II SA/Wr 254/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Dz. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli stanu technicznego kominów i instalacji gazowej oraz przedstawienia ekspertyzy technicznej przewodów kominowych i instalacji gazowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr[...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Dz. działając na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm./ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nakazał współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. Z. [...] w Dz : Gminie Miejskiej Dz., P.G., H.i R.K., A. K., B. S. oraz Ś. Ruchowi Misyjnemu "E." przeprowadzić kontrolę stanu technicznego kominów i instalacji gazowej oraz zażądał od wskazanych powyżej współwłaścicieli budynku przedstawienia w terminie do [...]r. następujących opracowań: 1. Ekspertyzy technicznej instalacji gazowej, sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia bez ograniczeń w zakresie sieci gazowych oraz posiadającą aktualne zaświadczenie o przynależności do odpowiedniej izby samorządu zawodowego, zawierającej w szczególności: a) ocenę stanu technicznego instalacji gazowej, b) ocenę możliwości bezpiecznego użytkowania instalacji gazowej, c) ewentualny zakres niezbędnych robót celem doprowadzenia instalacji gazowej do stanu zgodnego z przepisami. 2. Ekspertyzy technicznej przewodów kominowych (nie może to być opinia kominiarska), sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej oraz posiadającą aktualne zaświadczenie o przynależności do odpowiedniej izby samorządu zawodowego zawierającej w szczególności: a) ocenę stanu technicznego przewodów kominowych w szczególności: drożności, szczelności i istniejących podłączeń do przewodów kominowych, b) ocenę możliwości bezpiecznego użytkowania przewodów kominowych, c) ewentualny zakres niezbędnych robót celem doprowadzenia przewodów kominowych do stanu zgodnego z przepisami. W osnowie decyzji zamieszczono również klauzulę nadającą jej rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji podano, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w związku z pismami z Komendy Państwowej Powiatowej Straży Pożarnej w Dz. z dnia [...]r. i z dnia [...]r., informującymi o interwencjach tej jednostki związanych z zadymianiem w mieszkaniach nr [...] i nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zlokalizowanym w Dz. przy ul. Z.[...], wskazującym na nieszczelność przewodów kominowych oraz o stwierdzeniu przez pracowników pogotowia gazowego nieszczelności instalacji gazowej. W związku z tym sprawa dotyczyła nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowego budynku w zakresie przewodów kominowych i instalacji gazowej. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że w celu dokładnego określenia stanu technicznego przewodów kominowych i instalacji gazowej w opisanym wcześniej budynku oraz z tego względu, że ich obecny stan może spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz mienia koniecznym stało się przedstawienie ekspertyz technicznych przewodów kominowych i instalacji gazowej opracowanych przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami bez ograniczeń w odpowiednich specjalnościach, należące do odpowiedniej izby samorządu zawodowego dla określenia przyczyn nieodpowiedniego stanu technicznego oraz czynności niezbędnych do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Następnie organ powołując się na treść art. 62 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane stwierdził, że koniecznym było nakazanie współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości przeprowadzenie kontroli przewodów kominowych oraz instalacji gazowej w budynku oraz przedstawienie stosownych ekspertyz technicznych. Odwołanie od opisanej powyżej decyzji złożyła w imieniu Gminy Miejskiej Dz.pełnomocnik – radca prawny A.M., żądając w nim uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnienia odwołania wynika, że zdaniem pełnomocnika Gminy Miejskiej Dz. decyzja jest błędna i narusza przepisy prawa ze względu na wadliwe określenie zobowiązanych stron postępowania. Pełnomocnik wskazała, że stosownie do art. 29 kpa w postępowaniu administracyjnym stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Dalej art. 30 § 1 kpa przewiduje, iż zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Konsekwencją takiego unormowania jest przyjęcie, że status strony w postępowaniu administracyjnym posiadają m.in. jednostki organizacyjne posiadające zdolność prawną na podstawie przepisów szczególnych (art. 331 k.c.). Przepis art. 331 k.c. stanowi, iż do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Wprowadzenie tego przepisu spowodowało, że w polskim prawie cywilnym funkcjonują trzy rodzaje podmiotów cywilnoprawnych: osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, ale obdarzone zdolnością prawną (Z. Radwański, Podmioty prawa cywilnego...). Następstwa wynikające z wprowadzenia tego przepisu, ze względu na postanowienia art. 33 § 2 k.p.a., dotyczą również prawa procesowego administracyjnego. Do tej grupy należy zaliczyć właśnie m.in. wspólnoty mieszkaniowe. W odwołaniu podniesiono także, że właścicielem budynku położonego na ul. Z. [...] w Dz. pozostaje wspólnota mieszkaniowa, w której skład wchodzą wszyscy właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwaną. W ocenie pełnomocnika Gminy ponieważ w myśl przepisów ustawy o własności lokali wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa i posiada zdolność sądową tzn. zdolność do występowania w postępowaniu jako strona - obowiązki dotyczące nieruchomości wspólnej powinny zostać nałożone na wspólnotę, a nie na wskazanych imiennie współwłaścicieli. Nałożenie obowiązku imiennie na poszczególnych właścicieli jest niewłaściwe i stanowi oczywiste naruszenie art. 6 ustawy o własności lokali oraz przepisów Rozdziału 6 kpa. Ponadto uniemożliwia wykonanie przedmiotowej decyzji. Takie stanowisko potwierdzają orzeczenia WSA oraz doktryna prawnicza. W glosie do wyroku z dnia 22 lutego 2002 r., I ACa 1309/00. Monitor Prawniczy, autor wyjaśnia, że funkcją art. 6 zd. 2 ustawy o własności lokali jest uproszczenie obrotu prawnego poprzez umożliwienie wskazania w sporze jako strony (pozwanej lub powodowej) wspólnoty bez konieczności pozywania wszystkich jej członków. Stroną (uczestnikiem) postępowania jest, działająca we własnym imieniu i w interesie swoich członków, wspólnota. Dodatkowo pełnomocnik wskazała, że zgodnie z wyrokiem sądu apelacyjnego I Ca 1309/00 OSA 2002/4/30 w Warszawie to Wspólnota Mieszkaniowa podejmuje decyzje w sprawach dotyczących zarządu nieruchomością wspólną w granicach zakreślonych prawem. Jest to oczywiste z uwagi na fakt, iż wspólnotę mieszkaniową traktować trzeba jako ogół właścicieli lokali, występujących wspólnie z mocy prawa, w zakresie czynności dotyczących ustawowej współwłasności nieruchomości wspólnej (patrz. 2005.04.12 postanowienie WSA w Gdańsku II SA/Gd 155/05 LEX nr 220209). Ponadto zgodnie z wyrokiem z dnia 2004.07.21 IV SA 2061/02 LEX nr 158921 WSA w Warszawie "Wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a..." . Zdaniem pełnomocnika Gminy Miejskiej Dz. z powyższego wynika jednoznacznie, że w zakresie dotyczącym części wspólnych budynku (klatki schodowe, piwnice, dach itp.) ewentualne obowiązki dotyczące nieruchomości wspólnej powinny zostać nałożone na wspólnotę mieszkaniową na ul. Z. [...] w Dz., bo tylko wspólnota może mieć status strony w postępowaniu administracyjnym, a wskazanie w decyzji jako adresata obowiązków Gminy Miejskiej Dz. oraz wymienionych imiennie pozostałych właścicieli lokali mieszkalnych położonych na ul. Z. [...] w Dz. jest błędne, co powoduje niewykonalność zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i ustalił nowy termin ich wykonania do dnia [...]r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 62 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane wprost stanowi, że to właściciel lub zarządca mają obowiązek w czasie użytkowania obiektu budowlanego przeprowadzania kontroli jego stanu technicznego, w tym m.in. instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych) Taki sam pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2002r. (IV SA 409/01). Natomiast przepis art. 62 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie wskazuje, iż: "Właściwy organ w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, nakazuje przeprowadzenie