II SA/Wr 227/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Protokolant: asystent sędziego Bartłomiej Hamadyk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 13 grudnia 2016 r., nr 255.XXXV.2016 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy Zgorzeleckiej w Jeleniej Górze I. stwierdza nieważność § 18 pkt 1 lit. a we fragmencie "rozbudowy", § 18 pkt 1 lit. b, § 18 pkt 3 lit. a we fragmencie "rozbudowy", § 20 pkt 3 we fragmencie "budowy, rozbudowy", § 20 pkt 7 we fragmencie "i projektowanej", § 20 pkt 8 lit. a tiret pierwsze we fragmencie "lub projektowanej" zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Jelenia Góra na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 13 grudnia 2016 r. Rada Miejska Jeleniej Góry podjęła uchwałę nr 255.XXXV.2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy Zgorzeleckiej w Jeleniej Górze. Wojewoda Dolnośląski powołując się na art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na tę uchwałę wnioskując o stwierdzenie nieważności § 18 pkt 1 lit. a we fragmencie "rozbudowy,", § 18 pkt 1 lit. b, § 18 pkt 3 lit. a we fragmencie "rozbudowy," § 20 pkt 3 we fragmencie "budowy, rozbudowy,", § 20 pkt 7 we fragmencie "i projektowanej" oraz § 20 pkt 8 lit. a tiret pierwsze we fragmencie "lub projektowanej" oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanym fragmentom uchwały zarzucono istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) - dalej także jako: ustawa, oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) - dalej także jako: rozporządzenie, polegające na naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego w zakresie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej dopuszczenie budowy i rozbudowy infrastruktury technicznej bez określenia projektowanej lokalizacji tej infrastruktury po budowie lub rozbudowie. W uzasadnieniu skargi, po wykazaniu upływu terminu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wyjaśnił, że w § 20 uchwały przyjęto normy mające stanowić realizację wymogów wynikających z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy, zgodnie z którym jednym z obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Standardy regulowania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie zostały ustalone w § 4 pkt 9 rozporządzenia. W rozporządzeniu określono, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Po przytoczeniu definicji "infrastruktury technicznej" skarżący wskazał, że § 20 pkt 3 uchwały zbiorczo odnosi się do całej infrastruktury technicznej, w tym służącej do przesyłu energii elektrycznej oraz gazu. W przepisie tym dopuszczono budowę, rozbudowę, remont, odbudowę sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnymi. Jednocześnie w § 20 pkt 7 uchwały dokonano ustalenia, zgodnie z którym zaopatrzenie w gaz ziemny następować może nie tylko z istniejącej, ale i projektowanej sieci gazowej, zaś w § 20 pkt 8 lit. a tiret trzecie uchwały przyjęto możliwość zaopatrzenia w energię elektryczną nie tylko z istniejącej, ale i projektowanej sieci elektroenergetycznej. Według Wojewody o ile remont i odbudowa infrastruktury technicznej nie wiąże się ze zmianami wpływającymi na treść planu miejscowego (nie zmienia wyznaczonego w planie przebiegu tej infrastruktury), to budowa i rozbudowa takiej infrastruktury wiąże się z koniecznością dokonywania nowych ustaleń w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działania polegające na budowie i rozbudowie infrastruktury technicznej wiążą się z wymogami dotyczącymi ustalenia w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego przebiegu nowobudowanej, czy rozbudowywanej infrastruktury technicznej. Z analizowanych zapisów uchwały wyprowadzono, że zastosowana w uchwale koncepcja realizacji jednego z obligatoryjnych elementów planu miejscowego narusza zasadę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającą z art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 ustawy w związku z § 4 pkt 9 rozporządzenia. Obiekty infrastruktury technicznej nie mogą być kształtowane na zasadzie planowanych czy też projektowanych bez określenia ich sytuowania. Poza ustaleniami wynikającymi z w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy związane są z nimi kwestie, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy - szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym także zakazy zabudowy. W § 18 uchwały, który reguluje tę problematykę, również dopuszczono do budowy i rozbudowy sieci i urządzeń elektroenergetycznych oraz gazowniczych. Analizując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego skarżący