II SA/Wr 209/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (spr.), Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej M. W. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ś. działając na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm./ odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, [...]Ś. – W.przy ul. O. w Ś.". W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił m.in., że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu [...]r. na wniosek [...] Spółki z.o.o. z siedzibą w W., Al. J.[...], reprezentowanej przez pełnomocnika. W zakresie wnioskowanej inwestycji przewidziano: - budowę strunobetonowej wieży antenowej o wysokości 46 m /wraz z odgromnikiem/, - montaż 3 anten sektorowych na wysokości 36,10 m npt skierowanych na azymuty 90°, 210° i 340°, - montaż 8 anten parabolicznych dla linii radiowych na wysokościach 39,40 m npt; 40,10 m npt; 40,40 m npt skierowanych na azymuty 25° ± 20°, 61 ° ± 20°, 140° ± 20°, 150° ± 20°, 252° ± 20°, 265°±20° i 281° ±20°, 335° ±20°, - montaż u podnóża wieży jednego kontenera betonowego z urządzeniami nadawczo – odbiorczymi i zasilającymi; - wykonanie przyłącza energetycznego /o długości ok. 50 m/ wg warunków technicznych wydanych przez E. o/S., - wielkość terenu przewidziana pod inwestycję - ok. 98 m2, - gabaryty betonowego konteneru: 2,41 x 3,41 x 3,0 m. Organ wskazał następnie, że w toku postępowania uzyskano stanowiska właściwych organów, dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, analizy wynikających z przepisów odrębnych warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Na podstawie przeprowadzonych czynności ustalono, że: - projektowana wieża strunobetonowa o wys. ok. 46,0 m na terenie działki nr[...], AM [...] obr.[...] przy ul. O., pojawi się jako dominanta wysokościowa w paśmie widokowym na głównym wjeździe do miasta drogą wojewódzką nr [...] /rys. analizy nr [...]/ oraz w panoramie kształtowanego historycznie centrum miasta; - pasmo widokowe określone z punktu widokowego (na granicy administracyjnej miasta Ś., wjazd ul. W.) stanowi strefę ekspozycji pośredniej chroniącej sylwetę miasta wyznaczonej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...]r.); - lokalizacja wieży oddziaływuje na układ starego miasta (obszar miasta średniowiecznego z wieżą katedry), chroniony wpisem do rejestru zabytków architektury pod poz. [...] w sposób negatywny jako konkurencyjna dominanta w panoramie miasta i narusza to zasadę wyrażoną w art.6 ust.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wg której opiece i ochronie podlegają krajobrazy kulturowe, układy urbanistyczne, ruralistyczne i zespoły budowlane, dzieła architektury i budownictwa. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że Prezydent Miasta Ś. uwzględniając powyższe fakty po przeanalizowaniu przepisów odrębnych stwierdził, że ze względu na wysokość oraz formę architektoniczną, wieża będzie wpływać negatywnie na panoramę miasta widzianą z punktu widokowego znajdującego się na granicy administracyjnej miasta (wjazd od strony Dz.), określonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. (uchwała nr [...]Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...]r.). Ponadto lokalizacja wieży o tak dużej wysokości będzie naruszać zapis art. 6 ust.1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w kontekście ochrony krajobrazu kulturowego oraz układu urbanistycznego wraz z wieżą katedry jako dodatkowa dominanta o nieciekawej architekturze dysharmonizująca ukształtowaną historycznie przestrzeń urbanistyczną. Wskazuje to na naruszenie przepisów odrębnych oraz na brak przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego. Przyjmując również delegację art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który mówi, że ochrona zbytków polega, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu uwzględnianie zdań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska, a ponadto art. 1 ust 2 pkt 2 i 4 - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wg którego w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się między innymi walory architektoniczne i krajobrazowe oraz wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej postanowiono odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób określony wnioskiem inwestora. W uzasadnieniu opisane zostało również stanowisko [...] Sp. z o.o., przedstawione w pismach z dnia [...]r. i [...]r., w których pełnomocnik wyjaśnił, że faktyczna wysokość obiektu wynosi 40,00 m npt, a wskazana we wniosku wysokość 46 m npt uwzględnia odgromnik, który z większej odległości jest praktycznie niewidoczny. Ponadto dobór konstrukcji zamierzonego obiektu /wieża strunobetonowa o średnicy 1,3 m u podstawy i 0,5 m u nasady/ powoduje, że będzie on mniej widoczny niż pobliskie kominy o wysokości przekraczającej 40,00 m npt, czy kratowe słupy linii wysokiego napięcia o wysokości przekraczającej 30,00 m npt, zatem nie można uznać, że planowany obiekt pojawi się jako dominanta wysokościowa. Pełnomocnik spółki zwrócił też uwagę, że miejsce lokalizacji wnioskowanej stacji bazowej zostało wybrane po szczegółowej analizie propagacyjnej wykonanej przez zespół planowania radiowego, bowiem dla poprawnego działania sieci telekomunikacyjnej planowane anteny telefonii komórkowej muszą się znajdować w ściśle określonych obszarach. Przesunięcie masztu poza teren wskazany w analizie powoduje, że inwestycja staje się niemożliwą do zrealizowania, co oznacza w praktyce brak możliwości poprawnego korzystania z sieci komórkowej dla części mieszkańców miasta. Pełnomocnik poinformował