II SA/Wr 2584/03

Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu złożonego przez J. K. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta S. Ś.; oddala skargę Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 UZASADNIENIE W dniu [...]r. J. K. wniósł pismo - protest i zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S. Ś. w granicach administracyjnych Gminy S. Ś. z wyłączeniem terenów leśnych i chronionych użytków rolnych. Przepis art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zmianami) stanowi, że zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że: • w części pisma dotyczącej działek [...] i [...]położonych w S. Ś. Wsi został naruszony interes prawny i uprawnienia J. K., co stanowiło przesłankę do zakwalifikowania pisma jako zarzut. Zarzut został uwzględniony uchwałą [...]Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...]r. • w części dotyczącej działek [...],[...],[...],[...]położonych w G. ani interes prawny ani uprawnienia nie zostały naruszone. Stąd zakwalifikowanie części pisma jako protest. Protest odnośnie działek [...] i [...] został uwzględniony (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...]r.). Natomiast protest odnośnie działki [...] i [...] został odrzucony (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...]r.). Wskazano, że na podstawie przeprowadzonej inwentaryzacji ([...]roku) przeprowadzonej przez firmę A, stwierdzono istnienie zbiorników wodnych - stawów hodowlanych w G. na działkach [...] i [...]. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych, stawy hodowlane są gruntami rolnymi, więc miały prawo powstać na terenach rolnych. Ponieważ istniejące stawy hodowlane nie kolidują z innymi funkcjami na tym terenie, stanowią miejsce pracy, atrakcję turystyczną a także nie wpływają negatywnie na przyjęte założenia projektowe postanowiono zachować je, Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 wzbogacając o funkcje usługowe. Nie ma żadnych przesłanek do likwidacji istniejących stawów hodowlanych znajdujących się w G . Skargę na uchwałę Nr. [...] Rady Miejskiej w S. Ś. z dnia [...]roku, wniósł J. K . Zarzucił on, że wadliwie zaliczono jego pisma, jako protesty dotyczące projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta i gminy S. Ś. w granicach administracyjnych Gminy S. Ś. z wyłączeniem terenów leśnych i chronionych użytków rolnych. Zaskarżonej uchwale zarzucono ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy, wobec czego wniesiono o uchylenie tej uchwały w całości i nakazanie ponownego rozpatrzenia jego żądań dotyczących powyższego projektu w formie zarzutów Skarżący wskazał, że w dniu [...] r. wysłał do Urzędu Miasta i Gminy w S. Ś. pismo, w którym zgłosił swoje zastrzeżenia odnośnie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy S. Ś. Podnosi on, że w swoim piśmie zgłosił m. in. protest i wyraźnie przedstawił szereg zarzutów odnośnie tego planu, a w szczególności zwrócono uwagę Rady na to iż istniejące obiekty budowlane - zbiorniki wodne powstały niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz niezgodnie z przepisami, normami i ocenami oddziaływania na środowisko itd. Obiekty te wybudowano bez wymaganych pozwoleń, i tak też są eksploatowane od samego początku aż do dnia dzisiejszego. Jest to, zdaniem skarżącego, ewidentny przykład tzw. "samowoli budowlanej". Plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał wykorzystanie tego terenu wyłącznie do celów rolniczych, a ponieważ teren ten leży w otulinie Ś. Parku Krajobrazowego, plan zagospodarowania przestrzennego nie mógł dopuszczać w tym miejscu wznoszenia budowli. Z tych samych względów niedopuszczalna jest zmiana sposobu użytkowania obiektu (na funkcję hodowlaną). W chwili obecnej, na terenie rolniczym mieści się budowla piętrząca wodę na wysokość 30m. Wszelkie dotychczasowe decyzje o zabudowie tego terenu, powinny nawiązywać do postępowania w przypadku terenu objętego szczególną ochroną (Ś. Park Krajobrazowy), co w tym przypadku nigdy nie miało miejsca. Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 Ponadto decyzje i pozwolenia dotyczące eksploatacji zapadały jeszcze w trakcie trwania prac nad wznoszeniem tej samowoli budowlanej (także decyzje o rozpoczęciu budowy wydawane były już w trakcie jej trwania). Wskazano, iż w chwili obecnej nadal trwają prace na tym nielegalnym placu budowy. W świetle powyższych faktów wynika, w opinii skarżącego, iż wszelkie pozwolenia i decyzje dotyczące tejże budowli, były wydawane z rażącym naruszeniem prawa w szczególnie z art. 127 oraz 146 par.1. pkt. 1,2,4 KPA. W tym stanie rzeczy, uwzględnienie przez Radę Miasta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego owego obiektu, jest świadomym legalizowaniem samowoli budowlanej, która stwarza olbrzymie zagrożenie zarówno dla życia i zdrowia ludzi mieszkających poniżej, jak i ich mienia. Wskazał, że dodatkowo na Sesji Rady Miasta w dniu [...]r., przed rozpatrzeniem protestów i zarzutów dotyczących owego planu wystąpił z mową, w której (wobec wielu obecnych osób) jeszcze raz podkreślił, iż zwraca się do Rady Miasta z zarzutami odnośnie owego projektu. Ponadto kopię swojego wystąpienia sporządził w formie pisemnej, którą została wręczona przed rozpatrywaniem protestów i zarzutów Przewodniczącemu Rady Miejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w S. Ś. Sąd uznał, iż nie zaistniały podstawy do kwestionowania jej zgodności z prawem, Należy zważyć, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r, o zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje dwa specyficzne środki dla ochrony podmiotów, które mogą zostać dotknięte ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie zarzut i protest. Zgodnie z przepisem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia Z kolei protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Protest należy wnieść na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Jak się wskazuje w orzecznictwie sądowym to zgodnie z art. 23 i 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym protest przysługuje każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, zarzut zaś wnieść może jedynie podmiot szczególnie legitymowany: ten, którego interes prawny lub uprawnienia zostają naruszone przez ustalenia projektu planu. O charakterze prawnym uwag zgłoszonych do projektu planu decyduje to, czy w danej sytuacji został naruszony interes prawny lub uprawnienie autora pisma. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2002 r., IV SA 2238/01, M.Praw. 2002/12/532) . W tymże orzecznictwie wskazuje się, że pisemne zastrzeżenia do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu, które zostały wniesione przez właściciela nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego tym projektem, mają znamiona zarzutu rozpatrywanego w trybie określonym w art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (por. post. SN z `15.10.2002 r., III RN 163/01, OSNP 2003/20/480). W rozpatrywanej sprawie działki należące do skarżącego leżą w granicach obszaru oddziaływań przedmiotowych stawów (zagrożenie w przypadku powodzi), co uzasadniało potraktowanie wskazywanych wyżej zastrzeżeń jako zarzutów. Jednocześnie jednak projekt planu nie zmieniał dotychczasowego przeznaczenia gruntu, gdyż nieruchomości na których są urządzone stawy hodowlane są nadal Sygnatura akt II SA/Wr 2584/03 nieruchomościami (gruntami) rolnymi. Dlatego też zarzut skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, gdyż projekt planu nie wprowadzał nowego przeznaczenia terenu i tym samym nie doszło do naruszenia jakiegokolwiek prawa skarżącego, wypływającego z norm prawa materialnego. Ewentualne zarzuty odnoszące się do legalności wzniesionych obiektów mogą być rozpatrywane przez organy nadzoru budowlanego, ale w zupełnie innym trybie postępowania W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola kwestionowanej uchwały Rady Miejskiej w S. Ś. pozwoliła stwierdzić, iż uchwała ta, nie narusza prawa i dlatego też – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji wyroku.