II SA/Wr 226/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody D. o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej J. G. z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2017 r. II SA/Wr 226/17 w ten sposób, że w tenorze dotychczasową jego treść oznaczyć jako punkt I, a następnie dodać punkt II w brzmieniu: "oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego". Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r. II SA/Wr 226/17 uwzględniając skargę organu nadzoru Wojewody D. stwierdzono nieważność działu [...] punkt [...] bliżej opisanej w sentencji wyroku uchwały Rady Miejskiej J. G. we fragmentach "obiektów małej architektury" oraz "tablic i urządzeń reklamowych, ogrodzeń" załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, zgodnie z żądaniem skargi. Odpis wyroku doręczono pełnomocnikowi organu nadzoru w dniu [...] września 2017 r., zaś pismem z dnia [...] września 2017 r. w przepisanym terminie profesjonalny pełnomocnik Wojewody D. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie w/w wyroku o rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania i zasądzenie od Rady Miejskiej J. G. na rzecz organu nadzoru kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyjaśnił, że zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda D. zgłaszał żądanie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2017 r. II SA/Wr 226/17 nie zawiera rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W ocenie pełnomocnika skarżącego organu wobec uwzględnienia skargi, skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie stronie skarżącej nie przysługuje żądany zwrot kosztów postępowania sądowego. Przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotem sprawy była skarga Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej J. G. Postępowanie w takiej sprawie toczy się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 446, dalej: "u.s.g."). Na mocy art. 100 tej ustawy postępowanie sądowe w takich sprawach jest wolne od opłat sądowych. Zatem sam ustawodawca zwolnił występujących w takim postępowaniu skarżących od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a tym samym możliwości dochodzenia ich zwrotu. Odnosząc się do kwestii żądania zwrotu kosztów zastępstwa prawnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 200 p.p.s.a. skarżącemu należą się od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zdaniem Sądu koszty poniesione przez wojewodę nie mają takiego charakteru. Należy bowiem podnieść, iż postępowanie w sprawie ze skargi wojewody na uchwałę rady gminy jest postępowaniem specyficznym. Wprawdzie toczy się ono w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże nie należy zapominać o pewnych odrębnościach tego postępowania. Wskazać bowiem należy, iż wprawdzie wojewoda jest uprawniony do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy (art. 93 ust. 1 u.s.g.), jednakże może to uczynić wyłącznie w przypadku przekroczenia 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 tej ustawy. Wniesienie skargi w terminie wcześniejszym skutkuje odrzuceniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1994 r. sygn. akt I SA 1706/94, ONSA z 1995 r. Nr 3 poz. 144). Podkreślić przy tym trzeba, że wniesienie skargi do sądu przez wojewodę nie zmienia charakteru jego legitymacji procesowej, która nie wynika - jak to ma miejsce w przypadku innych skarżących - z istnienia interesu prawnego. Skarżona uchwała nie nakłada bowiem na organ nadzoru żadnego obowiązku, ani nie przyznaje mu żadnych uprawnień. Prawo do zaskarżenia uchwały przez wojewodę wynika zaś wyłącznie z treści art. 93 ust. 1 u.s.g., który takie uprawnienie przyznaje organowi nadzoru. Zatem w niniejszej sprawie skarżącym jest de facto organ, a nie podmiot który żąda ochrony ze względu na swój interes prawny. Wskazać zaś należy, że z przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zwrot kosztów postępowania przysługuje od organu, a nie na jego rzecz. Wskazać ponadto należy, że w przeciwieństwie do innych skarżących występujących przed sądem administracyjnym, dla których wniesienie skargi jest jedyną możliwością dochodzenia praw po zakończeniu postępowania administracyjnego, organ nadzoru jakim jest wojewoda jest uprawniony do działania we własnym zakresie. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru orzeka o nieważności uchwały w całości lub w części wydając w tym przedmiocie rozstrzygnięcie nadzorcze. Zatem nie sposób uznać, aby koszty poniesione przez organ nadzoru wyłącznie z powodu nieskorzystania z własnych uprawnień można zaliczyć do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W ten sposób bowiem organ nadzoru - nie wykonując swoich ustawowych obowiązków - dodatkowo przerzuca poniesione z tego powodu koszty na organ jednostki samorządu terytorialnego. Biorąc pod uwagę przepisy zarówno ustawy o samorządzie gminnym, jak i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi trudno uznać, aby taki był cel ustawodawcy. W związku z tym w ocenie Sądu żądanie skarżącego nie znajduje uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., II OSK 1151/14 wraz z powołanym tam orzecznictwem; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2012 r., II SA/Wr 977/11; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 153/09; orzeczenia dostępne online: www.orzeczenia.nsa. gov.pl). W związku z powyższym na podstawie art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a. o uzupełnieniu wyroku orzeczono jak w sentencji postanowienia.