II SA/Wr 225/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D W na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. skarżąca wniosła skargę na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt [...]. W swym piśmie zwróciła się jednocześnie m. in. o wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na niedopuszczalność skargi na niewykonanie wyroku w sytuacji, gdy wyrokiem tym oddalono wcześniej skargę. Z urzędu wskazać w tym miejscu należy, że przywołanym w skardze wyrokiem z dnia [...] r., tutejszy Sąd oddalił skargę D W na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania do rozpoznania według właściwości Staroście Trzebnickiemu pisma skarżącej o podanie wymiarów zakupionej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przedstawiając szczegółowe motywy podjętego rozstrzygnięcia, przede wszystkim należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z treścią przywołanej regulacji, skarga o której mowa może być wniesiona jedynie w przypadku niewykonania przez organ określonej kategorii wyroków tj. uwzględniających skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga dopuszczalna jest ponadto w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Aby można było mówić o "niewykonaniu wyroku" w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Przepisu regulujące postępowanie sądowoadmninistracyjne przewidują przypadki, w których sąd zobligowany jest zawrzeć w wyroku określony wytyczne, do których organ ma obowiązek zastosować się w toku prowadzonego przez siebie postępowania. Dotyczy to sytuacji uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. W takim wypadku sąd, zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd władny jest również do zawarcia wskazań co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że skarga, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. nie może dotyczyć niewykonania wyroku oddalającego skargę, albowiem w takiej sytuacji Sąd nie zobowiązuje organu, do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej. Oddalając skargę Sąd stwierdza jedynie, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo je narusza, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Analogiczny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1046/11, LEX nr 1083499). Nie można zatem uznać, że wyrok oddalający skargę podlega wykonaniu, a tym samym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. Sad, orzekł jak w sentencji.