zauważył, że obejmuje on tereny przez które przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110kV wraz z pasem technologicznym oraz gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia DN 300 1,6MPa wraz ze strefą kontrolowaną. Przytoczono w tym zakresie zapis § 18 pkt 1 i 3 uchwały. Z treści tego fragmentu uchwały wywiedziono, iż regulacje dotyczące pasa technologicznego i strefy kontrolowanej odnoszą się do linii elektroenergetycznej i gazociągu już istniejących, o ściśle określonym przebiegu. Analogiczne rozwiązania powinny zostać przyjęte w stosunku do wszelkich innych, w tym projektowanych, elementów infrastruktury technicznej zapewniających przesył energii elektrycznej oraz gazu. Powinny one zostać wskazane w części graficznej aktu planistycznego, aby adresaci jego norm mieli możliwość ustalenia ich przebiegu. Z ich istnieniem związane są określone ograniczenia w zagospodarowaniu, co niejednokrotnie stanowi ingerencję w prawo własności nieruchomości przysługujące konkretnym jednostkom. Zagadnienia te powinny być jednoznacznie określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowiącym wyraz władztwa planistycznego gminy. Przyjęcie odmiennych rozwiązań w tym zakresie prowadzi w rezultacie do tego, że wskazywane zagadnienia, które stanowią de facto ingerencję w prawo własności przysługujące jednostce, zostaną doprecyzowane w innym akcie, czy w inny sposób niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności § 18 pkt 1 lit. a uchwały we fragmencie "rozbudowy,", § 18 pkt 1 lit. b oraz § 18 pkt 3 lit. a uchwały we fragmencie "rozbudowy,", gdzie dopuszczono możliwość dokonywania budowy i rozbudowy sieci elektroenergetycznej oraz gazociągu w granicach - odpowiednio - pasa technologicznego i strefy kontrolnej także wynika możliwość wprowadzania, poprzez działania faktyczne niedopuszczalnych zmian w ustaleniach planu miejscowego organ nadzoru przyjął, że budowa i rozbudowa sieci i urządzeń, która zmieni ich usytuowanie powodować będzie bowiem przesunięcia granic stref ochronnych, a zatem modyfikacje w zasadach korzystania z terenów, które aktualnie w strefach tych się nie znajdują, a byłyby nimi objęte po dokonanej budowie, czy rozbudowie. Zaznaczono przy tym, iż sytuacji tej nie zmieniają dokonane w planie zastrzeżenia, że budowa i rozbudowa ma nastąpić "zgodnie z przepisami odrębnymi". Nie ulega wątpliwości, że także bez takiego postanowienia niedopuszczalne byłoby dokonywanie budowy i rozbudowy z naruszeniem przepisów odrębnych. Wszelka budowa i rozbudowa infrastruktury technicznej zawsze musi następować w zgodzie zarówno z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i pozostałymi aktami powszechnie obowiązującymi. Istotne jest jednak to, że żaden inny niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego akt nie wskazuje przebiegu infrastruktury technicznej i nie lokalizuje stref ochronnych tej infrastruktury w postaci pasa technologicznego i strefy kontrolowanej. Tylko miejscowy plan może i musi wyznaczać przebieg linii elektroenergetycznej oraz gazociągu, które stanowią infrastrukturę służąca do przesyłu energii elektrycznej i gazu. Jeżeli zatem w planie miejscowym przewidziano budowę, czy rozbudowę sieci posiadającej strefę ochronną, w której obowiązują określone zasady zagospodarowania terenu, to obligatoryjnie wskazywać ma on dokładny przebieg takich sieci, tak by w ramach prawa powszechnie obowiązującego wskazane było na jakim obszarze, jakie zasady zagospodarowania terenu obowiązują. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Jeleniej Góry wniósł o jej oddalenie w całości. W motywach pisma procesowego z dnia 3 kwietnia 2017 r. organ podał, że zaskarżone zapisy zawarte w § 18 pkt 1 lit. a, § 18 pkt 1 lit. b, § 18 pkt 3 lit. a oraz § 20 pkt 3, § 20 ikt 7, § 20 pkt 8 lit. a, dotyczące budowy i rozbudowy istniejącej infrastruktury technicznej są niezbędne dla zapewnienia ciągłości przesyłu oraz zaopatrzenia projektowanej zabudowy w energię elektryczną oraz gaz ziemny. Zapisy uchwały przewidują zróżnicowane możliwości realizacji infrastruktury technicznej. Dla istniejącej infrastruktury przesyłowej, w tym linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia oraz gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia, wszystkie ustalenia zostały zawarte w § 18. Wprowadzone zostały zarówno parametry techniczne w zakresie pasów technologicznych oraz strefy kontrolowanej, jak i zapisy dotyczące rozbudowy sieci. Możliwość rozbudowy sieci istniejących umożliwi ewentualne dostosowanie parametrów sieci do zmieniających się przepisów prawnych. Zapewnienie