II SA/Wr 266/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek, , po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 9 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia: oddalić wniosek. Skarżąca – A. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 8.000 zł w celu przymuszenia skarżącej do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że poczyniła znaczny wydatek na zakup nieruchomości przy ul. P. [...] we W. Biorąc pod uwagę fakt, że nieruchomość, ze względu na toczące się postępowanie administracyjne w chwili obecnej pozostaje bezwartościowa, zbyt uciążliwym dla skarżącej oraz mogącym rzutować na zaspokojenie przez nią jej podstawowych potrzeb życiowych jest nałożenie na nią grzywny w wysokości 8.000 zł, a co za tym idzie wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji na tym etapie postępowania. Niemożność zaspokojenia przez skarżącą jej potrzeb życiowych w żaden sposób nie mogłaby zostać jej wynagrodzona w późniejszym czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, a to z kilku powodów. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08; postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wykazała na czym polega ewentualna szkoda, bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związane z obowiązkiem zapłaty grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8.000 zł. Ogólne argumenty związane ze zbyt dużą uciążliwością oraz wpływem na zaspakajanie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej pozostają bez odniesienia do jakiejkolwiek dokumentacji. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie przedstawiła dokumentów, które pozwoliłyby ocenić Sądowi I instancji w jakiej sytuacji finansowej się znajduje, jakie uzyskuje dochody i jakie posiada rezerwy finansowe. Tymczasem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione, natomiast skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie postanowienia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Dodać należy, że obowiązek nałożony postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru nieodwracalnego, czyli nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto stosownie do art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nie jest również wyłączona możliwość zwrotu całej uiszczonej lub ściągniętej grzywny, gdyż zgodnie z art. 126 cyt. ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Zatem w ocenie Sądu zagrożenie wskazywane we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia jest subiektywnym odczuciem skarżącej, bowiem może ona w każdej chwili uniknąć zagrożenia egzekucji nałożonej grzywny poprzez wykonanie obowiązku określonego tytułem wykonawczym. Skoro natomiast skarżąca, mimo wystosowania stosownego upomnienia, nie wykonuje ciążącego na niej obowiązku, to powinna liczyć się z koniecznością poniesienia konsekwencji, w postaci konieczności zapłaty, czy wyegzekwowania nałożonej grzywny. Takie zachowanie, niezwiązane z jej sytuacją majątkową determinuje ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a zatem to od jej woli zależy, czy taka egzekucja potencjalnie może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodowuje trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.