II SA/Wr 2477/03

Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 WYROK WIMIENI URZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Mieczysław Górkiewicz As. WSA Alicja Palus Protokolant: Magda Mikus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...]r. firma A Sp. z o.o. z/s w G. przy ul. W. [...] nr [...] wystąpiła do Urzędu Miasta w G. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego o pow. sprzedażowej powyżej 2000 m 2, zlokalizowanego na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w G., obręb nr 13 "B.". Decyzją Prezydenta Miasta G. nr [...]z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.) ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego "Galeria handlowo-rozrywkowo-rekreacyjna" o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2, miejsc postojowych, dróg dojazdowych z wjazdami i wyjazdami, towarzyszących urządzeń budowlanych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedla B." w G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w G. Nr [...]z dnia [...]r. (Dziennik Urzędowy Województwa D. Nr 29, poz. 489 z dnia 10 sierpnia 2000 r.) i uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...]r. w sprawie lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 w G. na Osiedlu B. w rejonie ulic: M. J. P., W. P. i M . Ponieważ planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzone zostało postępowanie zgodnie z wymaganiami wynikającymi z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Inwestor przedłożył wszystkie niezbędne przepisami uzgodnienia i opinie. Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. złożyło B z/s w Ś. Ś. przy ul. M. [...]. Stowarzyszenie podnosi, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż w nie nałożono w niej obowiązku oszczędnego korzystania z terenu, obowiązku dotyczącego ochrony gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Decyzja nie zawiera szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego, jak też została wydana przed uzyskaniem uzgodnienia z organem ochrony środowiska. Ponadto decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje imienną lokalizację obiektów o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a takie obiekty w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla B. w G. nie zostały przewidziane. Również skarżący wskazał na szereg innych wadliwości w przeprowadzonym postępowaniu, w tym uniemożliwienie stronom zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania od opisanej decyzji - na podstawie art. 138 § 2 kpa - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że istotą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosownie do regulacji art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przesądzenie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami prawa oraz z usta- 1 Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 leniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - z przepisami szczególnymi. Organ, ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jest więc ściśle związany ustaleniami planu, zarówno zawartymi w rysunku planu, jak też w tekście planu. Decyzja niezgodna z ustaleniami planu jest nieważna (art. 46a ustawy). Przepisy art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy nakładają obowiązek ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach łub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000 oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000. Dla tych terenów, zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 5, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo. Jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przeznaczono terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może dokonać analizy terenów przeznaczonych w tym planie pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę tych obiektów. Analizy dokonuje się na podstawie prognozy skutków budowy tych obiektów dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów (art. 3la ust. 1 ustawy). Natomiast, w myśl przepisu art. 3la ust. 2 ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany do dokonania analizy, o której mowa w ust. 1, jeżeli został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej pow. 1000 m2 lub 2000 m2, w zależności od ilości mieszkańców w gminie. Analizę wraz z prognozą wójt, burmistrz albo prezydent miasta dołącza do wniosku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź też do wniosku o zakaz budowy obiektów handlowych na określonym terenie, który to wniosek przekazuje radzie gminy w celu podjęcia uchwały o ewentualnym przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu (art. 3la ust. 3 ustawy). Jeżeli rada gminy, w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, podejmie uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu, to zgodnie z przepisem art. 3 la ust. 4 ustawy, przepis art. 45 ust. 1 o zawieszeniu postępowania stosuje się odpowiednio. Przytoczone przepisy wskazują że obiekty handlowe, o których mowa w art. 10 ust. 1, muszą być imiennie umiejscowione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, natomiast w sytuacji gdy plan ten nie przewiduje takich obiektów, wówczas dla wskazanego terenu należy dokonać zmiany przeznaczenia terenów w miejscowym planie, z zachowaniem procedur wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym procedura ta winna być poprzedzona sporządzoną przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta stosowną analizą na podstawie prognozy skutków budowy tych obiektów dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów. Przedstawione stanowisko potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. (nr K 27/00 - OTK 2001, nr 2, poz. 29), w zakresie procedury wymaganej przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektów handlowych