możliwości rozbudowy istniejących sieci przesyłowych jest niezbędne w celu zachowania ciągłości przesyłu, nie zmieniając jednocześnie lokalizacji wyznaczonych na rysunku planu pasów technologicznych i stref kontrolowanych. Odnosząc się do § 20 uchwały wyjaśniono, że dotyczą one infrastruktury technicznej o charakterze dystrybucyjnym oraz przesyłowym. Dopuszczenie realizacji nowej oraz rozbudowy istniejącej sieci jest niezbędne w związku z przeznaczeniem nowych terenów pod zabudowę. W planie ustalono, iż lokalizację sieci i innych urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza się w granicach linii rozgraniczających terenów komunikacji, w tym projektowanych dróg wewnętrznych, z zastrzeżeniem możliwości realizacji sieci również w granicach pozostałych terenów, w przypadku, gdy nie ma innej technicznej możliwości. W ustaleniach szczegółowych dotyczących zaopatrzenia w energię elektryczną oraz gaz ziemny dopuszczono zasilanie zarówno z sieci istniejących jak i projektowanych. Odnosząc się do kwestionowanych zapisów planu autor odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania zapisów planu miejscowego, ponieważ na etapie jego opracowania, nie ma możliwości szczegółowej ustalenia lokalizacji nowych sieci, zarówno dystrybucyjnych jak i przesyłowych. Wiąże się to przede wszystkim z brakiem informacji dotyczących gabarytów projektowanej zabudowy i zapotrzebowania na energię elektryczną oraz gaz ziemny. Ponadto, w przypadku terenów o charakterze produkcyjno-usługowym, które przeważają w analizowanym miejscowym planie zapotrzebowanie na media, wiąże się również z technologią produkcji. Wszystkie wymienione elementy są niemożliwe do określenia na etapie prac nad projektem planu. W przypadku terenów o dużym zapotrzebowaniu energetycznym, takich jak tereny produkcyjne i usługowe, może pojawić się konieczność zapewnienia możliwości dostępu do sieci przesyłowych, ze względu na ograniczone możliwości lokalnych sieci dystrybucyjnych. Po przytoczeniu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia stwierdzono, iż w projekcie planu, w szczególności na rysunku planu, nie ma obowiązku określania szczegółowej lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, przesyłowej oraz dystrybucyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, byłoby to wręcz niepożądane dla obecnych i potencjalnych właścicieli terenów objętych planem. Względem § 20 pkt 3 uchwały, w którym dopuszczono budowę, rozbudowę, remont, odbudowę sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, po odwołaniu się do art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy stwierdzono, że stanowi on wyłącznie wypełnienie obowiązku w zakresie określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej i nie narusza przepisów ustawy. Lokalizacja projektowanych sieci dystrybucyjnych i przesyłowych została przewidziana w ramach terenów komunikacji, w tym także niewydzielonych na rysunku planu dróg wewnętrznych oraz w wyjątkowych przypadkach poza tymi terenami. Może to jednak nastąpić wyłącznie w przypadku gdy nie ma innej technicznej możliwości oraz przy zachowaniu przepisów odrębnych. Na koniec zaznaczono, iż zapisy projektu planu przewidujące taki sposób rozmieszczenia infrastruktury technicznej zostały bez uwag zaopiniowane przez zarządców sieci elektroenergetycznej oraz gazowej, zaś projekt planu umożliwia realizację nowych sieci oraz rozbudowę istniejących w sposób elastyczny, dostosowany do zmieniających się potrzeb inwestorów. W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2017 r. pełnomocnik Wojewody Dolnośląskiego odniósł się do twierdzeń zamieszczonych w odpowiedzi na skargę i podtrzymał wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w kwestionowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 cytowanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (ustawy) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie zaś z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Z przywołanych przepisów prawa wynika, że zakres kontroli aktów normatywnych dokonywanej przez sąd administracyjny jest ograniczony do kontroli z punktu widzenia legalności. Przy czym dla dalszych rozważań trzeba przyjąć, że przez zgodność z prawem (legalność) należy uznać spełnienie przez akt wymogów dotyczących treści aktu, kompetencji organu, który go wydał oraz dochowania ustawowego trybu wymaganego do jego podjęcia. Przez sprzeczność z prawem należy zaś rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, czyli z Konstytucją, umowami międzynarodowymi, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest zaskarżona uchwała Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 13 grudnia 2016 r., nr 255.XXXV.2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy Zgorzeleckiej w Jeleniej Górze. Sąd w składzie rozpoznającym skargę Wojewody Dolnośląskiego doszedł do wniosku, że zasługiwała ona na uwzględnienie. Podkreślić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie (aktem prawa miejscowego) i musi spełniać wysokie wymagania stawiane tej kategorii aktów normatywnych oraz odpowiadać standardom legalności. Z tych względów, mimo że ustawodawca jednoznacznie przyznał organom gminy uprawnienie do uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, to równocześnie nałożył na nie obowiązek przestrzegania reguł stanowienia prawa. Z tego zaś wynika praktyczny aspekt sądowej kontroli aktów prawa miejscowego, która w ramach oceny legalności danego aktu, w pierwszym rzędzie skupia się na zbadaniu, czy organ samorządu terytorialnego prawidłowo zrealizował przyznaną mu kompetencję prawodawczą. Odnosząc to co powiedziano powyżej do rozpatrywanej sprawy, Sąd rozpoznający skargę doszedł do przekonania, że Rada Miejska Jeleniej Góry podejmując zakwestionowaną uchwałę w zakresie wskazanym przez organ nadzoru nie ustrzegła się istotnego błędu w zakresie reguł stanowienia prawa. Zarzuty skarżącego dotyczą § 18 pkt 1 lit. a we fragmencie "rozbudowy,", § 18 pkt 1 lit. b, § 18 pkt 3 lit. a we fragmencie "rozbudowy," § 20 pkt 3 we fragmencie "budowy, rozbudowy,", § 20 pkt 7 we fragmencie "i projektowanej" oraz § 20 pkt 8 lit. a tiret pierwsze we fragmencie "lub projektowanej". Wymienione przepisy uchwały odnoszą się do zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Dla dalszych rozważań względem kwestionowanych zapisów uchwały zasadne wydaje się przywołanie wyznacznika wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 9 i pkt 10 ustawy, w którym wskazano, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo: szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9) i zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10). Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Z treści powyższych przepisów wynika, że ograniczenia w użytkowaniu określonego terenu, w tym zakazy zabudowy, a także zasady budowy i rozbudowy systemów infrastruktury technicznej, powinny być ustalone jednoznacznie w planie miejscowym w obrębie jego opracowania. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że w treści zaskarżonej uchwały określając zasady modernizacji i rozbudowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, Rada Miasta Jelenia Góra przewidziała dla sieci elektroenergetycznej i gazowej możliwość budowy, rozbudowy, remontu, odbudowy tych sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym w treści regulacji zawartej w uchwale zastrzeżono zgodność tych działań z przepisami odrębnymi. Zgodzić należy się z Wojewodą Dolnośląskim, że niektóre z działań przewidzianych dla sieci infrastruktury technicznej jak np. remont nie mają wpływu na przebieg tych sieci. W sensie techniczno-budowlanym zastrzec jednak należy, że organ nadzoru zasadnie podnosi, iż dla działań takich jak rozbudowa czy nadbudowa oraz dla wskazanych wprost możliwości budowy nowych sieci infrastruktury technicznych niezbędne jest ustalenie w planie miejscowym ich przebiegu. Poprzez dopuszczenie do możliwości realizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej bez ustalenia ich lokalizacji doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego określonych w art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz art. 15 ust.2 pkt 9 ustawy. Trafnie ocenił kwestionowane zapisy uchwały Wojewoda Dolnośląski uznając, że sposób określenia zasad modernizacji i rozbudowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej stanowi nieprawidłową realizację normy zawartej w art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z § 4 pkt 9 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej powinny określać: sieci infrastruktury wraz z jej parametrami, warunki powiązania tych sieci z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie infrastruktury technicznej. Tymczasem w skarżonej uchwale Rada ustalając omawiane zasady nie określiła lokalizacji sieci i urządzeń nowo budowanych (projektowanej). Wobec tego nie można uznać, że Rada w sposób jasny określiła lokalizację i przebieg planowanych do budowy sieci i urządzeń. Nie określając lokalizacji nowo budowanych sieci infrastruktury technicznej doszło do sytuacji, w której nie jest też jasne, kto w tym zakresie będzie podejmował decyzję. Tego rodzaju regulacje – stwarzające