II SA/Wr 222/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, , Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy R. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uwzględnienia skargi, uchylenia postanowienia własnego z dnia [...]r. Nr [...] i utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...] postanawia odrzucić skargę Gmina R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] uwzględniające w całości skargę Gminy R. na postanowienie własne z dnia [...]r. Nr [...] i uchylające to postanowienie oraz utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...], przekazujące – na podstawie art. 65 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – do Wójta Gminy R. podanie G. D. w sprawie usunięcia płyt eternitowych z terenu posesji przy ul. G. [...] w R. do rozpatrzenia zgodnie z właściwością. W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu 7 kwietnia 2005r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokuratur, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl § 2 przywołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zasadniczym kryterium przyjętym przez ustawodawcę, legitymującym podmiot do wniesienia skargi jest interes prawny. Interes prawny jest kategorią obiektywną i istnieje wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynikają dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W literaturze prawniczej i orzecznictwie wskazuje się przede wszystkim na to, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w posiadaniu roszczenia o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku /np. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004; wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r. sygn. akt II SA 74/96; ONSA 1997, nr 2, poz. 89/. Nie można jednak tego warunku postrzegać w kategoriach działań zmierzających do przyznania kompetencji lub uchylenia się od wykonywania powinności ustrojowych czy ustawowych skonkretyzowanych materialno-prawnie. Uprawnienie podmiotu do wniesienia skargi jest przede wszystkim przedmiotem oceny Sądu, bowiem okoliczność ta skutkuje dopuszczeniem do rozpoznania skargi i umożliwia temu podmiotowi podejmowanie wszelkich prawem określonych czynności procesowych. W uznaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie gmina jako jednostka samorządu terytorialnego, której organ jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa, właściwym do orzekania w sprawie indywidualnej, nie jest uprawniona do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Dokonując tej oceny Sąd podzielił przeważający pogląd, prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym /np. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., OSK 1017/04; postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2006r., II OSK 368/06 niepubl./. Niezależnie od powyższego Sąd uznał na konieczne wyjaśnić, że organ, któremu w trybie art. 65 § 1 kpa zostało przekazane podanie, jest związany treścią postanowienia, a obalenie jego mocy wiążącej może nastąpić poprzez zażalenie wniesione przez uprawniony podmiot lub w trybach nadzwyczajnych, jak również w drodze rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego na zasadach wynikających z art. 22 kpa /por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005r., II OW/34/05, ONSA z 2006r. nr 2, poz. 40/. W okolicznościach przedstawionych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że skarżąca nie jest uprawniona do wniesienia skargi – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.