II SA/Wr 240/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia 26 II 2021 r. (SKO 4133/7/21) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu wniosku A sp. z o.o. w T. (dalej jako "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 13 I 2021 r. (SKO 4133/45/20) prostujące z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w decyzji SKO z dnia 2 XII 2020 r. (SKO 4133/31/20) w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. SKO wyjaśniło, że mocą decyzji reformatoryjnej z dnia 2 XII 2020 r. (SKO 4133/31/20) zobligowało skarżącą do usunięcia odpadów w terminie "do dnia 28 lutego 2020 r.", co zostało zapisane w sentencji decyzji oraz jej uzasadnieniu. Zaszła jednak w tym zakresie oczywista omyłka, bowiem termin ten powinien zostać określony "do dnia 28 lutego 2021 r.". SKO zwróciło uwagę, że oczywistość omyłki wynika z okoliczności sprawy, tj. z faktu utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z dnia 31 VII 2020 r., jako co do zasady prawidłowej, także w zakresie wyznaczenia stronom terminu na wykonanie decyzji do dnia 30 IX 2020 r. (tj. dwa miesiące od daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej); z faktu, że odwołanie było rozpatrywane przez SKO w dniu 2 XII 2020 r., czyli już po upływie terminu do wykonania decyzji do dnia 30 IX 2020 r.; z faktu, że jako przyczynę reformatoryjnej zmiany terminu wykonania decyzji SKO wprost wskazało właśnie upływ terminu 30 IX 2020 r. Także z zasad logiki wynika, że nie było podstaw do przyjęcia innej daty wykonania decyzji SKO, niż właśnie do dnia 28 II 2021 r. SKO zaznaczyło, że wyznaczony omyłkowo termin do 28 II 2020 r. z przyczyn oczywistych nie wchodził w grę, bo samo Kolegium wprost wykluczyło w uzasadnieniu decyzji możliwość pozostawienia w obrocie prawnym terminu, który już upłynął. Biorąc zaś pod uwagę cel postępowania w sprawie usunięcia odpadów, czyli jak najszybsze doprowadzenie do stanu zgodności z prawem, nie sposób przyjąć zakreślenie nowego terminu wykonania decyzji sięgającego roku 2022 i lat następnych. Tym samym – w ocenie SKO – zachodziły podstawy do sprostowania oczywistej omyłki w tym zakresie w trybie art. 113 § 1 kpa. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 kpa, podkreślając, że dopuszcza on wyłącznie sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach, natomiast dokonanego przez SKO sprostowania nie można zakwalifikować jako sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Skarżąca podniosła, że wyznaczony na skutek sprostowania termin do dnia 28 II 2021 r. nie wynika z uzasadnienia decyzji nakazującej usunięcie odpadów, ani z akt postępowania, ani też z żadnego przepisu prawa. W ocenie skarżącej, SKO w istocie w trybie sprostowania dokonało zmiany treści decyzji, która pierwotnie była wadliwa w stopniu kwalifikującym ją do uchylenia. Jakkolwiek wyznaczony pierwotnie termin wykonania obowiązku był niemożliwy do spełnienia ale to nie wystarczy do uznania, że omyłka ma charakter oczywisty i może być sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa. Skoro bowiem nie wiadomo, jaki był rzeczywisty zamiar SKO w kwestii długości terminu, to nie sposób sanować decyzji w tym trybie. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało w całości swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi w całości. Pismem procesowym z 24 VI 2021 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi argumentując, ze zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a SKO jest kwestia dopuszczalności sprostowania decyzji w zakresie terminu wyznaczonego skarżącej do wykonania nakazu usunięcia odpadów z dnia 2 XII 2020 r. (SKO 4133/31/20). Przed tutejszym Sądem prowadzona jest równolegle sprawa o sygn. II SA/Wr 85/21, ze skargi na decyzję z 2 XII 2020 r. (SKO 4133/31/20) nakazującą usunięcie odpadów, która jest przedmiotem sprostowania. Sądowi z urzędu więc wiadomo, że mocą powołanej decyzji, SKO - po rozpatrzeniu odwołań, od decyzji Wójta Gminy M. z 31 VII 2020 r. (KRO.6236.11.2017.67) nakazującej solidarnie A. B. i W. S. usunięcie odpadów o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 01 03, 17 01 06, 17 01 08, 17 02 03, 17 03 02, 17 04 05, 17 04 11, 17 05 04, 17 08 02, 17 09 04, 20 03 01, z terenu działek nr [...] i nr [...], obręb K., gmina M., w terminie do dnia 30 IX 2020 r., na warunkach opisanych w decyzji – orzekło, że: 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części osnowy obejmującej fragment w brzmieniu: "nakazuję solidarnie A. B. i W. S. usunięcie odpadów o kodach:" i orzekając, co do istoty sprawy nadaje mu nowe, następujące brzmienie; "nakazuję solidarnie: A. B., W. S., oraz A Sp. z o. o. z siedzibą w T. usunięcie odpadów o kodach:"; 2) uchyla zaskarżoną decyzję w części osnowy obejmującej fragment w brzmieniu; "do dnia 30 września 2020 r." i orzekając, co do istoty sprawy nadaje mu nowe, następujące brzmienie: "do dnia 28 lutego 2020 r."; 3) utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję. Kwestionowanym sprostowaniem objęty został zatem pkt 2 decyzji SKO w zakresie wskazującym datę wykonania obowiązku jak i fragment uzasadnienia. Zgodnie z art. 113 § 1 kpa, przedmiotem sprostowania mogą być błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ administracji publicznej decyzjach. