II SA/Wr 223/13

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 24 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym kolejnego wniosku B. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania czynności postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania uczestnikowi postępowania- B.P. prawa pomocy z uwagi na nieuzasadnienie wniosku. W dniu 8 października 2014 r. uczestnik postępowania złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, "jest biedną osobą, utrzymuje się z działalności gospodarczej". Poinformował nadto, że posiada mieszkanie o pow. 103 m2 oraz ma do spłaty kredyty. Wezwanie do szczegółowego przedstawienia swojej sytuacji materialnej i do udokumentowania wskazywanych we wniosku okoliczności, doręczone skarżącemu w dniu 31 października 2014 r., pozostało bez odpowiedzi. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.)). Ponadto przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być jedynie stwierdzenie, iż od chwili wydania poprzedniego orzeczenia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy. Co więcej- jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 712/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl– Sąd nie ma obowiązku przy kolejnym wniosku zajmować się w ogóle ponownie oceną tych samych okoliczności i argumentów przedstawionych już we wcześniejszym wniosku. To na osobie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, które ze zmienionych okoliczności uzasadniały obecnie przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony, bowiem wnioskodawca w ogóle nie odpowiedział na wezwanie Sądu, a przedstawione we wniosku okoliczności są lakoniczne i tożsame z dotychczasową argumentacją. Wnioskodawca – mimo wezwania- nadal nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. nie przedłożył dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego dochodu, w tym dokumentów księgowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej (ew. wykazu zleceń za których realizację oczekuje zapłaty wynagrodzenia); nie wyjaśnił w jakiej formie i wysokości otrzymuje wsparcie od swojej rodziny; nie przedłożył wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków oraz np. wysokości ponoszonych rat kredytowych; nie przedłożył swoich deklaracji podatkowych za 2013 r.; nie wyjaśnił z jakich źródeł czerpał i czerpie środki na pokrycie kosztów utrzymania siebie, utrzymania domu czy spłatę rat kredytowych, skoro w rubryce wniosku dotyczącej dochodu nie wpisał żadnej kwoty; nie określił także z jakiego źródła czerpał w dniu 17 lipca 2013 r. środki na uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 222/13 i dlaczego z tego samego źródła nie może pokryć kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu; ponadto nie wskazał, dlaczego nie czerpie korzyści z posiadanego mieszkania o pow. 103 m2 np. poprzez wynajem części pomieszczeń; nie wyjaśnił kto jest właścicielem nieruchomości położonej we W. i co stało się z mieszkaniem położonym przy ul. D.. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Podkreślić przy tym należy, iż spłata rat kredytu czy pożyczek również nie stanowi wydatku niezbędnego, który mógłby mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego. Do oceny możliwości uiszczenia przez wnioskodawcę kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpie on środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). Zauważyć należy, iż wnioskodawca od ponad dwóch lat w różnych zainicjowanych przed tut. Sądem postępowaniach nie wskazuje, że ma złą sytuację materialną czy że nie posiada źródła, z którego może pokryć swoje wydatki, twierdzi jedynie, że w momencie wezwania go o opłatę sądową akurat nie ma środków finansowych na ten cel, bo czeka na wpłynięcie wynagrodzenia za wykonywane usługi. Podkreślić zatem należy, że skoro wnioskodawca uzyskuje dochód nieregularnie (większe kwoty co kilka miesięcy), to z uwagi na powyższe, tym bardziej zobowiązany był (i jest) do staranności w planowaniu wydatków i gromadzenia oszczędności w okresie, gdy pozyskuje środki finansowe. Z tych względów, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. .