II SA/Wr 2595/02
WyrokWSA we Wrocławiu2005-09-28
Skład orzekający: NSA Henryk Ożóg, NSA Tadeusz Kuczyński, WSA Lidia Serwiniowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy decyzja o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego może zostać utrzymana w mocy, gdy organ pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny, a organ odwoławczy opiera swoje rozstrzygnięcie na wadliwym upoważnieniu do wydawania decyzji?Ratio decidendi
Zaskarżona decyzja została uchylona, ponieważ organ pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny, a organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie wadliwego upoważnienia, które utraciło moc obowiązującą wraz z wejściem w życie nowej ustawy. Sąd podkreślił, że organ powinien zbadać ważność upoważnienia do rozstrzygania indywidualnych spraw, zwłaszcza gdy dotyczy ono uchylonej ustawy.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła odmowy przyznania B. K. dodatku mieszkaniowego. Organ pierwszej instancji odmówił przyznania dodatku, błędnie ustalając powierzchnię lokalu i liczbę osób w gospodarstwie domowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mimo że skarżąca podnosiła, iż faktycznie zajmuje tylko część lokalu i ponosi połowę opłat. Sąd administracyjny uchylił decyzję SKO, wskazując na wadliwość upoważnienia do wydawania decyzji.Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i zasądzono od SKO na rzecz skarżącej kwotę 10 zł tytułem zwrotu wpisu.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2005r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżącej kwotę 10 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. K. od wydanej z upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., decyzji specjalisty w Dziale Dodatków Mieszkaniowych z dnia [...]r. (Nr [...]), odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach uzasadnienia stwierdzono, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r. odmówił przyznania B. K. dodatku mieszkaniowego na uzupełnienie wydatków ponoszonych za korzystanie z zajmowanego na podstawie umowy najmu mieszkania komunalnego przy al. Gen. J. H. [...], o powierzchni użytkowej [...]m2, w którym pokoje i kuchnia obejmują [...]m2. W uzasadnieniu decyzji organ ten stwierdził, że lokal zajmuje jedna osoba i występuje przekroczenie o 107,8% powierzchni normatywnej mieszkania. Powołano także treść przepisu art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowiący, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
Odwołująca się od tej decyzji nie zgadza się z rozstrzygnięciem i twierdzi, że nie zajmuje całej powierzchni lokalu. Zgodnie z umową najmu Nr [...], zawartą w dniu [...]r. z zarządcą budynku Spółką z o.o. [...], najemcami lokalu są B. K. i M. K.. Odwołująca się twierdzi, że zajmuje tylko jeden pokój o powierzchni [...]m2 wraz z połową powierzchni kuchni, łazienki i przedpokoju, obejmujących [...]m2, i łącznie zajmuje [...]m2. Z pozostałej powierzchni w ilości [...]m2 korzysta drugi najemca – M. K.. Opłaty za mieszkanie są ponoszone przez nich po połowie. M. K. jest młodym człowiekiem, pracującym zawodowo, prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe i odwołującą nic z nim nie łączy. Odwołująca się wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie jej dodatku mieszkaniowego, gdyż jest w trudnej sytuacji. Otrzymuje niską rentę [...] zł, która nie starcza na leki oraz na płacenie połowy opłat mieszkaniowych w kwocie [...]zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę stwierdziło, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie przyjął, że lokal o powierzchni użytkowej [...]m2 zajmuje jedna osoba, choć we wniosku strony w punkcie [...]. Wpisano, że jej gospodarstwo domowe liczy 2 osoby. Błędnie określono także nadwyżkę powierzchni użytkowej w wysokości 107,8% w stosunku do normatywnej powierzchni (35 m2) przysługującej jednej osobie. Okoliczności te nie mają jednak wpływu na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie. Mieszkanie jest zajmowane przez dwie osoby będące współnajemcami lokalu, co potwierdzają zapisy we wniosku B. K. o przyznanie dodatku mieszkaniowego i notatka administratora budynku, zapisana na odwrocie tego wniosku o łącznych opłatach z tytułu czynszu, opłacie za domofon, za zimną wodę i za usuwanie ścieków i śmieci.
