II SA/Wr 230/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na działalność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. postanawia odrzucić skargę. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 art. 3 cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 4 tej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Skarżący T. P. wniósł skargę na działalność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., z powodu – jak podał – nie wykonywania obowiązków, lekceważenia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz decyzji ostatecznych i prawomocnych. Odpowiadając na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi przez wyraźne sprecyzowanie jej przedmiotu, skarżący w piśmie z dnia 25 maja 2009 r. przedstawił zarzuty stawiane konkretnym urzędnikom nadzoru budowlanego i opisał negatywne zachowania urzędnika, które spowodowały złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą, o jakiej mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 i nast. kpa). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że rozpatrzenie skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa nie jest objęte zakresem przedmiotowym przytoczonych wyżej przepisów art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu (por. np. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 395/06 – LEX nr 362475; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 193/04 – LEX nr 165916; z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 948/06 – LEX nr 295005). W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy aktów, czynności lub bezczynności, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jest skargą, o jakiej mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 i nast. kpa), to skarga ta – w myśl powołanych wyżej przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jest niedopuszczalna. W tej sytuacji – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.