II SA/Wr 214/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska – sprawozdawca Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: Asystent sędziego Paweł Czyszkowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B.Sz. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wykuszu budynku mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia z [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a. oraz art.51 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r., Nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia budowy budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem – z powodu jego bezprzedmiotowości, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił decyzję organu I instancji i nakazał B.Sz. rozbiórkę wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. [...]na działce nr 95/6 w B. od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr 95/7 położonej przy ul. [...] w B.. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Organ stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w wyniku interwencji J.K. właściciela działki nr 95/7, który zarzucił, że wykusz budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr 95/6 w B. - zlokalizowany od strony jego działki przekracza dopuszczone prawem odległości od granicy. W toku postępowania ustalone zostało, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 95/6 przy ul. [...] w B., realizowana była przez B.Ś. (obecnie Sz.) na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...]r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Wojewoda D. stwierdził wydanie ww. pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa. W wyniku złożonego odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. uchylił w całości decyzję Wojewody D. i stwierdził nieważność owego pozwolenia na budowę - decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...]r. Decyzja stał się prawomocna wskutek oddalenia skargi B.Sz. przez WSA w Warszawie. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na inwestora B.Sz., obowiązek dokonania przeróbki wykuszu, zlokalizowanego na piętrze budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 95/6, przy ul. [...] w B., w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, a w szczególności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję, wyznaczając jedynie nowy termin realizacji obowiązku. W związku ze stwierdzeniem, w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 3.04.2007r., że inwestor zamontował przeszklone ściany ognioodporne w otworach okiennych wykuszu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego własną decyzją z dnia [...]r Nr [...]. DWINB decyzją z dnia [...]r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J.K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi J.K. WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29.01.2009r., sygn.akt II SA/Wr 72/08 uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiocie wykonania obowiązku oraz ich decyzje w przedmiocie nałożenia opisanego wyżej obowiązku. Sąd stwierdził, że przepis art. 12 ust. 5 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), pozwalający na zmniejszenie odległości wykuszu od granicy działki budowlanej, o której mowa w ust. 1, o nie więcej niż 1,3m, odnosi się do określonej kategorii części budynku, takich jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy. Użyte w przepisie sformułowanie "takie jak" nie pozwala, zdaniem Sądu na dokonanie interpretacji, która by w sposób dowolny rozszerzała katalog część budynku, w których przypadku możliwe staje się pomniejszenie odległości od granicy działki budowlanej w stosunku do wymogów, które wynikają z ust. 1 i 4 § 12 rozporządzenia. W związku z tym, Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie powinny, biorąc pod uwagę charakter i funkcję części budynku jaką jest wykusz ocenić i dokładnie wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, czy w sprawie będzie miała zastosowanie norma z § 12 ust. 5 rozporządzenia. Sąd podzielił zarzut skarżącego, iż nie można normy prawnej zawartej w § 12 ust. 1 rozporządzenia, oceniać jedynie w aspekcie bezpieczeństwa pożarowego. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia budowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr 95/6 przy ul. [...] w B. do stanu zgodnego z prawem - z powodu jego bezprzedmiotowości. Uzasadniając swe rozstrzygniecie organ stwierdził, że "wykusz" nie jest, podobnie jak "balkon" pojęciem prawnym lecz architektonicznym. Obie te części budynku są występami architektonicznymi. Zdaniem PINB, można zatem przyjąć, że skoro ustawodawca dopuszcza sytuowanie balkonów oraz innych części budynków w określonej odległości od granicy z działką sąsiednią, nie określając jednocześnie zamkniętego katalogu tego rodzaju części budynków, to podobnie należy oceniać kwestie usytuowania wykuszy i bezpośrednio stosować tym przypadku przepis § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia. W konsekwencji organ I instancji wywiódł, że wykusz budynku przy ul. [...] w B. nie narusza przepisów techniczno- budowlanych, przyjmując, iż znajduje się on w odległości 2,18 m od granicy z działką sąsiednią, gdy obowiązujący przepis dopuszcza odległość 1,5m. Lokalizacja wykuszu jest również zgodna z poprzednio obowiązującym, przepisami, które dopuszczały, aby wykusz znajdował się w odległości 1,70 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną (bowiem wykusz stanowi ścianę pełną minus 1,3m). W związku z powyższym PINB stwierdził, że powyższe - przy braku innych nieprawidłowości w tym zakresie wyklucza wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Od decyzji tej odwołał się J.K.. Organ II instancji decyzją z dnia [...]r., Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że nie można stwierdzić zgodności z prawem budynku odnosząc się jedynie do przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Badając zgodność budynku z prawem nie można pomijać przepisów o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennego. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy podkreślił, że nie można traktować "wykuszu", który stanowi ścianę zewnętrzną budynku tak samo jak takich elementowi architektonicznych jak balkony, galerie tarasy, schody zewnętrzne i pochylnie, będących niezabudowanymi elementami budynku wysuniętymi poza lico jego ściany zewnętrznej. Powyższa decyzja z dnia [...]r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez B.Sz.. Kontynuując postępowanie PINB uzupełnił akta sprawy o wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta B. uchwalonego uchwałą Rady Miasta w B. z dnia 14.03.2007r. Nr [...], dla działki nr 95/6 obręb XI, na której zlokalizowana jest sporna inwestycja. Pismem z dnia 24.02.2010r. organ I instancji zwrócił się Urzędu Miasta w B. o informacje jak według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego traktowane są wykusze, w szczególności, czy są zaliczane do takich części budynku jak balkony. W dniu 26 lutego 2010r. PINB przeprowadził oględziny, w trakcie których stwierdził, że stan wykuszu nie uległ zmianie w stosunku do stanu stwierdzonego w dniu 3 kwietnia 2007r. Pismem z dnia 6 kwietnia 2010r. Architekt Miasta B. w odpowiedzi na w/w pismo z dnia 24.02.2010r. poinformował organ I instancji, że w części uchwał ustanawiających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego poszczególnych rejonów miasta B. zostały opisane elementy architektoniczne takie ja jak balkon i wykusz. Natomiast w przeważającej części uchwał problem kwalifikacji prawnej elementów wystroju budynków takich jak wykusz nie został opisany. W części uchwał opisano zasady lokalizowania detali architektonicznych takich jak np. wykusze, w stosunku do nieprzekraczalnej lub obowiązującej linii zabudowy. W części tekstowej uchwała stanowi, że: okapy i gzymsy mogą przekraczać wyznaczoną w planie linie zabudowy nie więcej niż 0,80m, natomiast części budynku takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie, rampy - nie więcej niż 1,50m. W części graficznej wskazano linie zabudowy, w stosunku do których należy lokalizować omawiane detale budynku. W konsekwencji na terenie miasta B. w planach miejscowych nie ma uniwersalnej zasady prawnej określającej sposób budowy i lokalizowania wykuszy, dlatego każdą sytuację należy rozpatrywać mając na uwadze konkretną nieruchomość oraz uchwałę ją opisującą. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8.07.2010r. sygn. akt II SA/Wr 185/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B.Sz. na opisaną wyżej decyzję DWINB z dnia [...]r., Nr [...]. W dniu [...]r., po uprzednim zawiadomieniu stron o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a., PINB wydał decyzję Nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie doprowadzenia budowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr 95/6 przy ul. [...] w B., do stanu zgodnego z prawem - z powodu jego bezprzedmiotowości. Wyjaśniając motywy wydanego rozstrzygnięcia, organ I instancji podniósł, że istotną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy wykusz na piętrze budynku, zlokalizowany w faktycznej odległości 2,18 m od granicy z sąsiednią działką (posesja nr 18 przy ul. [...]), narusza przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...) oraz przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy otwory okienne wykuszu wypełnione zostały ścianką przeciwpożarową stalową przeszkloną o odporności El 60 przez co ściankę tą należy potraktować jako ścianę pełną. PINB wyjaśnił, że obecnie obowiązujący przepis § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia - wskazuje, iż odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m od okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także od takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. W poprzednim brzmieniu (przepis ten stanowił, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. Konstrukcja obu przepisów jest podobna. Używa się sformułowania: "takie jak ...", co oznacza, że wymieniony katalog nie jest katalogiem pełnym, a skoro tak, to istnieją też inne części budynku, niewymienione wprost w tym przepisie, które nie mogą pomniejszać odległości o więcej niż 1,3 m albo w brzmieniu obecnie obowiązującym być sytuowane w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zdaniem organu I instancji taką częścią budynku jest również wykusz. Pojęcie "wykusz" nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego jak też w przepisach wykonawczych do tej ustawy albowiem nie jest to pojęcie prawne lecz architektoniczne. Podobnie jest z pojęciem "balkon". Obie te części budynku są występami architektonicznymi. W ocenie organu, skoro ustawodawca dopuszcza sytuowanie balkonów oraz innych części budynków w określonej odległości od granicy z działką sąsiednią (części stwarzających znacznie większe zagrożenie pożarowe niż wykusz), nie określając jednocześnie zamkniętego katalogu tego rodzaju części budynków, to podobnie należy oceniać kwestię sytuowania wykuszy (które podobnie jak balkony stanowią występy architektoniczne) i bezpośrednio stosować w tym przypadku przepis § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia. Powyższe wskazuje zdaniem PINB, iż przepisy prawa budowlanego nie określają wprost sytuacji prawnej "wykuszy". Istnieją zatem wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie - czy, jak twierdzi J.K., wykusz należy lokalizować zgodnie z ogólnymi zasadami (tj. 3 albo 4 m od granicy z działką sąsiednią), czy też jest to część budynku taka jak balkon (i należało by tu zastosować przepisy analogiczne jak dla balkonu). W okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza to, iż wykusz należy potraktować jak część budynku taką jak balkon. Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, że przedmiotowy wykusz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, bowiem znajduje się on w odległości 2,18 m od granicy z działką sąsiednią. Obowiązujący mpzp uchwalony przez Radę Miasta w B. uchwałą Nr [...] z dnia 14.03.2007r., dopuszcza na posesji nr 2 przy ul. [...] w B. przekroczenie wyznaczonej w planie linii zabudowy przez części budynku takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o nie więcej niż 1,5m. Oceniając tą kwestie analogicznie jak w przypadku § 12 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia, organ I instancji uznał, iż usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce nr 95/6 przy ul. [...] w B., jest zgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem PINB, wobec braku przesłanek pozwalających na zastosowanie przepisów art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należało prowadzone postępowanie umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości. Od powyższej decyzji odwołał się J.K. wnosząc o jej unieważnienie, bez przekazywania sprawy do organu I instancji oraz wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od badanej sprawy. Decyzją dnia z dnia [...]r. Nr [...] DWINB uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdzając, że organ I instancji będąc związanym wytycznymi poprzedniej decyzji organu odwoławczego, iż wykuszu nie można traktować jak elementów architektonicznych wymienionych w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, tj.: balkonów, galerii, tarasów, schodów zewnętrznych i pochylni - nie miał prawa do umarzania postępowania ze względu na zakwalifikowanie wykusza do tego typu elementów architektonicznych. W wyniku skargi B.Sz. WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31.08.2011r. sygn. akt II SA/Wr 129/11 uchylił opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego. W ocenie Sądu przyjęcie przez organ I instancji odmiennej interpretacji pojęcia "wykuszu" niż dokonana wcześniej przez organ odwoławczy i oparcie na tej ocenie rozstrzygnięcia nie uzasadnia wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Ponadto zdaniem Sądu wyrażenie przez organ odwoławczy stanowiska co do funkcji i charakteru wykuszu stanowi merytoryczną ocenę powyższej kwestii co jest sprzeczne z charakterem kasacyjnego rozstrzygnięcia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a. oraz art.51 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - wydał opisaną na wstępie zaskarżoną decyzję z dnia z [...]r., Nr [...], którą uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem i nakazał B.Sz. rozbiórkę wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr 95/6 w B. od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr 95/7 położonej przy ul. [...] w B.. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że budynek mieszkalny położonego na działce nr 95/6 przy ul. [...] w B., jest niezgodny z prawem, z powodu usytuowania wykuszu wychodzącego ze ściany zewnętrznej na parterze budynku od strony z działką Nr 95/7 w odległości mniejszej niż wynika z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie jak stwierdził Urząd Rejonowy w B. w trakcie oględzin w dniu 7 grudnia 1998r. odległość pomiędzy spornym wykuszem a granicą działki wynosi 2m. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął w decyzji, że odległość ta wynosi 2,18m (taka odległość została podana w Projekcie zamiennym - inwentaryzacji budowlanej sporządzonym przez W.K. oraz Opinii w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej dla przedmiotowego budynku z października 2005 roku sporządzonej przez Z.Ł.). DWINB przyjął zatem jako rzeczywistą wielkość - odległość podaną w protokole z w/w oględzin z racji faktu, że została zmierzona w toku czynności dowodowej przeprowadzonej przez organ w obecności stron. Niemniej zarówno odległość podana w protokole z oględzin jaki i przyjęta przez PINB jest niezgodna z przepisami. Nie można bowiem traktować "wykuszu", tak jak to uczynił organ I instancji, przyjmując, że są to takie elementy architektoniczne jak: balkony, galerie tarasy, schody zewnętrzne i pochylnie, będące niezabudowanymi elementami budynku wysuniętymi poza lico jego ściany zewnętrznej. Wprawdzie ustawodawca nie stworzył prawnej definicji wykuszu, niemniej w powszechnym rozumieniu wykusz stanowi zabudowany element wystający z lica ściany zewnętrznej i oparty na wysuniętej z niej wspornikowo płycie stropowej. Wykusz poszerza przylegające wnętrze budynku. Wykusze zwykle służą polepszeniu walorów estetycznych bryły budynku ponadto poprawiają oświetlenia wnętrza budynku oraz widok na otoczenie. W odróżnieniu od takich elementów architektonicznych i części budynku, jak wymienionych w § 12 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia, a to: okap, gzyms, balkon, daszek nad wejściem galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa - wykusz - zdaniem organu odwoławczego - powiększa powierzchnię wewnętrzną budynku. Zgodnie zaś z § 3 pkt 23 przez powierzchnię wewnętrzną budynku należy rozumieć sumę powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, mierzoną po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku w poziomie podłogi, bez pomniejszenia o powierzchnię przekroju poziomego konstrukcji i przegród wewnętrznych, jeżeli występują one na tych kondygnacjach, a także z powiększeniem o powierzchnię antresoli. Ściana wykusza stanowi w tej sytuacji ścianę zewnętrzną budynku przez co pomieszczenie wykusza zwiększa powierzchnię wewnętrzną budynku, podczas gdy tej powierzchni nie zwiększają elementy i części budynku wymienione w cyt. wyżej § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek opisany w § 12 ust. 2 rozporządzenia, w którym ustawodawca pozwolił na usytuowanie budynku ścianą bez otworów i drzwiowych, w odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy tej granicy, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego /uchwała Rady Miasta w B. Nr [...] z dnia 14.03.2007r./ - dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowy budynek - nie przewiduje takiej możliwości. W sprawie nie mamy również - w ocenie organu II instancji - do czynienia z sytuacją opisaną w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, pozwalającym na sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16m, jako, że działka nr 95/6, na której znajduje się budynek ma zdecydowanie większą szerokość niż 16m, co wynika mapy do celów projektów oraz części rysunkowej Projektu zamiennego - inwentaryzacja budowlana sporządzona przez W.K.. W konsekwencji nie budzi wątpliwości organu II instancji, że wykonanie przedmiotowego wykusza w ścianie zewnętrznej budynku przy ul. [...] w B. od strony działki nr 95/7 spowodowało, iż budynek ten narusza przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji jedynym sposobem usunięcia tego stanu jest - zdaniem organu II instancji - nakazanie rozbiórki spornego wykusza na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, który pozwala organowi na wydanie decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzję taką wydaje się m. in. w sytuacji, która ma miejsce w omawianej sprawie, gdy roboty budowlane zostały wykonane na podstawie pozwolenia na budowę, które zostało następnie wyeliminowane z obrotu prawnego z powodu niezgodności z prawem, przede wszystkim naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Organ podkreślił, że nakazał rozbiórkę wykusza, gdyż tylko tak można doprowadzić budynek do stanu zgodnego z prawem. Do takiego stanu nie doprowadzi natomiast nakaz przywrócenia budynku do stanu poprzedniego, bowiem budynek został w takim kształcie wybudowany od podstaw. Organ II instancji podkreślił, że przyjęta ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy jest odmienna niż ocena organu I instancji, co znalazło wyraz w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia prawa procesowego poprzez nie poinformowanie stron o zgromadzeniu materiału dowodowego, stwierdzając, że pismem z dnia 21 września 2010r. organ I instancji poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Organ wydał decyzję po upływie tego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, B.Sz. zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów art. 7-9, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w ten sposób, iż organ rozstrzygający odwołanie nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, dokonał dowolnego ustalenia stanu faktycznego, zaś powoływany nie został wszechstronnie przeanalizowany, a w szczególności: - błędnie przyjął, niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, iż wykusz w budynku przy ul. [...] w B. jest wykuszem usytuowanym na parterze budynku od strony działki nr 95/7 (str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) – podczas, i gdy w rzeczywistości wykusz ten zlokalizowany jest na piętrze budynku, - nie dokonał analizy skutków rozbiórki, m.in. nie wyjaśnił faktu, iż wykusz związany jest funkcjonalnie i konstrukcyjnie z legalnie wybudowanym i użytkowanym obiektem, a jego rozbiórka może spowodować znaczną szkodę w tym obiekcie lub doprowadzić do katastrofy budowlanej, co oznaczać będzie popełnienie czynu zagrożonego karą, o którym mowa w art.156 § 1 pkt 6 k.p.a. 2. Naruszenie przepisu art.10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków - w sytuacji, kiedy organ odwoławczy dokonał nowych, istotnych w sprawie ustaleń dotyczących charakteru i funkcji elementu architektonicznego, będącego przedmiotem postępowania, oraz rozstrzygnął o istocie sprawy. 3. Naruszenie przepisu art.107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięcia, które powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 4. Naruszenie przepisu art.138 § 1 pkt.2 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy - w sytuacji braku przesłanek ustawowych do wydania takiej decyzji. Uwzględniając powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała m.innymi, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, niezgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym przyjął, iż wykusz w budynku przy ul. [...] w B. jest wykuszem usytuowanym na parterze budynku od strony działki nr 95/7 - podczas, gdy w rzeczywistości wykusz ten zlokalizowany jest na piętrze budynku. Potwierdza to zarówno dokumentacja fotograficzna jak i projektowa znajdująca się w aktach sprawy. Uszło uwadze organu orzekającego także to, czy wykonanie rozbiórki nie spowoduje znacznej szkody w legalnie wybudowanym i użytkowanym obiekcie, co doprowadzi do czynu zagrożonego karą, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Przed wydaniem nakazu rozbiórki niezbędne jest dokonanie przez organ analizy skutków rozbiórki, m.in. wyjaśnienie faktu, iż wykusz związany jest funkcjonalnie i konstrukcyjnie z legalnie wybudowanym i użytkowanym obiektem, a jego rozbiórka może spowodować znaczną szkodę w tym obiekcie lub doprowadzić do katastrofy budowlanej. Obowiązków tych organ nie dopełnił. Organ rozstrzygnął, iż element architektoniczny, będący istotą sporu, jest wykuszem, który nie podlega dyspozycji § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Argumentem za tym przemawiającym było ustalenie, że wykusz ten poszerza powierzchnię wewnętrzną budynku - w przeciwieństwie do balkonu, który stanowi część zewnętrzną obiektu. Stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w dokumentach ustalających stan faktyczny, zgromadzonych w aktach sprawy. Skarżąca zarzuciła, że w sprawie pominięto fakt, iż pomiędzy wykuszem a częścią mieszkalną budynku przy ul. [...] w B. zamontowane są wewnętrzne drzwi balkonowe - a więc sporny element architektoniczny należy traktować jako balkon, stanowiący część zewnętrzną obiektu. Na poparcie tezy, iż element architektoniczny, w niniejszym postępowaniu nazywany "wykuszem", należy kwalifikować jako balkon – skarżąca przytoczyła rozważania zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2008 r. (sygn. akt III CZP 10/08). Zdaniem skarżącej, element architektoniczny, będący przedmiotem postępowania, stanowi przestrzeń wewnętrzną wyodrębnioną podłogą, balustradą, ścianami bocznymi i sufitem, co oznacza, że jest balkonem, a tym samym stosować należy przepisy w/w rozporządzenia, w szczególności te regulujące położenie balkonów w stosunku do działki sąsiedniej. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o stan faktyczny sprawy niezgodny z rzeczywistością. Organ pominął konieczność przeprowadzenia dodatkowych oględzin, opierając się na ustaleniach dokonanych przed paru lat przez organ I instancji. Doszło więc do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, z której wynika, że organ odwoławczy nie może orzekać wyłącznie na podstawie dostarczonych akt sprawy, ale sam winien podejmować ocenę, czy zgromadzony w I instancji materiał dowodowy jest wystarczający i odpowiedni do istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego. Organ odwoławczy uchybił powyższej zasadzie, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżące wskazała, że organ poczynił ustalenia dotyczące charakteru i funkcji wykuszu nie opierając się na faktach konkretnej sprawy - a jedynie dokonując ogólnej interpretacji pojęcia "wykusz". Dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest bowiem istotne jedynie znalezienie czy też ustalenie definicji tej części obiektu budowlanego - ale wskazanie, że z tą częścią rzeczywiście mamy do czynienia w przedmiotowym postępowaniu. Oparcie się na faktach musiałoby doprowadzić do konkluzji, iż w tej konkretnej sprawie "wykusz" jest zabudowanym balkonem, do którego należy stosować przepisy analogicznie jak do balkonów. Tym samym w ocenie skarżącej - organ wydający zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. - w sytuacji braku przesłanek ustawowych do wydania takiej decyzji. Organ odwoławczy powinien co najwyżej uchylić decyzje organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Zdaniem skarżącej, analiza rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne orzekające w sprawie, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozwala na postawienie tezy, iż postępowanie to prowadzone jest w sposób naruszający określoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Otóż zaskarżoną decyzją z dnia z [...]r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie doprowadzenia budowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr 95/6 w B. do stanu zgodnego z prawem i orzekł powołując się na przepis art. 51 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./ - nakazanie B.Sz. rozbiórkę wykuszu przedmiotowego budynku od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr 95/7 położonej przy ul. [...] w B.. Podkreślić w tym miejscu należy i co jest niesporne, że w przedmiotowej sprawie zapadł w dniu 31 sierpnia 2011r. w sprawie o sygn.akt II S.A./Wr 129/11 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wyrokiem tym Sąd powołując się na przepis art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. - uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu w całości opisanej wyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]r., Nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji - z tej to przede wszystkim przyczyny, że, cyt.:" (...) organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co oznacza, że nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie lecz ograniczył się tylko do kontroli argumentacji organu pierwszej instancji.".(...) W ponownym postępowaniu organ odwoławczy uwzględniając poczynione wyżej uwagi ponownie rozpozna odwołanie a mając na uwadze istotę zasady dwuinstancyjności, która sprowadza się do wymogu dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia danej sprawy zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancyjności, dogłębnie przeanalizuje prawidłowość postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, również w kontekście zarzutów stron postępowania. Między innymi oceni, czy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego możliwa jest ocena charakteru i funkcji wykuszu z którym mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.". W tej sytuacji – niewątpliwe jest zatem w sprawie, że ocena prawna wyrażona w powyższym orzeczeniu Sądu wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, a także do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. Nadto sformułowanie, iż "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. W orzecznictwie sądowym pogląd ten należy uznać za utrwalony (por. wyrok SN, sygn. akt III RN 130/97; OSNP 1999/1/2 z glosą aprobującą B.Adamiak OSP 1999/5/101). Podobnie wyrok NSA w Warszawie z dnia 06.09.2001, sygn. akt III SA 3377/00, LEX nr 54000. Co więcej, nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 07.12.1999r., sygn. akt I SA 1089/99,LEX nr 48019). Stosownie zatem do art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 31 sierpnia 2011r., sygn.akt II S.A./Wr 129/11 związany był zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd rozpatrujący sprawę ponownie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że podlegająca kontroli Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydana została prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art.51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623 ze zm./. Wskazać należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającą z art. 15 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje ponownie sprawę, co do jej istoty. To z kolei oznacza, że w sprawie, w której wniesiono odwołanie, organ odwoławczy powtórnie ocenia materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji. Istotą postępowania odwoławczego nie jest wyłącznie kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zatem zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W przypadku więc odmiennego rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy ma kompetencje merytoryczno-reformacyjne. Oznacza to, że zastosowanie instytucji reformacji i związanego z tym rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy może mieć miejsce wówczas, gdy organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a., a po drugie organ odwoławczy kwestionuje orzeczenie organu I instancji, co w istocie oznacza, że rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego jest diametralnie różne od rozstrzygnięcia organu I instancji. W ocenie Sądu, obie w/w przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Oznacza to tym samym, że organ odwoławczy zasadnie zakwestionował stanowisko organu I instancji, który w konkluzji uchylonej przez organ II instancji decyzji z dnia [...]r., Nr [...] niezasadnie przyjął, cyt.: "Zważywszy na fakt, iż wobec poczynionych ustaleń co do zgodności przedmiotowego wykuszu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także braku innych nieprawidłowości w tym zakresie - brak jest przesłanek pozwalających na zastosowanie przepisów art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - prowadzone postępowanie administracyjne należy umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości". Powyższe stanowisko organu I instancji nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy, co prawidłowo wywiódł i równie trafnie uzasadnił organ odwoławczy w opisanej wyżej zaskarżonej decyzji z dnia z [...]r., Nr [...]. Organ odwoławczy opierając się na zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym, zasadnie przyjął, że niniejsze postępowanie wbrew stanowisku organu I instancji nie stało się bezprzedmiotowe. I tak rozstrzygnięcie organu odwoławczego (wraz z jego uzasadnieniem) skład orzekający w niniejszej sprawie - w całej rozciągłości podziela. W konsekwencji uznać należy, że wobec nie budzącego w ocenie Sądu wątpliwości ustalonego w rozpatrywanej sprawie stanu faktycznego, a tym samym braku konieczności prowadzenia przez organy dodatkowego postępowania wyjaśniającego lub dowodowego, prawidłowo organ odwoławczy rozpatrzył sprawę merytorycznie odwołując się do postanowień § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm./ - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego uchwałą Rady Miasta w B. z dnia 14 marca 2007r. Nr [...] /publik.Dz.Urzędowy Województwa D. z [...]r., Nr [...], poz.[...]/, a w konsekwencji stosując przepis art.51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego . Organ odwoławczy uchylając opisaną wyżej decyzję organu I instancji i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, właściwie uzasadnił swoje stanowisko, wskazując zarówno przyczyny uchylenia decyzji, jak i przedstawiając pełną argumentację potwierdzającą zasadność rozstrzygnięcia w kwestii nałożonego na inwestora obowiązku rozbiórki przedmiotowego wykuszu, stąd Sąd nie stwierdził, iż tak jak zarzuca strona skarżąca, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.107 § 3 k.p.a. Jak to już wyżej Sąd podkreślił, podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art.51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego, stosownie do którego - organ w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Wskazać przy tym należy, że powołany wyżej przepis art.51 ust.1 pkt1 pozostaje w związku z art.50 Prawa budowlanego, a które to przepisy dotyczą przypadków innych niż określone w art.48 ust.1 i art.48b ust.1, jako, że odnoszą się w szczególności do robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach prawa (art. 50 ust. 1 pkt 4), a co ma miejsce w niniejszej sprawie. Zważyć należy, że przepisami prawa w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego są także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie II OSK 150/10 (www.nsa.gov.pl) - stwierdzając, że przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego rozumieć należy także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne jest, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B., uchwalonym przez Radę Miasta w B. uchwałą Nr [...] z dnia 14 marca 2007r. - dla zabudowy terenu obejmującego działkę nr 95/6 oznaczona symbolem MN21, na której zlokalizowany jest sporny obiekt – ustalono, iż jedynie części budynku – takie jak: balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy – mogą przekraczać wyznaczoną w planie linię zabudowy - o nie więcej niż 1,5m / § 5 ust.4 w Rozdziale 4 "Ogólne zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu"/. Zgodzić się w pełni należy z organem odwoławczym, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.innymi znajdujących się w aktach sprawy fotografiach, opracowania zatytułowanego "Opinia w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego dotyczących lokalizacji" oraz opracowania – "PROJEKT ZAMIENNY INWENTARYZACJA BUDOWLANA" – sporny wykusz nie jest balkonem, a o co wnioskuje skarżąca. Skoro zatem lokalizacja przedmiotowego wykuszu, będącego w istocie częścią ściany zewnętrznej budynku przy ul. [...] w B. od strony działki nr 95/7 jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /§ 5 ust.4 mpzp/, jak i nie są zachowane odległości od granic określone w § 12 ust. 1, ust.2, ust.3 pkt.1, jak i ust.5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a do których to odległości szczegółowo odniósł się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi sytuacja określona w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, czyli, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. Zauważyć przy tym należy, że wprawdzie przepisem art.51 ust.1 pkt.2 Prawa budowlanego, ustawodawca wyposażył organ do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jednakże organ uprawniony jest do skorzystania z tej możliwości tylko wówczas, gdy stan faktyczny pozwala na nałożenie określonych obowiązków /robót/, a których wykonanie doprowadzi dany obiekt do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi zaś, że w niniejszej sprawie z uwagi na oczywistą niemożność doprowadzenia wykonanych robót budowlanych /wykusz/ do stanu zgodnego z prawem, to zgodzić się w pełni należy z organem odwoławczym, że jedynie nakaz rozbiórki przedmiotowego wykusza - orzeczony w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, doprowadzi do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do wydania przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a. w związku z art.51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego. W świetle szczegółowo przedstawionej argumentacji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznać należy - wbrew zarzutom skargi, że zapadłe rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest w pełni zasadne. Sąd nie podziela tym samym zarzutów strony skarżącej, iż w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej /art. 7-9, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a.,/, a które to uchybienia mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia zastosowania przepisu art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. W okolicznościach tej sprawy, skoro niewątpliwe jest w sprawie, że organ odwoławczy nie prowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego, lecz jak to już wyżej Sąd podkreślił – rozstrzygnięcie swe oparł na zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym, a z którymi to dowodami strona miała możliwość się zapoznania, to tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art.10 k.p.a. Wprawdzie istotnie, jak trafnie zauważyła strona skarżąca, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji /str.7, wiersz 4-5 od góry/ organ odwoławczy użył sformułowania: "na parterze budynku", lecz z całokształtu tejże decyzji, w tym rozstrzygnięcia, niewątpliwie wynika, że jest to oczywista omyłka, gdyż sporny wykusz usytuowany jest na wysokości I pietra. W konsekwencji uchybienie to nie ma to wpływu na rozstrzygniecie sprawy, choć nie powinno mieć miejsca. Również Sąd nie podzielił zarzutu strony skarżącej, że organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, był zobowiązany dokonać analizy skutków przedmiotowej rozbiórki. Ustosunkowując się zaś do zarzutu strony skarżącej, iż, cyt.: (...) analiza rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne orzekające w sprawie, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozwala na postawienie tezy, iż postępowanie to prowadzone jest w sposób naruszający określoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli.(...)" – stwierdzić należy, że podniesiony zarzut nie może odnieść skutku w niniejszym postępowaniu, z tej chociażby przyczyny, że w przedmiocie spornej budowy wydane wcześniej zostały trzy wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a to wyrok z dnia 29 stycznia 2009r., sygn.akt II S.A./Wr 72/08; z dnia 8 lipca 2010r., sygn.akt II S.A./Wr 185/10 oraz wyrok z dnia 31 sierpnia 2011r., sygn.akt II S.A./Wr 129/11, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 1998r., sygn.akt IV S.A. 1399/96. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi, stąd skarga - w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - została oddalona.