II SA/Wr 219/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i Z. S. na uchwałę Rady Miasta i Gminy P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmownego załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionego przez H. i Z. S. postanawia: odrzucić skargę W dniu 21 marca 2005 r. Rada Miasta i Gminy P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P.. Pismem z dnia 29 stycznia 2008 r. skarżący H. i Z. S. na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) zwanej dalej p.p.s.a. wezwali organy administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem powyższej uchwały, poprzez uzupełnienie lub zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P.. Uchwałą z dnia [...]r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2000 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), Rada Miasta i Gminy P. odmownie załatwiła powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. H. i Z. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miasta i Gminy P. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmownego załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Miasta i Gminy P. naruszenia prawa dokonanego Uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Ponadto wniesiono o uznanie " obowiązku organów Gminy P. i nakazanie uzupełnienia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z wezwaniem skarżących. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy P. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przewiduje możliwość zaskarżenia do Sądu Administracyjnego uchwał podjętych przez organy gminy. Art. 101 ust. 1 tej ustawy określa, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Zgodnie z powołanym przepisem art. 101 ust. 1 ustawy, zaskarżyć uchwałę organów gminy można dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. H i Z. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rada Miasta i Gminy P. z dnia [...] Nr [...] podjętą na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego przez skarżących, która nie uwzględnia tego wezwania. Należy tutaj zaczynać, iż zaskarżona uchwała wyraża jedynie stanowisko organu gminy w kwestii naruszenia prawa w związku z podjętą wcześniej uchwałą o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Została ona zatem podjęta w toku procedury skarżenia uchwały z dnia [...] nr [...] określonej w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy i jako taka nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1999 r.; sygn. akt IV SA 1501/99; LEX nr 48196) Uchwała organów gminy dotycząca wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma jedynie charakter procesowy i stanowi wewnętrzny element postępowania zmierzającego zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały podjętej przez organ gminy, merytorycznie kwestionowanej, a nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2000 r.; sygn. akt I SA 794/00; LEX nr 57172). Uchwała taka warunkuje dopuszczalność takiej skargi, stosownie bowiem do treści art. 52§ 1, 3 i 4 p.p.s.a. wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowią podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Niedopuszczalna jest zatem skarga wniesiona w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę nieuwzględniającą wezwania do usunięcia naruszenia prawa i jako taką należało ją po myśli art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucić. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.