kontroli o której mowa w ust. 1 a także może żądać przedstawienie ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego lub jego części" . Ponadto organ podał, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie "stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego przez właściwy organ" powinno zostać udokumentowane wynikami kontroli jego stanu faktycznego. Wynikający z ustaleń kontroli zakres stwierdzonych nieprawidłowości nakazanych do usunięcia powinien zostać określony bezpośrednio w treści decyzji lub w ekspertyzie technicznej tej decyzji. Stwierdzenie użytkowania obiektu w sposób zagrażający życiu, lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu powinno być udokumentowane ustaleniami kontroli, zaś uściślenie określenia zakresu nieprawidłowości i sposób ich likwidacji - bezpośrednio w ekspertyzie technicznej. Ekspertyza ta powinna zarówno potwierdzać stan techniczny obiektu jak i ustalać sposób i warunki doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego z uwzględnieniem wymagań także innych przepisów odrębnych w tym zakresie" (Komentarz, pod (red.) Z. Niewiadomski, Warszawa 2007, s. 628-629). Zdaniem organu orzekającego należy również zwrócić uwagę na fakt, iż to na właścicielu (a w przypadku współwłasności - na wszystkich współwłaścicielach) lub zarządcy ciąży obowiązek utrzymywania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz należytym stanem technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej (...). Organ zwrócił też uwagę, że w orzecznictwie sądowo administracyjnym utrwaliło się stanowisko, że w przypadku gdy zarząd nieruchomością wspólną sprawuje wspólnota mieszkaniowa, to ona powinna być adresatem aktów administracyjnych wydanych na podstawie art. 62 ust. 3 (por. wyrok NSA z dnia 19.09.2001 r., II SA/Gd 1026/99). W wyroku z dnia 9 maja 2005r., (VII SA/Wa 752/04) WSA w Warszawie stwierdził, że obowiązki wynikające z rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane, związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego w którym istnieje wspólnota mieszkaniowa powinny być nałożone na ten podmiot. Tym niemniej należy zauważyć, iż na mocy art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r., o własności lokali (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze. zm.), ogół właścicieli których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. W konsekwencji nałożenie obowiązków na wszystkich właścicieli lokali w budynku, tworzących wspólnotę mieszkaniową nie może być traktowane jako błąd, który powoduje konieczność uchylenia decyzji administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego zaistniała sytuacja faktyczna, o której poinformowała Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Dz., czyli interwencja w budynku wielorodzinnym przy ul. Z. [...] w Dz. z dnia [...]r., oraz [...]r., której przypuszczalną przyczyną były nieszczelności przewodu kominowego, jest niewątpliwie wystarczającą podstawą do interwencji organów nadzoru budowlanego, tym samym nałożenie wykonania określonych obowiązków, zgodnie z art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, jest prawidłowe. Opisana sytuacja faktyczna wskazuje, iż przedmiotowy obiekt budowlany użytkowany jest z naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, oraz może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, za co niewątpliwie w tym zakresie odpowiada ogół współwłaścicieli. W zakończeniu uzasadnienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że argumenty podniesione w odwołaniu są bezzasadne i wskazał, iż Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na fakt, iż jako adresata zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał wszystkich współwłaścicieli budynku zamiast wskazać Wspólnotę Mieszkaniową którą de facto tworzą wszyscy współwłaściciele ww. nieruchomości. W ocenie organu wobec tak wyraźnego zagrożenia życia i zdrowia ludzi, nie kwestionowanego także w odwołaniu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji a następnie wydanie identycznej decyzji ze wskazaniem jedynie, iż adresatem jest Wspólnota Mieszkaniowa którą jest ogół współwłaścicieli jest bezzasadne. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że zmiana terminu wykonania nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków wynika z faktu upływu terminu wyznaczonego przez organ pierwszej instancji. Kwestionując prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym Gmina Miejska Dz., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego A. M., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi pełnomocnik skarżącej Gminy zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, natomiast w uzasadnieniu przedstawiła argumentację zbieżną z zamieszczoną wcześniej w odwołaniu od decyzji powiatowego organu nadzoru budowlanego, wydanej w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Na rozprawie w dniu [...]r. pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku podjętych w sprawie czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przy orzekaniu przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane. W rozdziale 6 tej regulacji oznaczonym tytułem "utrzymanie obiektów budowlanych" wskazywany jest w poszczególnych przepisach, jako podmiot zobligowany do utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 oraz zobowiązany do podejmowania czynności zmierzających do określenia stanu technicznego obiektu lub poszczególnych jego urządzeń, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Natomiast zgodnie z treścią art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy decyzja wydana na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, orzekająca o konkretnych obowiązkach może być skierowana do imiennie oznaczonych współwłaścicieli danego budynku – jak przyjmują organy orzekające w postępowaniu instancyjnym, czy też jej adresatem – zgodnie z oceną skarżącej Gminy – może być wyłącznie wspólnota mieszkaniowa tego budynku. Zważyć zatem należy, że wspólnota mieszkaniowa danego budynku nie jest jego właścicielem, natomiast jest podmiotem utworzonym przez ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wynika to jednoznacznie z treści art. 6 ustawy o własności lokali. Wspólnotę mieszkaniową tworzą współwłaściciele całej nieruchomości, w tym jej części wspólnych. Pomimo istnienia wspólnoty mieszkaniowej tworzące ją podmioty pozostają współwłaścicielami danej nieruchomości, gdyż powstanie wspólnoty nie pozbawia dotychczasowych właścicieli prawa własności. W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut strony skarżącej, że obowiązki dotyczące nieruchomości wspólnej powinny zostać nałożone na wspólnotę, a nie mogą być one nałożone na wskazanych imiennie współwłaścicieli, gdyż w postępowaniu dotyczącym części wspólnej nieruchomości tylko wspólnota mieszkaniowa ma zdolność sądową. Części wspólne nieruchomości stanowią współwłasność podmiotów będących właścicielami poszczególnych lokali. Nie jest bowiem tak, jak wynikałoby to z twierdzeń strony skarżącej, że właściciele poszczególnych lokali nie są jednocześnie właścicielami (współwłaścicielami) części wspólnych, takich jak klatki schodowe, dachy itp., ewentualnie, że przestają nimi być z chwilą powstania wspólnoty mieszkaniowej. Utworzenie wspólnoty mieszkaniowej, jak już wyżej zaznaczono, nie uszczupla praw właścicielskich podmiotów tworzących tę wspólnotę. Jak trafnie wywodzono w przywoływanym przez stronę skarżącą orzecznictwie sądowym, funkcją art. 6 ustawy o własności lokali jest uproszczenie obrotu prawnego poprzez umożliwienie wskazania w sporze jako strony postępowania wspólnoty mieszkaniowej, bez konieczności pozywania wszystkich jej członków. Podkreślić jednak w tym miejscu wypada, że jest to możliwość, a nie obowiązek. Podnoszona zaś w orzecznictwie okoliczność posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 i 29 kpa przez wspólnotę mieszkaniową, o której mowa w art. 6 ustawy o własności lokali, nie pozbawia takiego przymiotu członków tej wspólnoty, którzy zachowują własność danej nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa może być adresatem takiego orzeczenia, jak wydane w niniejszej sprawie, ale nie musi, dlatego skierowanie przedmiotowej decyzji do wszystkich imiennie wymienionych współwłaścicieli nie jest błędem i nie pozbawia zaskarżonego orzeczenia wykonalności. Konkludując, stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. H.B. 10.12.2009r.