II SA/Wr 211/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 737/11 postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. K. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki będącego w budowie obiektu budowlanego. Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. L. K. M. złożyła do tut. Sądu skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem wywodząc, że pojawiły się istotne okoliczności. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych, pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie żądania. Jednocześnie pouczono skarżącą o ustawowych podstawach wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła pismo z dnia 14 kwietnia 2014 r., w którego treści wskazała, że wnosi "skargę na wyrok z dn. 2.02.2012" , prosi o cofnięcie nakazu rozbiórki, orzeczonej grzywny oraz opłaty komorniczej, zwrot pobranych należności, jak również nakazanie sąsiadom przesunięcia ogrodzenia oraz zwrotu na jej rzecz należących do skarżącej 33m² działki oraz pożytków z tym związanych. Ponadto, w niniejszym piśmie skarżąca podała, że kluczową kwestię w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 2 lutego 2014 r. stanowiła odległość obiektu budowlanego od granicy, którą stanowił płot. Tymczasem w jej ocenie w realiach tejże sprawy za granicę należy uznać rów, który zasypali sąsiedzi "zagarniając" 33 m² jej posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Po myśli art. 274 wyżej wymienionej ustawy, z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. , skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie Sąd stwierdził, że skarżąca nie podała okoliczności wskazujących na dopuszczalność skargi, w tym nie przytoczyła podstaw wznowienia postępowania, które nie powinno sprowadzać się tylko do przywołania przesłanki ustawowej ale również jej uprawdopodobnienia. Ponadto, skarżąca nie podała okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, tj. nie wskazała kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia. Wyjaśniła jedynie w treści skargi, że wznowienie postępowania uzasadnione jest tym, że pojawiły się istotne okoliczności dotyczące orzeczonego nakazu rozbiórki, natomiast odpowiadając na wezwanie Sądu o podanie podstaw wznowienia oraz okoliczności uzasadniających zachowanie terminu skarżąca wyjaśniła jedynie, że w toku postępowania administracyjnego organ błędnie oznaczył przebieg granicy. Tymczasem aby można było mówić o przytoczeniu podstaw wznowienia muszą one zostać należycie skonkretyzowane i uzasadnione okolicznościami sprawy lub okolicznościami nowymi (nowe fakty lub dowody, prawomocny wyrok), które wskazują na zdarzenia powstałe w tym postępowaniu i wykazują jego wadliwość. Zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., sygn. akt I CO 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z dnia 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535). Skoro więc skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak i nie przywołała podstaw wznowienia, złożona przez nią skarg podlegała odrzuceniu. Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 280 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.