wielkopowierzchniowych. Trybunał Konstytucyjny w podsumowaniu swoich rozważań stwierdził, iż "Zmiany wprowadzone przez ustawą polegają - mówiąc w skrócie -na tym, że jeżeli dany teren nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub też został przeznaczony ogólnie pod handel i usługi, to uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budową wielkopowierzchniowego obiektu handlowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu handlowego z przeznaczeniem na taki obiekt, wymaga uprzedniego podjada przez organ gminy rozstrzygnięcia w 2 Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 sprawie uchwalenia lub zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Organy te mogą ukształtować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby wyłączyć możliwość budowy lub otwarcia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych na danym terenie. " Planowana inwestycja, polegająca na budowie obiektu handlowo-usługowego z miejscami postojowymi (zgodnie z wnioskiem inwestora), zlokalizowana została w jednostkach strukturalnych, oznaczonych symbolami: 8UC/ZP, 9MN, 10KL, 2KL oraz w granicach strefy "K" ochrony krajobrazu i zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Osiedla B." w G., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...]z dnia [...]r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z 2000 r. Nr 29, poz. 489, teren ten jest przeznaczony odpowiednio: 8UC/ZP - tereny na usługi komercyjne w zieleni z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej jako funkcji uzupełniającej usługi komercyjne, 9MN - tereny budownictwa mieszkaniowego z możliwością likwidacji lub adaptacji budynku mieszkalnego na funkcję usługową w ramach terenu 8UC, 10KL - teren komunikacji, ulica lokalna, 2KL - teren komunikacji, ulica lokalna. Ponadto w ustaleniach ogólnych i szczegółowych do planu wprowadzono szereg nakazów i ograniczeń dotyczących zagospodarowania poszczególnych jednostek w zakresie uzbrojenia, ochrony środowiska czy też ochrony krajobrazu jak też ustalenia w zakresie wymiarów planowanych obiektów i ich walorów architektonicznych, czy też odległości od linii rozgraniczających dla poszczególnych jednostek. Przytoczone ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględniają na wskazanym terenie lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2. W świetle cytowanych uregulowań Prezydent Miasta G. winien był wystąpić do Rady Miejskiej w G. o podjęcie uchwały o zmianie planu miejscowego dla tego terenu, załączając do wniosku stosowne dokumenty. Z akt sprawy wynika, iż Rada Miejska w G. uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. zaakceptowała jedynie lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m na wskazanym terenie, nie przeprowadzono natomiast postępowania w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z opisaną wyżej procedurą wynikającą z przepisu art. 3 la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym w dalszym ciągu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2000 r., na który to plan organ pierwszej instancji powołał się w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym planem, na terenie objętym planowaną inwestycją mogą być realizowane obiekty usługowe o określonych w planie parametrach, natomiast w obecnym stanie prawnym nie jest możliwa na omawianym terenie realizacja obiektów handlowych o powierzchni powyżej 2000 m2. Organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie, tj. przed dokonaniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do dużych obiektów handlowych, a więc o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji winien również odnieść się do argumentów stowarzyszenia, zawartych w złożonym odwołaniu. Uwzględniając wykazane uchybienia, wymagające ponownego rozpoznania sprawy, Kolegium zobowiązane było zaskarżoną decyzję uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego złożył inwestor. Podniósł, iż organ odwoławczy naruszył art. 7 kpa, poprzez brak wyjaśnienia całokształtu sprawy. A przede wszystkim pominięcie istotnej dla sprawy okoliczności, iż Rada Miasta G. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...]; art. 11 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia zasadniczej podstawy prawnej decyzji; naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy nie było podstaw do wydania decyzji 3 Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 o takiej treści; rażące naruszenie art. 3la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Interpretacja Kolegium, dotycząca treści i zastosowania art. 3la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest wadliwa, bowiem w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego Rada Gminy nie ma obowiązku zmiany planu zagospodarowania i może podjąć uchwałę o odstąpieniu od wprowadzenia takiego zakazu. Skarżący bardzo szeroko uzasadnia, że procedura z art. 3la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga zmiany planu, a taki oblig wyłania się z rozważań SKO, zawartych w skarżonej decyzji. Nadto strona podnosi, iż nie było podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 13 8 § 1 pkt 2 kpa, bowiem nie było konieczności przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Wskazując na zauważone uchybienia strona wnosi o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie podlega uwzględnieniu. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest decyzja o uchyleniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie art. 40 i n. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jak wyżej wskazano, materialno-prawną podstawę wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji stanowią art. 39, 40 i n. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu należy wskazać, że aby uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu trzeba ustalić, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z prawem i planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym dla terenu, na którym inwestycja ma być zlokalizowana. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium - zawartym w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji - że akta administracyjne pierwszej instancji jednoznacznie wskazują, iż (bez przeprowadzenia przez kompetentny organ dodatkowej, przewidzianej przez uprzednią ustawę procedury) decyzja dla inwestora, w świetle obowiązujących zapisów prawa, nie może być korzystna. Jak bowiem wynika z treści art. 3 la ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji ostatecznej), jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przeznaczono terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może dokonać analizy terenów przeznaczonych w tym planie pod usługi i handel w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę tych obiektów. Analizy dokonuje się na podstawie prognozy skutków budowy obiektów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów. W myśl 4 Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 ustępu 2 wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany do dokonania analizy, o której mowa w ust. 1, jeżeli został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę obiektu handlowego określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 albo dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z przeznaczeniem na taki obiekt, zaś ustęp 3 nakazywał organowi wykonawczemu gminy sporządzoną analizę wraz z prognozą przekazać radzie gminy ze stosownym wnioskiem. Wniosek może dotyczyć w szczególności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1. Tej nakazanej prawem procedury Prezydent Miasta G., przed wydaniem kwestionowanej decyzji, nie wypełnił, co musiało skutkować uchyleniem przez organ odwoławczy decyzji, jako obarczonej wadą prawną której Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło konwalidować we własnym zakresie. Wskazana w przytoczonym przepisie, szczególna procedura, obowiązkowa w sytuacji wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji takiej jak w tym postępowaniu, skutkuje bowiem koniecznością przeprowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, co uprawnia instancję odwoławczą do wydania decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Na koniec można jeszcze wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2001 r. (K 27/00, OTK 2001, nr 2, poz. 29) wskazał na procedurę, jaką winny zachować organy gminy w stanie faktycznym analogicznym do rozpoznawanego, i podkreślił, że "na gruncie zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą jeżeli zainteresowana osoba złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę wielkopowierzchniowego obiektu handlowego (lub zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego z przeznaczeniem pod taki obiekt) na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi lub handel, ustawa nakazuje zarządowi gminy dokonanie analizy wymienionych terenów w zakresie możliwości ich wykorzystania pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Po przeprowadzeniu takiej analizy zarząd gminy występuje do rady gminy ze stosownym wnioskiem dotyczącym planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek może dotyczyć w szczególności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. W wypadku uchwalenia przez radę gminy takiego zakazu, wydaje się decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim przypadku właścicielowi, a także użytkownikowi wieczystemu przysługują uprawnienia określone w art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarząd gminy może również wnioskować wprowadzenie zmian polegających na wyraźnym przeznaczeniu określonych terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. W razie przyjęcia przedstawionego wniosku, właściwy organ będzie miał obowiązek wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę wielkopowierzchniowego obiektu handlowego (lub zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego z przeznaczeniem pod taki obiekt), chyba że przepisy szczególne wykluczają taki sposób zagospodarowania terenu. Możliwa jest także sytuacja, w której rada gminy nie wprowadzi zmian do planu zagospodarowania przestrzennego". Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to należy wskazać, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Jak wcześniej wskazano, organy obowiązane są działać na zasadzie legalności, a zatem decyzje muszą być zgodne z obowiązującym prawem, a to z ustawami, a także i prawem miejscowym, jakim jest plan zagospodarowania miejscowego. Powoływanie się przez stronę na uchwałę Rady Miasta G. z dnia [...]r. (nr [...]) jest także nieporozumieniem. Uszło bowiem uwadze autora skargi, że wprawdzie uchwała ta została podjęta w trybie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.) oraz art. 31a ustawy o 5 Sygnatura akt II SA/Wr 2477/03 zagospodarowaniu przestrzennym, ale ani w treści tej uchwały, ani w aktach administracyjnych nie ma śladu, aby egzekutywa gminy przeprowadziła obowiązkową procedurę z przywołanego przepisu. Samo zaś podjęcie uchwały, bez wyczerpania trybu z art. 3la ustawy, należy uznać za niewystarczające i zmierzające do obejścia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Pozostałe zarzuty skargi należy uznać za co najmniej przedwczesne, wskazując, iż dopiero uchylenie decyzji organu pierwszej instancji pozwoli na uzupełnienie postępowania w zakresie art. 7, 11 i 107 § 2 kpa. Reasumując, prawidłowe zastosowanie prawa materialnego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powoduje, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. Z powyższych względów należało orzec jak na wstępie. 6