również, że obowiązek zapewnienia dostępu do usług telefonii komórkowej nakłada na inwestora koncesja o świadczeniu usług telekomunikacyjnych, a niestosowanie się do jej wymogów zagrożone jest znacznymi karami finansowymi. Do drugiego z pism załączona została wizualizacja planowanej inwestycji na tle panoramy S.M. W zakończeniu uzasadnienia Prezydent Miasta Ś. wyjaśnił, że argumentacja pełnomocnika wnioskodawcy nie spowodowała zmiany jego stanowiska w sprawie, a ponadto dodatkowo poinformował, że Wojewódzki Konserwator Zabytków pozytywnie zaopiniował odmowę ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji oraz, że projekt decyzji – zgodnie z wymogiem art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wcześniej powołanej, został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez [...]Sp. z o.o. w W. Działający jej imieniem pełnomocnik zarzucił w odwołaniu, że bezzasadne jest twierdzenie organu pierwszej instancji o zdysharmonizowaniu przez planowane przedsięwzięcie ukształtowanej historycznie przestrzeni urbanistycznej i wskazał na okoliczności powoływane już wcześniej w pismach procesowych wnoszonych w sprawie oraz nadmienił, że wnioskowana inwestycja nie znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków lub objętym ochroną konserwatorską. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 56 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i istotne w niej okoliczności prawne, powołując się na treść przepisów art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie wyjaśnił, że zadaniem organu administracji prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków dla lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wykazanie, czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne może być zlokalizowane w określonym miejscu. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek [...] Sp. z o.o o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej[...] Ś. – W. przy ul. O. w Ś., przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów w/w ustawy. Dokonał także analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu stacji, z której wynika, że planowana przez inwestora budowa tej stacji nie jest zgodna z przepisami odrębnymi. Za podstawę prawną odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego organ pierwszej instancji przyjął art. 4 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami /Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm./. Wymienione przepisy wprawdzie nie zawierają, wprost sformułowanego zakazu budowy jakichkolwiek obiektów w obszarze chronionym, czy też w jego otoczeniu, jednakże wskazują co podlega ochronie i opiece i jakie działania powinny być podjęte w celu ochrony zabytku. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko wskazując na przedmiot podlegający ochronie i wyjaśnił cele tej ochrony. Zdaniem Prezydenta Miasta Ś. odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zapewni ochronę historycznie ukształtowanego układu urbanistycznego z wieżą katedry jako elementem dominującym w historycznie ukształtowanym krajobrazie kulturowym. Rzeczony obszar podlega ochronie na mocy decyzji z dnia [...] r. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Należy zauważyć, że powyższe znajduje swoje uzasadnienie w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. Również, w ocenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, którego opinią organ pierwszej instancji posiłkował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, realizacja rzeczonej inwestycji wpłynęłaby negatywnie na panoramę Starego Miasta Ś. Kolegium podzieliło pogląd odwołującej się spółki, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest przepisem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy decyzji administracyjnej, jednakże uznało, że służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jego postanowienia wyznaczają ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów, zawierają diagnozę zagospodarowania przestrzennego, określają politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście Kolegium przywołało fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2007r. /sygn. akt II OSK 614/07/, uznając jednocześnie, że organ pierwszej instancji orzekając w sprawie zasadnie wskazał na studium jako na akt kształtujący politykę przestrzenną gminy. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym została zakwestionowana przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w W., reprezentowaną przez pełnomocnika adw. M. P. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonej decyzji uchybienie: przepisowi art. 56 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na uznaniu, iż organ pierwszej instancji zgodnie z prawem wydał decyzję odmowną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; przepisom art. 4 i art. 6 ust. 1 wcześniej powołanej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, polegające na uznaniu, iż znajdują one zastosowanie w przedmiotowej sprawie i mogą stanowić podstawę decyzji odmownej; przepisowi art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na stwierdzeniu, iż wydanie decyzji odmownej przez organ pierwszej instancji na podstawie opinii, która nie jest wymagana w przedmiotowej sprawie, jest prawidłowe. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ś. w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik [...] z o.o. opisał szczegółowo czynności procesowe, w tym orzecznicze podjęte dotychczas w sprawie, a następnie – wskazując na przepis art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – zarzucił, że Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków nie był w tej sprawie uprawniony do uzgadniania projektu decyzji, w związku z czym wszelkie uwagi zawarte w piśmie "uzgadniającym" ten projekt nie mogły mieć żadnego znaczenia prawnego i nie mogły być uznane za podstawę decyzji odmownej. W ocenie pełnomocnika Spółki w rozpoznawanej sprawie nie mogły też mieć zastosowania jako przepisy odrębne, o których mowa w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisy ustawy o ochronie zabytków, ponieważ wnioskowana inwestycja nie jest planowania na obszarze objętym ochroną konserwatorską, a ponadto – wbrew twierdzeniom organów obu instancji – nie wpłynie w istotny sposób na historyczny ład urbanistyczny miasta, co przedstawione zostało w załączonej do akt sprawy wizualizacji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki powoływanie się przez organy orzekające na ogólne i opisowe normy zawarte w art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi naruszenie generalnej normy wyrażonej w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zakończeniu uzasadnienia pełnomocnik stwierdził, że planowana inwestycja spełniała wszystkie wymogi przewidziane prawem i nie istniały merytoryczne przesłanki do wydania w odniesieniu do niej decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przyjęte w sprawie, wyjaśniając dodatkowo, że projekt decyzji organu pierwszej instancji nie był uzgodniony ze służbą ochrony zabytków, a uwzględnienie opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie stoi w sprzeczności z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Na rozprawie wyznaczonej na dzień [...]r. pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczyła, że popiera skargę, natomiast Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we W., która zgłosiła swój udział w sprawie wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1§1i§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa procesowego lub materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo uwzględnienia w podjętych czynnościach przepisu ad. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 wskazanej ustawy. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należą one do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji — jako postępowanie w sprawie administracyjnej — przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. W procedurze administracyjnej do przepisów postępowania o uniwersalnym charakterze należą zasady ogólne sformułowane m.in. w art. 6 i art. 7 kpa i będące normami komplementarnymi oraz przepis art. 77 § 1 kpa, ustalający jedną z reguł postępowania wyjaśniającego. Wskazany powyżej przepis art. 6 zawiera w swojej treści zasadę praworządności, mającą również walor zasady ustrojowej z racji art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, w którym uznano ją za jedną z zasad podstawowych. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracji publicznej, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. Natomiast przepis art. 7 kpa statuuje zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie. Obowiązkowi temu podporządkowany jest każdy organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie administracyjnej i dysponujący kompetencją decyzyjną, a zadośćuczynienie mu następuje poprzez ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie zgodnego z prawem orzeczenia, którym organ załatwia sprawę w rozumieniu przepisu art. 104 kpa. W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym jednym z etapów jest ustalenie jaka norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy /np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA Komentarz, Warszawa 2006/. Ustalenie obowiązującej normy prawa i jej treści w postępowaniu administracyjnym musi odbywać się ze szczególną starannością i wnikliwością z tego względu, że cechą prawa administracyjnego jest wielorodzajowość źródeł prawa, pochodzących od różnych organów, mających różny status w hierarchii aktów normatywnych i regulujących dany przedmiot ze zróżnicowaną szczegółowością. W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie nie naruszyły prawa w omawianym powyżej zakresie i zadośćuczyniły swoim ustawowym powinnościom. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W., która – działając poprzez pełnomocnika – zwróciła się w dniu [...]r. do właściwego miejscowo organu administracji architektoniczno-budowlanej o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Ś. – W. przy ul. O. [...]w Ś.". Dla terenu przyszłego zainwestowania wskazanego we wniosku brak było w dacie wszczęcia postępowania i ostatecznego orzekania w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne zatem jest, że zgodnie z art. 50 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji – stosownie do przepisu art. 52 ust. 1 powołanego aktu – następuje na wniosek inwestora w postępowaniu prowadzonym wg reguł wcześniej wskazanych. Niezależnie od zasad procesowych ustawodawca wymaga, aby właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonał analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Obowiązek przeprowadzenia czynności wyjaśniających w tym zakresie wynika z przyjęcia w unormowanych działaniach związanych z zagospodarowaniem przestrzennym fundamentalnych zasad sformułowanych w art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tych wynika, że przy ustalaniu zasad zagospodarowania terenu i ich zabudowy za podstawę działań przyjmuje się ład przestrzenny i zrównoważony rozwój oraz, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Do treści omawianej ustawy wprowadzone też zostało w przepisie art. 2 pkt 1 wyjaśnienie pojęcia "ład przestrzenny", które ustawodawca zdefiniował jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Brak jest natomiast legalnych definicji pojęć "walory krajobrazowe" czy "dziedzictwo kulturowe", ale w literaturze przedmiotu podkreśla się, że pojęcia te powinny być rekonstruowane stosownie do postanowień właściwych rodzajowo aktów prawnych, w tym ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami /np. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004/. Z akt sprawy wynika, że wnioskowana inwestycja ma być zlokalizowana w miejscu położonym pomiędzy punktem widokowym znajdującym się na granicy administracyjnej miasta przy wjeździe ulicą W. od strony Dz., a kwartałem staromiejskim, obejmującym obszar historyczny miasta średniowiecznego z wieżą katedry, chroniony wpisem do rejestru zabytków architektury pod pozycją[...], dokonanym w dniu [...]r. w związku z art. 142 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Usytuowanie wnioskowanej stacji bazowej w strefie otwierającej widok na panoramę S.M. w Ś. ocenie Sądu – akceptującego stanowisko organów orzekających w postępowaniu instancyjnym – zdysharmonizowałoby ukształtowaną historycznie przestrzeń urbanistyczno-architektoniczną. Sąd podziela również stanowisko tych organów co do tego, że parametry wieży, w tym jej wysokość /46 m npt./, konstrukcja /strunobetonowa/ i forma architektoniczna wpłynie negatywnie na panoramę staromiejską i będzie stanowić konkurencyjną wobec wieży katedry dominantę wysokościową, zbędną zarówno ze względów kompozycyjno-estetycznych, jak i niepożądaną wobec postulatów zawartych w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w tym jej przepisu art. 4 pkt 6 nakazującego organom administracji publicznej podejmowanie – w warunkach ochrony zabytków – działań mających na celu uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. W tym kontekście należy również zważyć, że zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 pkt 1 a i b omawianej ustawy ochronie i opiece podlegają bez względu na stan zachowania zabytki nieruchome będące w szczególności krajobrazami kulturowymi, układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi. Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami definiuje również m.in. pojęcia historycznego układu urbanistycznego lub ruralistycznego oraz krajobrazu kulturowego, które oznaczają – odpowiednio – przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg /wg art. 3 pkt 12/ oraz przestrzeń historycznie ukształtowaną w wyniku działalności człowieka, zawierającą wytwory cywilizacji oraz elementy przyrodnicze /wg art. 3 pkt 14/. Zdaniem Sądu w tak określonych warunkach prawnych uznanie przez organy właściwe instancyjne na podstawie analizy dokonanej stosownie do przywołanego wcześniej przepisu art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, jakimi są przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest prawidłowe, a zaskarżona czynność orzecznicza nie narusza przepisu art. 56 ustawy planistycznej. /por. M. Szewczyk, Lokalizacja inwestycji publicznych w świetle nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Casus 2003/2/6; wyrok WSA W Poznaniu z dnia 18 września 2007r. sygn. akt II SA/Po 245/07, Lex nr 372431/. Nie można przy tym zakwestionować uprawnienia organu właściwego w sprawie do uwzględnienia – w ramach realizowania obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego – stosownych zapisów studium uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. przyjętego uchwałą Nr [...]Miejskiej w Ś. z dnia [...] z opinii D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W., przy jednoczesnym prawidłowym traktowaniu przez organ ich statusu materialno i formalnoprawnego. Żaden z organów orzekających nie przyjmuje bowiem odpowiednich zapisów studium /nie będącego aktem prawa miejscowego/ ustanawiających staromiejskie pasmo widokowe strefą ekspozycji chroniącej sylwetę miasta za podstawę prawną podjętego orzeczenia, ale odwołuje się jedynie do jego treści, jako aktu kształtującego politykę przestrzenną i ustalającego zasady zagospodarowania przestrzennego oraz determinującego w przyszłości w sposób bezwzględny postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobnie opinii z dnia[...]. przedstawionej z upoważnienia D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. przez Kierownika Delegatury w W. nie został przypisany walor aktu uzgadniającego, ale środka dowodowego, dostarczającego specjalistyczną ocenę, podlegającego rozważeniu przez organ dysponujący kompetencją decyzyjną. Zdaniem Sądu nie jest również zasadny powoływany przez pełnomocników inwestora zarzut dotyczący kominów i wież energetycznych, znajdujących się także w polu widokowym S. M. na wjeździe ulicą W. i dysharmonizujących historyczną kompozycję architektoniczną. Fakt istnienia takich przeszłych elementów przestrzennych w przedmiotowym chronionym obszarze nie może – w ocenie Sądu – wyeliminować działań właściwych organów wymaganych przez prawodawcę w zakresie koniecznym dla ochrony wartości uwzględnionych zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i odrębnej ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nie można również przyznać prymatu nad tymi wartościami względom wynikającym z oczekiwanego poziomu usług czy obawom o właściwą jakość oferty telekomunikacyjnej, o jakich mowa w skardze. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym wymogom procedury administracyjnej – zgodnie z przepisem art. 151 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. H.B. 28.09.2009r.