pole do dowolnej interpretacji i cedujące kompetencje prawodawcy lokalnego na nieznany podmiot - nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie lokalizacji i przebiegu nowo budowanych sieci i urządzeń. Wobec powyższego, w sytuacji gdy zarówno regulacje odnośnie linii energetycznej jak i gazociągu, dotyczą wyłącznie już istniejących sieci, zaś w kwestii dopuszczenia nowych sieci nie przewidziano ich lokalizacji doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy. Brak bowiem takiej regulacji skutkuje konsekwencjami dla inwestorów podczas prac inwestycyjnych, zagospodarowania działek, lokalizowania zabudowy oraz prowadzenia robót w zakresie zabudowy istniejącej. Należy także zwrócić uwagę na prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że jeżeli plan miejscowy dopuszcza jakąkolwiek lokalizację inwestycji celu publicznego – a taką stanowi budowa (obejmująca także rozbudowę) linii służących do przesyłu energii elektrycznej (również o znaczeniu lokalnym) gazu, czy linii telekomunikacyjnych – to zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy w planie miejscowym musi być uszczegółowione jej rozmieszczenie. Wymóg ten konkretyzuje przepis art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b, który nakazuje – w zależności od potrzeb – określenie w planie miejscowym terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego lokalnych i ponadlokalnych. Jeżeli zatem rada gminy nie określiła w sposób jednoznaczny lokalizacji i przebiegu sieci infrastruktury mimo, że dopuszczono ich budowę (która zgodnie z prawem budowlanym obejmuje wszak także rozbudowę), to zapisy te powodują, że wymienione sieci infrastruktury mogą być poprowadzone w sposób dowolny, określony wyłącznie przez inwestora, a zatem z pominięciem procedury uchwalania planu miejscowego. Takiego działania nie można pogodzić z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa i działania organów administracji publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Odnosząc się do twierdzeń organu zaprezentowanych w odpowiedzi na skargę Sąd w składzie orzekającym uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności organ twierdzi, iż możliwość rozbudowy sieci istniejących umożliwi ewentualne dostosowanie parametrów sieci do zmieniających się przepisów prawnych. Nie może budzić wątpliwości, że o kształcie infrastruktury technicznej decydować będą nie tylko przepisy powszechnie obowiązujące, jak chociażby przepisy techniczne ale także przepisy obowiązującego dla danego terenu planu miejscowego. Jednakże mimo ewidentnych różnic co do autora tych regulacji, zdecydowanie odmienny jest też ich zakres. Gminny prawodawca poruszając się w granicach prawem przypisanych mu kompetencji zobligowany jest do zawarcia w planie miejscowym elementów, które na gruncie ustawy są niezbędne. Jednym z takich warunków będzie wskazanie lokalizacji nowych sieci infrastruktury technicznej lub też sieci przebudowywanych czy nadbudowanych. Faktem jest, że dla sieci istniejących warunki te zostały określone, lecz rację ma organ nadzoru, że nie ma pewności iż warunki te dotyczą projektowanych sieci. Wyjaśnienia organu okazują się też wewnętrznie sprzeczne. W odpowiedzi na skargę podaje się, że linia przesyłowa została przewidziana w ramach terenów komunikacji, (...), oraz w wyjątkowych przypadkach poza tymi terenami. Dalej uzasadnia się, że jest to możliwe w przypadkach gdy nie ma innej możliwości oraz przy zachowaniu przepisów odrębnych. Jak już powiedziano literalny kształt uchwały wcale nie potwierdza, aby projektowana sieć pokrywała się wyłącznie z terenami komunikacji. Dopuszczenie wyjątku od tej reguły w przypadku ,,braku takiej możliwości" stwarza bliżej nieokreśloną swobodę, gdyż możliwym teoretycznie jest kreowanie nowej lokalizacji poprzez negowanie możliwości skorzystania z istniejących terenów komunikacji. Po wtóre konieczność zachowania przepisów odrębnych żadną miarą nie będzie wynikać z kształtu uchwały, gdyż przepis prawa powszechnie obowiązującego (tu wskazany przez gminnego prawodawcę przepis odrębny) będzie rodzić skutki prawne dla jego adresata niezależnie. Nie mogła zatem Rada odstępując od uregulowania w uchwale kwestii, która w akcie planistycznym winna znaleźć się obligatoryjnie stosować swoistej asekuracji poprzez odesłanie adresata uchwały do stosowania przepisów odrębnych, które to i tak musi on uwzględniać. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności kwestionowanych fragmentów uchwały. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II sentencji wyroku wydano na podstawie art. 200 tej ustawy.