II SA/Wr 249/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwów D. i M.W. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2010 r. o przyznaniu wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi D. i M.W., J.W., M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia odrzucić sprzeciwy. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał adwokat A.W. wynagrodzenie w kwocie 219,60 zł (w tym 22% VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 24 lutego 2010 r.. Pismem z dnia 8 marca 2010 r., złożonym osobiście w biurze podawczym Sądu w dniu 8 marca 2010 r., skarżąca D.W. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza. Następnie, również na to samo postanowienie zażalenie, adresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnieśli osobiście w dniu 10 marca 2010 r. skarżący D. i M.W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd musi zaznaczyć, że wprawdzie pismo skarżących z dnia 10 marca 2010 r. zostało zatytułowane "zażalenie" i jest zaadresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednakże należało je potraktować jako sprzeciw. W orzecznictwie sądowym przyjęto powszechnie, że o rodzaju pisma procesowego decyduje jego treść, a nie nazwa, zwłaszcza jeżeli pismo to sporządziła strona osobiście a nie przy pomocy adwokata. Żądanie strony należy oceniać na podstawie treści pisma przez nią wniesionego, a nie na podstawie tytułu pisma. Każde pismo procesowe, niezależnie od tego, jaką nazwę nada mu strona, winno być rozpoznane w takim trybie, który w najpewniejszym stopniu czyni możliwym uczynienie zadość zamieszczonemu wnioskowi strony. Ponadto zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Postanowieniem, od którego przysługuje sprzeciw, jest więc m.in. postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków (art. 158 § 2 pkt 8 w/w ustawy). Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że przepisy dotyczące czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawo pomocy nie przewidują innej możliwości zakwestionowania postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków prawa pomocy, jak poprzez wniesienie sprzeciwu. Tak więc zażalenie adresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest przewidzianym w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi środkiem zaskarżenia postanowienia referendarza. Zatem od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, zażalenie nie przysługuje. Niemniej jednak sprzeciwy D.W., jak i późniejszy D. i M.W., należało odrzucić jako niedopuszczalne. Z przywołanego już przepisu art. 259 § 1 wynika jednoznacznie, że tylko strona albo adwokat mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza. Przy czym co należy podkreślić, stroną wpadkowego postępowaniu o przyznanie wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy nie jest skarżący, a jedynie ten adwokat, któremu to wynagrodzenie przyznano. Zatem skarżący w niniejszej sprawie nie mają uprawnienia wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt I OZ 939/08, publ. ONSAiWSA 2009/6/107) w incydentalnym postępowaniu o ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu w ramach przyznanego i wykonanego prawa pomocy skarżący nie jest uprawniony do żądania na podstawie art. 86 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przywrócenia terminu wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu radcy prawnemu wynagrodzenia za zastępstwo prawne Biorąc powyższe pod uwagę sprzeciwy jako niedopuszczalne należało odrzucić po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 258 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.