II SA/Wr 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO we W.) odmówiło uzupełnienia postanowienia SKO we W. z dnia [...], nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie SKO we W. z dnia [...], nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku D. W. i M. W. o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO we W. z dnia [...], nr [...], umarzającego postępowanie w sprawie zażalenia na bezczynność Starosty Powiatu T. Nie godząc się z opisanym wyżej postanowieniem D. W. i M. W. oprotestowali je w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając mu "rażące naruszenie prawa, interesu społecznego i publicznego oraz prawa materialne strony skarżącej i prawo do dokumentów z map geodezyjnych z posesji [skarżących] i wsi N. D. od roku 1945 do roku 2016". Dodano także, że zaskarżone postanowienie jest "nieważne, niesprawiedliwe" oraz to, że "nie poddaje się [ono] – oraz wszystkie je poprzedzające postanowienia – kontroli, bowiem nie odpowiada ono prawu, tj. art. 106 § 4 i 5 k.p.a., art. 107 § 1, 2, 3, 4 i 5 k.p.a. oraz art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a.". W związku z powyższym wniesiono o uwzględnienie skargi oraz o "wydanie stronie skarżącej dokumentów z map geodezyjnych". W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wiosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W pierwszej kolejności SKO we W. wskazało na niedopuszczalność skargi, bowiem postanowienie w przedmiocie uzupełnienia postanowienia nie ma charakteru samoistnego i może być kwestionowane z aktem, którego dotyczy. Z ostrożności procesowej wniesiono o oddalenie skargi, ponieważ zarówno zakwestionowane postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie, Nr [...], w sprawie odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego z art. 156 k.p.a., nie naruszają przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947 z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 111 § 1 w zw. art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako: k.p.a.) strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia zażądać jego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia w tych kwestiach. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1b i 2 w zw. art. 126 k.p.a., uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia postanowienia następuje w formie postanowienia i w tym przypadku termin dla strony do wniesienia zażalenia, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Oznacza to, że postanowienie o uzupełnieniu postanowienia, lub jego odmowa, nie ma samodzielnego bytu prawnego (nie rozstrzyga odrębnej sprawy) i pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Konsekwencją takiej konstrukcji prawnej jest przede wszystkim fakt, że postanowienie to dzieli losy takiego aktu w postępowaniu zażaleniowym (por. postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 74 155; oraz z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505 244). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienie nie służy zażalenie – nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Skoro więc na postanowienie wydane na podstawie art. 111 k.p.a. nie jest możliwe wniesienie zażalenia, ponieważ środek zaskarżenia przysługuje jedynie od postanowienia będącego przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie, to ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest również przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną. Określona w art. 3 p.p.s.a. kognicja sądów administracyjnych nie daje podstawy do dokonania przez Sąd oceny zaskarżonego postanowienia, innymi słowy – kontrola przez sąd administracyjny tego aktu nie jest dopuszczalna. Skoro więc ww. postanowienie nie podlega kontroli sądów administracyjnych, to z tego względu należało uznać skargę za niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.