Współnajem lokalu przez obie osoby potwierdziła umowa z dnia [...] r. ustalająca warunki najmu lokalu. Także rachunek za energię elektryczna wystawiony [...]r. przez Zakład Energetyczny W. S.A., jeszcze na imię i nazwisko poprzedniego współnajemcy mieszkania J. K. dowodzi wspólnego gospodarowania współnajemców w zajmowanym lokalu. Wnioskowanie o przyznanie dodatku mieszkaniowego na uzupełnienie wydatków ponoszonych za część mieszkania, może być prawnie skuteczne wówczas, gdy części mieszkania są zajmowane przez osoby będące najemcami wydzielonej części lokalu, wskazanej w decyzjach o przydziale sprzed [...] r. lub w umowach najmu oddzielnej części lokalu. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych przez określenie "gospodarstwo domowe" rozumie osobę lub grupę osób wspólnie mieszkającą i gospodarującą w lokalu. Wspólny tytuł prawny najmu lokalu i opłacanie wspólnych rachunków za korzystanie z lokalu, jego instalacji i urządzeń jest wspólnym gospodarowaniem osoby lub grupy osób, najczęściej bliskim, pokrewieństwem lub powinowactwem.
W przypadku dwuosobowego gospodarstwa domowego normatywna powierzchnia użytkowa lokalu nie może przekraczać 40 m2. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych przyznaje jednak uprawnienie do dodatku mieszkaniowego ubogim gospodarstwom domowym, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu przekracza przewidzianą powierzchnię normatywną, jednakże nie więcej niż 30%, a wyjątkowo także gdy przekroczenie powierzchni normatywnej sięga 50%, jeżeli powierzchnia pokoi i kuchni nie przekracza 60% powierzchni użytkowej lokalu. W mieszkaniu zajmowanym przez Odwołującą się i M. K. występuje nadwyżka [...]m2 ponad [...] m2 powierzchni normatywnej dla dwu osób i nadwyżka ta wynosi 81,33% powierzchni normatywnej. Wyłącza to możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego. Ustawodawca z góry założył, że nie będzie dofinansowania wydatków ponoszonych na nadmiernie duże mieszkania w stosunku do liczby zamieszkujących je osób.
We wniesionej do Sądu Administracyjnego skardze B. K. przyznaje, że umowa najmu zawarta z zarządcą budynku-Spółką z o.o. [...]wymienia B. K. i M. K. jako współnajemców mieszkania. Skarżąca podniosła jednak, że faktyczne zajmuje tylko pokój o powierzchni [...]m2 i że przy uwzględnieniu połowy powierzchni kuchni, łazienki i przedpokoju suma zajmowanej przez nią powierzchni w lokalu obejmuje [...]m2, a z pozostałej części lokalu, obejmującej [...]m2, korzysta bratanek. Opłaty za mieszkanie ponoszą po połowie. Wskazała, że nie powiodły się starania o zamianę tego mieszkania na dwa mniejsze. Skarżąca dodaje, że otrzymuje rentę w kwocie [...] zł miesięcznie, uiszcza połowę opłat za mieszkanie, tj. [...]zł. Brakuje jej środków finansowych na niezbędnej leki, opał i utrzymanie się, a nikt z rodziny jej nie pomaga.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego argumenty skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą mieć wpływu na zmianę decyzji Kolegium i organu pierwszej instancji.
Mieszkanie o powierzchni [...]m2 jest zajmowane przez dwie osoby jako współnajemców łącznych całego lokalu. Potwierdza to umowa najmu, zapisy we wniosku strony o przyznanie dodatku mieszkaniowego i notatka administratora budynku zapisana na odwrocie wniosku strony o łącznych opłatach z tytułu czynszu, za domofon, za zimną wodę i za usuwanie nieczystości stałych i płynnych, a także wspólne opłacanie należności za zużytą energię elektryczną. Umówiony z bratankiem sposób korzystania z pokoi w mieszkaniu i ponoszenie przez współnajemców opłat mieszkaniowych w połowie, ani oddzielne ponoszenie wydatków na utrzymanie się i zaspokojenie osobistych potrzeb z dochodów każdego z obojga współnajemców mieszkania, nie umożliwia przyjęcia, że w tej sytuacji mógłby znaleźć zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis ten odnosi się do przypadków odrębnych stosunków prawnych stanowiących podstawę korzystania z wydzielonej prawnie części lokalu, zamieszkiwanej przez wynajmującego lub przez najemcę bądź podnajemcę.
Wspólny tytuł prawny do mieszkania i wspólne opłacanie za korzystanie z mieszkania, jego instalacji i urządzeń jest wspólnym gospodarowaniem w rozumieniu art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Mimo powoływania się na niskie dochody wnioskodawcy, będącego jednym ze współnajemców łącznych mieszkania, organ przyznający dodatki mieszkaniowe ani organ odwoławczy nie mają kompetencji uznaniowego przyznania dodatku mieszkaniowego w drodze odstępstw od unormowań ustawowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż podniesione przez skarżącego. Wyjaśnienia wymagają bowiem kwestie związane z dalszą ważnością upoważnienia udzielonego organowi decyzyjnemu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu dodatków mieszkaniowych oraz z legitymacją tego organu do udzielania upoważnień do załatwiania spraw podległym pracownikom.
Do akt sprawy dołączono uchwałę nr XI/371/99 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 8 lipca 1999r. w sprawie jednostki budżetowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, w której m.in. na podstawie art. 46 i 47 a ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej /Dz.U. z 1998r. nr 64, poz. 414 ze zm./ upoważniono Dyrektora Ośrodka do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej wynikających z ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105, poz. 509 ze zm./.
W związku z tym należy zwrócić uwagę na to, że w dniu wydawania decyzji w sprawie nie obowiązywała już ustawa z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, o której mowa w cytowanej uchwale, lecz ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Wprawdzie, uchwały gminy, co do których istnieje domniemanie zgodności z prawem - wobec których organ nadzoru nie orzekł ich nieważności w trybie art. 91 ustawy z dnia 8 czerwca 1990r. o samorządzie gminnym lub które nie zostały zaskarżone do Sądu na podstawie art. 93, ani nie zostały podważone w trybie art. 101 cyt. ustawy o samorządzie gminnym wiążą także samorządowe kolegia odwoławcze, a ważne uchwały rady gminy stanowią na terenie jej działania obowiązujące przepisy prawa miejscowego /por. np. uchwała NSA z 28.X.2002r., FPK 7/02, Prok. i Praworządność 2003r. nr 1, s. 50/, jednakże – zdaniem Sądu – nie zwalniało to organu od zbadania, czy udzielone w uchwale nr XI/371/99 z dnia 8 lipca 1999r. upoważnienie dla Dyrektora Ośrodka do załatwiania indywidualnych spraw wynikających z ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych jest nadal ważne w sytuacji, gdy w dniu orzekania ustawa ta już nie miała mocy obowiązującej. Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że nie chodzi tu o odmowę zastosowania przepisu uchwały rady miasta /gdyż za takie nie może być uznane przywołanie ustawy regulującej samodzielnie określoną dziedzinę stosunków społecznych/, lecz o ocenę upoważnienia do rozstrzygania indywidualnych spraw na podstawie uchylonej ustawy.
Kolejna sprawa, do akt dołączono zarządzenie nr [...]Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w sprawie upoważnienia Z. M. do podpisywania w imieniu Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznawania dodatków mieszkaniowych wynikających z ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
Jako podstawę prawną podano art. 268 a k.p.a. w związku z § 1 ust. 4 uchwały nr XXVII/292/96 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 20 czerwca 1996r. w sprawie zmiany uchwały nr XXIV/143/91 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 15 czerwca 1991r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz zmian w regulaminie organizacyjnym Urzędu Miejskiego Wrocławia. Z treści § 4 uchwały nr XI/371/99 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 8 lipca 1999r. w sprawie jednostki budżetowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wynika, że wymieniona uchwała /nr XXVII/292/96/ utraciła moc wraz z wejściem w życie uchwały nr XI/371/99 z dnia 8 lipca 1999r. /dotyczy to zatem także jej nowelizacji/. Oznacza to, że w dniu wydawania decyzji w sprawie /17 września 2002r./ uchwała ta – nie mając mocy obowiązującej nie mogła stanowić podstawy upoważnienia pracownika do podpisywania w imieniu dyrektora decyzji w sprawie dodatków mieszkaniowych wynikających z nieobowiązującej w dniu orzekania ustawy z 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Organ powinien zatem zbadać, czy podpisująca decyzję pracownica Ośrodka legitymowała się ważnym upoważnieniem.
Uwzględniając przeprowadzone wywody, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.
Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż abstrahując od przymiotu wykonalności tego typu decyzji stwierdzić należy, że decyzja nieostateczna, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy /gdy wniesiono skutecznie odwołanie/ nie posiada przymiotu wykonalności.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm./ w zw. z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ... powołanej wyżej.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło