że tak jak to już wyżej Sąd zauważył, nieodpowiedni stan techniczny to taki, który odbiega od przepisów regulujących warunki techniczne, jakie powinny spełniać obiekty budowlane w trakcie ich użytkowania. W rozpoznawanej sprawie nie tylko nie wyjaśniono, dlaczego w ocenie organu ustalony stan techniczny obiektu uzasadnia nałożenie obowiązków w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, ale także jakie de facto działania zobowiązani mają podjąć. W konsekwencji, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały naruszeniem art. 77 § 1 oraz art.107 § 3 k.p.a.. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej motywy podjętego przez organy obu instancji rozstrzygnięcia w istocie nie wyjaśniają stanowiska organów. Ustalenie, że stan techniczny obiektu budowlanego jest nieprawidłowy wymagało wyjaśnienia, czy stwierdzone nieprawidłowości w istocie odpowiadają sytuacji, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, uzasadniającej interwencję organu w przewidzianym tym przepisem trybie. Tymczasem z zebranego w aktach sprawy materiału okoliczność ta jednoznacznie nie wynika. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie został wyjaśniony należycie stan faktyczny sprawy oraz zaniechano przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jakiego wymaga zastosowanie art. 66 Prawa budowlanego. To zaś nie pozwoliło na podjęcie zgodnych z prawem decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Po myśli art. 152 w/w ustawy – Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.