II SA/Wr 2438/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie : Asesor WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Alojzy Wyszkowski /sprawozdawca/ Protokolant: Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przewóz osób I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. III zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz A. C. kwotę 240 /słownie: dwieście czterdzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Powiatowy Policji w L. decyzją z dnia [...]r. nr [...]wydaną na podstawie art. 93 ust . 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125 poz. 1371 ze zm./ nałożył na A . Cz. /przedsiębiorcę/ karę pieniężną w kwocie [...]zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia, z wyłączeniem przewozu kabotażowego. W uzasadnieniu decyzji podano, że kierowca samochodu VW Bus nr rej [...]1 A. C. został zatrzymany do kontroli drogowej w miejscowości S., który oświadczył, że jedzie do Z. z L., gdzie zabrał dwie osoby do S.. Wskazano dalej, że A. C. nie posiada zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, a przewożone osoby zapłaciły za przejazd [...]zł i nie otrzymały biletu. Od powyższej decyzji A. C. złożył odwołanie podając, że w dniu [...]r. około godziny [...]w S. został zatrzymany do kontroli drogowej przez patrol Policji Ruchu Drogowego z KPP w L., gdy kierował samochodem osobowym marki VW Transporter o nr rej. [...], którego właścicielem jest P. K. zam. Z. ul, M.C. S. [...]. Wyjaśnił że, będąc jeszcze w L. w momencie kiedy stał na parkingu podeszło do niego dwóch mężczyzn i zapytało czy nie jedzie w kierunku S. odpowiedział im, że tak, wtedy zapytali czy nie mogą się z nim "zabrać" zgodził się na to i w momencie kiedy wsiedli do samochodu i jeden z nich wyciągnął pieniądze w kwocie [...]zł i powiedział "proszę" dziękując za podwiezienie. Podaje dalej, że w tym dniu pożyczył samochód od P. K. w celu załatwienia kilku spraw w L.. W czasie trwania kontroli drogowej jeden z funkcjonariuszy policji zarzucił mu, iż wykonuje transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia i oświadczył, że nakłada na właściciela pojazdu karę pieniężną w formie decyzji administracyjnej w wysokości [...] PLN /nr [...]r./ Ponadto sporządził protokół kontroli Nr [...], w którym zostały zakreślone sprawdzone następujące dokumenty: tj. "zezwolenie" i został wpisany numer tego zezwolenia przy, czym skarżący dodał, że w chwili kontroli drogowej funkcjonariusze otrzymali od niego prawo jazdy, dowód rejestracyjny oraz ubezpieczenie OC na pojazd, a nie pytano go o zezwolenie ani o świadectwo kwalifikacji. Nadmienił, że był kontrolowany nie po raz pierwszy przez policję podkreślając, że ta kontrola niczym się nie różniła od innych, a do kierowania w/w pojazdem, którego dmc nie przekracza 3,5 tony a liczba osób przewożonych tym pojazdem nie jest większa niż 9 łącznie z kierowcą potrzebne jest prawo jazdy kat. "B", które posiada, dowód rejestracyjny, umowa ubezpieczenia obowiązkowego. Funkcjonariusze policji sporządzili dokumentację z kontroli drogowej wpisując dane z dokumentów których nie posiadał przy sobie, a tym samym nie były one kontrolowane przez policjantów. Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję powtarzając motywy podane w decyzji organu I instancji. Odnosząc się do odwołania wskazał, że argumenty w nim zawarte nie znajdują potwierdzenia w materiałach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W jego toku ustalono, że kierujący - p. A. C. użyczył samochód marki "Volkswagen" od właściciela pojazdu - p. P. K. w celu załatwienia swoich prywatnych spraw w L.. Podczas powrotu z L. pojazd ten został zatrzymany do kontroli drogowej. W chwili kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów. Z zeznań tych osób wynika, że zapłaciły one kierowcy za kurs. W związku z powyższym, na podstawie sporządzonej dokumentacji, Komendant Powiatowy Policji w L. wydał decyzję nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...]zł na firmę właściciela pojazdu tj. "Przewozy osobowe s.c. P. K., S. S." za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób. Od decyzji tej wpłynęło odwołanie, które organ II instancji uwzględnił, uznając wydanie decyzji na podstawie zgromadzonego materiału za przedwczesne. Jednocześnie polecił przeprowadzenie postępowania stwierdzającego stan faktyczny. Podczas tych czynności ustalono, że zarobkowy przewóz odbywał się bez wiedzy i zgody właściciela pojazdu, co było powodem nałożenia kary pieniężnej na kierującego A. C.. W skardze do NSA Skarżący powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu do Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne podane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. (...). W sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa procesowego. Nie zostały w niej bowiem prawidłowo ustalone przesłanki warunkujące nałożenie kary pieniężnej (art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego), co w uzasadnieniu decyzji winno znaleźć odzwierciedlenie przez przedstawienie zebranego pełnego materiału dowodowego i jego oceny dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Skargę należy uwzględnić. W zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzkiej Policji powołując się na art. 18 ust. 1 ustawy wskazał, że wykonywanie przewozów regularnych transportu drogowego osób wymaga zezwolenia. Natomiast skarżący w odwołaniu podnosi, iż w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej pożyczył samochód od P. K. w celu załatwienia kilku spraw w Lubaniu i kiedy stał na parkingu podeszło do niego dwóch mężczyzn i zapytało czy nie jedzie w kierunku S. i po jego twierdzącej odpowiedzi na ich prośbę zgodził się podwieźć te osoby, przy czym w momencie kiedy wsiedli do samochodu i jeden z nich wyciągnął pieniądze w kwocie [...]zł i mówiąc "proszę" dziękując za podwiezienie. Należy zatem uznać, że organ nie dokonał pełnych ustaleń co do faktów i dokumentów je potwierdzających w zakresie wykonywania przewozów regularnych przez skarżącego, gdyż kwestia ta nie została wyjaśniona. Przewozy regularne oznaczają bowiem z definicji czynności powtarzalne w czasie. Ponadto w aktach sprawy nie ma potwierdzenia, że skarżący został zawiadomiony o przeprowadzeniu dowodu ze świadków tj. S. K., K. W., P. K., G. H.. Ustawodawca w art. 79 kpa nałożył na organ administracji obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych, lub oględzin przynamniej na siedem dni przed terminem. Strona tym samym ma zagwarantowane prawo do czynnego udziału w przeprowadzeniu dowodu, ponieważ może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. A zatem organ administracji nie może pozbawić strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie tej zasady, gdy strona bez własnej winy nie mogła brać udziału, stanowi szczególną wadę naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Ponadto przeprowadzenie dowodu że świadków z udziałem strony umożliwiłoby pełne wyjaśnienie sprawy. A w niniejszej sprawie występują rozbieżności, bowiem strona twierdzi /odwołanie/, że pasażerowie, kiedy wsiedli do samochodu to jeden z nich wyciągnął pieniądze w kwocie [...]zł i powiedział "proszę" dziękując za podwiezienie, zaś świadek S. K. do protokołu z dnia [...]r. zeznał, iż kierowca na jego pytanie ile kosztuje bilet przejazd odpowiedział [...]zł. W tym stanie rzeczy, skoro zostały naruszone przepisy kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 79, art. 80, art. 107 § 3, a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, z uwagi na istotną dla rozstrzygnięcia kwestię ustalenia podstaw nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez posiadania wymaganego zezwolenia. Na podstawie zatem art. 145 § l pkt l lit. c powołanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany orzec w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. Jednakże w tym przedmiocie nie zachodziła potrzeba orzekania, gdyż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz A. C. kwotę 240 /słownie: dwieście czterdzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.