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Z kolei błąd pisarski należy rozumieć jako widoczne prima facie, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu lub zwrotu, mylną pisownię, opuszczenie lub dodanie jakiegoś wyrazu. Należy przy tym zastrzec, iż granicami dopuszczalności sprostowania jest oczywistość stwierdzonych omyłek i błędów. Oczywistość omyłki lub błędu może wynikać bądź z natury samej omyłki, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem lub treścią wniosku. Możliwość niezwłocznego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami stanowi kryterium do stwierdzenia oczywistości błędu lub omyłki. Innymi słowy, błąd lub omyłka nie ma charakteru oczywistego, jeżeli ich stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Należy też podkreślić, iż z istoty instytucji sprostowania oczywistej omyłki lub błędu wynika, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, zarówno w zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym. Kwestionowane skargą postanowienie spełnia wyżej opisane warunki. Przede wszystkim wystąpił tu przypadek błędu pisarskiego o charakterze oczywistym i omyłkowym. Skoro bowiem decyzja SKO została wydana w dniu 2 XII 2020 r., to logicznie wykluczyć należało możliwość wyznaczenia stronom daty jej wykonania do dnia 28 II 2020 r. Na marginesie wypada zauważyć że już wójt gminy M. wyznaczył w swojej decyzji pierwszoinstancyjnej termin wykonania do 30 IX 2020 r. W żadnym więc przypadku wyznaczony przez SKO na etapie odwoławczym termin wykonania decyzji nie mógł zostać uznany za element zamierzonego i racjonalnego rozstrzygnięcia. Stanowi on wynik błędu pisarskiego i to o charakterze oczywistym. Rację ma jednak skarżąca, że nie każdy oczywisty błąd kwalifikuje się do sprostowania. Jeśli bowiem charakter błędu jest tego rodzaju, że jego eliminacja wymagałaby zmiany treści rozstrzygnięcia (w tym jego uzupełnienia), a więc w istocie ponownego zastosowania przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w konkretnej sprawie, to nie może być mowy o jego sprostowaniu. Rzecz jednak w tym, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy taki przypadek nie wystąpił. Nie można uznać, że na skutek dokonanego przez SKO sprostowania nastąpiła zmiana treści decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Decyzja ta bowiem od samego początku posiadała element treściowy w postaci wyznaczenia terminu jej wykonania, z tym tylko, że omyłkowo oznaczony. SKO dokonując sprostowania nie wprowadziło zatem żadnych nowych elementów do decyzji, a jedynie usunęło omyłkę w zakresie dotyczącym oznaczenia roku (2021 r. zamiast 2020 r.). Nie wystąpił tu również przypadek ponownego stosowania przez SKO przepisów prawa materialnego. Skarżąca argumentuje, że określany na skutek sprostowania termin wykonania decyzji (do 28 II 2021 r.) z niczego wprost nie wynika, co mogłoby sugerować, że jest on w rzeczywistości zawoalowaną formą ponownego rozstrzygnięcia przez SKO w zakresie tego elementu decyzji nakazowej, jakim jest termin jej wykonania. Sąd zwraca jednak uwagę, że skarżąca pomija całokształt rozstrzygnięcia odwoławczego zawartego w decyzji SKO z 2 XII 2020 r. (SKO 4133/31/20) i jego uzasadnienie. SKO wydało decyzję merytoryczno-reformatoryjną, uchylając decyzję wójta w części i w tym zakresie orzekając co do istoty, w pozostałym zaś zakresie utrzymując ją w mocy. Z lektury decyzji SKO wynika jednoznacznie, że wójt na etapie pierwszoinstancyjnym wyznaczył stronom dwumiesięczny termin wykonania nakazu usunięcia odpadów, liczony od daty wydania swojej decyzji. SKO zaś w tym zakresie sformułowało wyłącznie jedno zastrzeżenie. Wyjaśniło, że termin wyznaczony przez wójta już upłynął. Wynika więc z tego, że SKO nie kwestionowało samej długości dwumiesięcznego terminu określonego przez wójta, a dostrzegło jedynie potrzebę jego aktualizacji, a więc wyznaczenia terminu dwóch pełnych miesięcy uwzględniających jednak datę wydania i doręczenia decyzji odwoławczej (ostatecznej). Nie ma w takich warunkach podstaw do uznania – jak to zasugerowano w skardze – że na skutek sprostowania SKO mogło równie dobrze wprowadzić również rok 2022 czy kolejne. Tego rodzaju hipotezę należało wykluczyć właśnie z tego powodu, że w motywach decyzji odwoławczej nie zakwestionowano co do zasady długości terminu wyznaczonego w decyzji organu pierwszej instancji. SKO tym samym wyraziło w sposób dostateczny i jednoznaczny zamiar pozostania przy okresie dwumiesięcznym, przyjętym w decyzji pierwszoinstancyjnej. Jedynym zatem dopuszczalnym rokiem wykonania decyzji nakazującej usunięcie odpadów mógł tu być 2021 r. i taki też rok został przyjęty na skutek sprostowania. Podnoszone przy tym w skardze argumenty mające wskazywać na nierealność wykonania decyzji w tak krótkim terminie są bezprzedmiotowe. Z pozycji stosowanego przez SKO art. 113 § 1 kpa istotne jest wyłącznie, że skorygowany na skutek sprostowania termin harmonizuje z wolą organu wynikającą z motywów decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Jeżeli zaś w ocenie skarżącej termin ten jest za krótki, należy to podnosić kwestionując decyzję nakazową, a nie postanowienie w przedmiocie sprostowania. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa. Skargę rozpatrzono na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa.