II SA/Wr 237/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z wniosków D. i M. W. oraz M. W. i J. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we W. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2008r. sygn. akt II SA/WR 1350/03 postanawia: I. przyznać D. i M. W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata; II. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał skarżącym D. i M. W. prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, to jest ustanowienia adwokata. W dniu 18 stycznia 2010 r. skarżący D. i M. W. złożyli ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, wskazując, że łączny ich dochód brutto wynosi 2.360 zł. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał D. i M. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] r. D. i M. W. złożyli sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia wnosząc "o jego uchylenie i zmianę w punkcie dwa, bowiem postanowienie o zwolnieniu z kosztów sądowych było prawomocne i brak podstaw prawnych do jego cofnięcia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek D. i M. W. o przyznanie prawa pomocy, stosując przepisy regulujące kwestię zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do art. 245 § 1 u.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje – w myśl § 2 art. 245 u.p.s.a. – zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje – na podstawie § 3 tego samego artykułu – zwolnienie tylko od odpłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie z opłat lub wydatków może z kolei polegać – zgodnie z przepisem art. 245 § 4 u.p.s.a., na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Natomiast z uregulowania sformułowanego w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.s.a. wynika, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Z oświadczenia D.i M. W. wynika, że łączny ich dochód brutto wynosi 2.360 zł i nie uzyskują, poza emeryturą, żadnego innego dochodu z żadnego tytułu. Mając na uwadze sytuację materialną skarżących D. i M. W. Sąd uznał, że nie są oni w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dlatego uznał, że przysługuje im prawo pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi jednak na fakt, że zapadłym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] r. przyznano D. i M. W. prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych, przy czym postanowienie to nie utraciło mocy i nadal obowiązuje, postępowanie w zakresie zwolnienia ich od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe – gdyż D. i M. W. są już zwolnieni w tej sprawie od kosztów – i dlatego postępowanie w tym zakresie – jako bezprzedmiotowe – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 u.p.s.a. podlegało umorzeniu. W pozostałym zaś zakresie – obejmującym ustanowienie adwokata – wniosek D. i M. W. z dnia [...] r. podlegał uwzględnieniu, skoro uprzednio nie przyznano im prawa pomocy w tym zakresie. Tak więc – wbrew obawom skarżących wyrażonym w sprzeciwie – prawomocne zwolnienie ich z kosztów sądowych nie zostało cofnięte i nadal obowiązuje. W tym stanie rzeczy na podstawie wyżej przytoczonych przepisów orzeczono jak w sentencji.