II SA/Wr 268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia 16 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. ([...]) Starosta L., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie prowadzone na podstawie art. 125 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej zwanej u.g.n.) w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność S. Z., oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] oraz nr [...] w obrębie K., gmina O., niezbędnej A. sp. z o.o. dla wykonania badania geofizycznego polegającego na poszukiwaniu złoża polimetalicznego z cynkiem, ołowiem, miedzią i kobaltem – do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę ostatecznej decyzji Ministra Środowiska zmieniającej koncesję nr [...]. Uzasadniając podjęte postanowienia organ wskazał, że wnioskiem z dnia 28 czerwca 2013 r. A. spółka z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania wskazanej wyżej nieruchomości niezbędnej dla wykonania badań geofizycznych w celu realizacji uprawnień wynikających z koncesji na poszukiwanie złoża polimetalicznego z cynkiem, ołowiem, miedzią i kobaltem w obszarze L. – G.. Do wniosku załączono ostateczną koncesję nr [...] wydaną przez Ministra Środowiska w dniu 22 września 2011 r. na poszukiwanie opisanego wyżej złoża polimetalicznego, udzieloną na okres 3 lat od daty jej udzielenia. Koncesja ta obejmuje prace geologiczne prowadzone w dwóch etapach: etap I (nie dłużej niż 18 miesięcy) obejmujący powierzchniowe badania geofizyczne z zastosowaniem metody polaryzacji; etap II (nie dłużej niż 18 miesięcy) obejmujący prace geodezyjno-topograficzne, roboty wiertnicze, prace geofizyczne w otworze wiertniczym, badania laboratoryjne oraz prace dokumentacyjne. W toku postępowania Spółka przedstawiła decyzję Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2013 r. zmieniającą ww. koncesję w zakresie terminu realizacji poszczególnych etapów prac geologicznych tj. I etap nie dłużej niż 33 miesiące, drugi etap – nie dłużej niż 3 miesiące. Organ wyjaśnił dalej, że decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r. ograniczył na podstawie art. 125 u.g.n sposób korzystania z ww. nieruchomości, zezwalając Spółce na wykonanie badania geofizycznego na czas nie dłuższy niż czas obowiązywania koncesji tj. nie dłużej niż do 11 października 2014 r. Na skutek odwołania S. Z. Wojewoda D. decyzją z dnia 14 maja 2014 r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po decyzji kasacyjnej, Spółka wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie na podstawie art. 98 k.p.a. postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji . argumentując, że 6 czerwca 2014 r. wystąpiła do Ministra Środowiska z wnioskiem o sprostowanie omyłki pisarskiej w decyzji udzielającej koncesji z dnia 22 września 2011 r. przez dokonanie zmian w tabeli wyznaczającej granice projektowanego obszaru prac geologicznych oraz o wydanie zaświadczenia potwierdzającego ostateczność decyzji zmieniającej z dnia 14 listopada 2013r. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. Starosta odmówił zawieszenia postępowania wobec braku zgody drugiej strony niniejszego postępowania – właścicielki nieruchomości. Przy piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. Spółka, między innymi poinformowała organ o wystąpieniu do Ministra Środowiska z wnioskiem o przedłużenie koncesji nr 43/2011/p. Mając powyższą okoliczność na uwadze Starosta uznał, że rozpatrzenie przez Ministra Środowiska wniosku o zmianę koncesji z 2011 r. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem od jego rozstrzygnięcia zależy prawidłowe zakończenie postepowania w niniejszej sprawie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła właścicielka nieruchomości wskazując, że zawieszenie postępowania jest całkowicie nieuzasadnione, gdyż rozstrzygnięcie sprawy możliwie jest w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Odmienną kwestią jest, że dokumenty przedłożone przez Spółkę nie pozwalają na załatwienie sprawy zgodnie z jej wnioskiem. Wojewoda D. po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ II instancji wyjaśnił, że w toku postępowania zażaleniowego uzyskał od Ministra Środowiska informację zgodnie z którą, decyzją z dnia 29 października 2014 r. organ ten, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zmiany decyzji przyznającej Spółce koncesję nr [...] w związku z wygaśnięciem tej koncesji. Z informacji organu centralnego wynika również, że prowadzi on obecnie postepowanie w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zmianę koncesji oraz postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej koncesji. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że w wydanie decyzji koncesyjnej lub też decyzji której przedmiotem jest zmiana jej treści, tudzież stwierdzającej wygaśnięcie koncesji, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do decyzji o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 125 u.g.n. Z punktu widzenia przesłanek badanych w postępowaniu w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 125 u.g.n kluczowe znaczenie ma bowiem zarówno istnienie w obrocie prawnym decyzji koncesyjnej jak i jej treść. Doszczegóławiając to stanowisko Wojewoda wskazał, że przesłankami wydania decyzji na podstawie art. 125 u.g.n są: 1/ posiadanie przez przedsiębiorcę ważnej koncesji na wykonanie prac dotyczących poszukiwania, rozpoznawania lub wydobywania kopalin objętych własnością górniczą; 2/ niezbędność danej nieruchomości do wykonania takich prac. Rolą organu administracji działającego na podstawie art. 125 u.g.n jest dostosowanie zakresu ograniczenia do zakresu dopuszczonych koncesją robót z uwzględnieniem ich lokalizacji. Organ zobligowany jest przy tym do ustalenia, czy i w jakim zakresie nieruchomość objęta wnioskiem jest niezbędna dla poszukiwania kopalin. Ze względu na interes właściciela nieruchomości, ustalić i przeanalizować także trzeba, jaki zakres ingerencji przedsiębiorcy w prawo własności oraz wykonywanych przez niego prac będzie dla właściciela najmniej uciążliwy. Z punktu widzenia tych przesłanek, decyzja koncesyjna ma więc kluczowe znacznie. Zdaniem Wojewody uwzględnić zatem należało, że przed Ministrem Środowiska toczy się w drugiej instancji, postępowanie w sprawie zmiany decyzji koncesyjnej w zakresie obszaru objętego koncesją, harmonogramu prac oraz czasu trwania koncesji. Organ koncesyjny, co prawda umorzył w pierwszej instancji postępowanie w tym zakresie, argumentując to wygaśnięciem koncesji – jednak wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestia prejudycjalna nie została wyjaśniona. Istotne również jest – zdaniem organu odwoławczego – że przed tym samym organem toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia tej koncesji. Tym samym zawieszenie postepowania było uzasadnione. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S. Z. zarzucając mu: naruszenie art. 8 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 125 u.g.n., gdyż wskazane przez organ okoliczności nie uzasadniały zawieszenia postepowania. Zarzucając powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy przedłużając załatwienie sprawy działają na korzyść wnioskodawcy, co umożliwia Spółce przygotowanie odpowiednich dokumentów. Brak koncesji, powinien tymczasem skutkować wydaniem decyzji odmownej z art. 125 u.g.n. Skoro w toku postepowania zaistniały istotne braki w dokumentacji koncesyjnej, to dla strony niezrozumiałe jest, dlaczego organu uważają, że Spółka będzie mogła je uzupełnić w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym skargą postanowieniu. Podczas rozprawy w dniu 18 czerwca 2015 r., Sąd na podstawie art. 106 § 3 u.p.p.a. postanowił dopuścić dowód z decyzji Ministra Środowiska z dnia 16 stycznia 2015 r. ([...]) oraz z decyzji tego organu z dnia 27 stycznia 2015 r. ([...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Na mocy art. 135 przywołanej ustawy sąd może także objąć kontrolą nie tylko zaskarżoną decyzję (postanowienie) ale także wszystkie rozstrzygnięcia jakie zostały podjęte w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jak też poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji podjęte zostało z naruszeniem prawa określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a, tj. z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy - skutkującym koniecznością ich uchylenia. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody D. rozstrzygającego kwestię procesową, jaką stanowi zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ ten utrzymał bowiem w mocy rozstrzygnięcie organu I orzekające o zawieszeniu postępowania. Z przywołanego wyżej przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że organ administracji obligatoryjnie zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazuje się że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W przepisie tym chodzi o zagadnienia, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. Podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe. Jeżeli natomiast organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy (czy to w sposób pozytywny, czy negatywny) to oznacza, że związek przyczynowy nie występuje, a zastosowanie instytucji zawieszenia jest wówczas niedopuszczalne. W judykaturze wskazuje się zatem, że zagadnieniem wstępnym nie może być samo wszczęcie w trybie nadzwyczajnym postępowania mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która uprzednio rozstrzygnęła zagadnienie wstępne istotne dla załatwienia tej sprawy. Dopóki bowiem decyzja ostateczna (stanowiąca o zagadnieniu wstępnym) nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wstrzymane jej wykonanie, dopóty zawieszenie przez organ postępowania jedynie z powodu wszczęcia takiego postępowania, naruszałoby nie tylko art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale również zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. Wskazany pogląd, w pełni akceptowany przez skład orzekający, utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 441/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 399/11 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia procesowa poddana obecnie pod ocenę Sądu wyniknęła w sprawie administracyjnej dotyczącej wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej przez zezwolenie Spółce A. na wykonanie badania geofizycznego polegającego na poszukiwaniu złoża polimetalicznego. Jak trafnie zauważył Wojewoda według art. 125 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowiącego podstawę prawną dla podjęcia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, jasno wynika, że przesłankami pozytywnego orzeczenia jest, między innymi, posiadanie przez przedsiębiorcę ważnej koncesji na wykonywanie konkretnych prac dotyczących poszukiwania, rozpoznawania lub wydobywania kopalin objętych własnością górniczą. Uzyskanie decyzji ograniczającej prawo własności przez zezwolenie na prowadzenie badań poszukiwawczych złoża nie jest zatem możliwe, bez uprzedniego uzyskania decyzji udzielającej koncesji na prowadzenie tego typu działalności. Nie ulega wątpliwości, że w dniu złożenia wniosku w trybie art. 125 u.g.n. oraz wszczęcia postępowania przed organem pierwszej instancji, Spółka wnioskująca o ograniczenie prawa własności dysponowała ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia 22 września 2011 r. przyznającą jej koncesję nr [...] na poszukiwanie złoża polimetalicznego, udzieloną na okres 3 lat tj. do dnia 22 września 2014 r. Decyzja ta, cały czas pozostawała w obrocie prawnym, pomimo, że w trakcie trwającego postępowania złożony został wniosek o jej zmianę w trybie art. 155 k.p.a. Istotne również jest, że wkrótce po zawieszeniu postępowania przez organ pierwszej instancji ze względu na konieczność rozpoznania przez Ministra Środowiska wniosku Spółki o zmianę decyzji koncesyjnej - co miało miejsce w dniu 11 września 2014 r. - przedmiotowa koncesja wygasła w związku z upływem terminu na który została udzielona. W dniu 29 października 2014 r. Minister Środowiska umorzył postępowanie w sprawie zmiany koncesji nr [...]. Powyższa okoliczność znana była Wojewodzie, który informację o niej uzyskał w dniu 29 grudnia 2014 r. (pismo Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2014 (k-8 akt administracyjnych). Z tego samego źródła, Wojewoda miał również wiedzę o toczącym się przed organem centralnym postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia omawianej koncesji, prowadzonym na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Nie sposób także pominąć, że pomimo, iż organ rozpoznający zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania wiedzę o powyższych zdarzeniach pozyskał w dniu 29 grudnia 2014 r., to jednak postanowienie utrzymujące w mocy orzeczenie pierwszej wydał dopiero w dniu 16 lutego 2015 r. W tej sytuacji - ze względu na zaistniałą zwłokę w rozpatrzeniu zażalenia - przed wydaniem orzeczenia kończącego postepowanie organ powinien zweryfikować swoją wiedzę co do aktualności stanu faktycznego sprawy przedstawionego w piśmie Ministra z dnia 29 grudnia. Wbrew oczywistym obowiązkom wynikającym z art. 7 i art. 15 k.p.a. jednak tego nie uczynił. Tymczasem jak wynika z informacji przekazanej przez Ministra Środowiska, postępowanie w sprawie zmiany decyzji koncesyjnej zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia 16 stycznia 2015 r., zaś w dniu 27 stycznia 2015 r. wydana została decyzja stwierdzająca wygaśnięcie omawianej koncesji. Nie ulega zatem wątpliwości, że na dzień orzekania przez organ II instancji nie istniały już wskazane przez niego przyczyny zawieszenia postępowania. Sąd zwraca zatem uwagę, że jednym z podstawowych elementów instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego jest wymóg jej stosowania tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyny zawieszenia postępowania oznacza odpadnięcie celu stosowania tej instytucji, a tym samym wymaga jego podjęcia. Z tego względu przepis art. 97 § 2 k.p.a. stanowi, że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. W przypadku zawieszenia postępowania z urzędu, to na organie ciąży obowiązek badania aktualności przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, a w przypadku stwierdzenia jej ustąpienia - obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Wykluczone jest w tym wypadku uznanie organu prowadzącego postępowanie, gdyż dopiero po podjęciu zawieszonego postępowania możliwie jest wykonywanie przez organ administracji publicznej czynności procesowych (uchybienie temu obowiązkowi stanowi zgodnie z orzecznictwem istotne naruszenie prawa). Przedstawione wyżej uregulowania winien mieć na względzie również organ II instancji, orzekający w związku z zażaleniem na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Organ ten, działając zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, obowiązany jest bowiem uwzględnić z urzędu wszelkie zmiany stanu faktycznego w sprawie. Nadto przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na niego obowiązek podjęcia działań dla ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przywołane normy procesowe należą do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i stosowanie ich nie zostało wyłączone w postępowaniu wpadkowym dotyczącym zawieszenia postępowania. W niniejszej sprawie Wojewoda bezsprzecznie wymogom powyższym nie sprostał, czym naruszył przepis art. 7, art. 77 § 1, art. 15 oraz art. 97 § 2 k.p.a. Podejmując końcowe rozstrzygnięcie organ II instancji nie zbadał na jakim w tym momencie etapie znajduje się stanowiące przyczynę zawieszenia postępowanie przed organem centralnym – pomimo, że miał wiedze o trwającym postępowaniu odwoławczym. Nadto czas jaki upłynął od dnia otrzymania informacji od Ministra Środowiska pozwalał przypuszczać, że postępowanie to zostało już zakończone. Zaniechanie podjęcia czynności wyjaśniających spowodowało, że opierając się na nieaktualnym i niezweryfikowanym stanie faktycznym sprawy, organ zażaleniowy podjął wadliwie rozstrzygnięcie. Skoro na moment orzekania ustała już wskazana w postanowieniu pierwszej instancji przyczyna zawieszenia, brak było podstaw do utrzymania w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania. Powyższe naruszenie prawa stanowiło dostateczną podstawę dla uchylenia zaskarżonego postanowienia, aczkolwiek wątpliwości budzi także przyjęta przez organy przyczyna zawieszenia postępowania, tj. uznanie za zagadnienie wstępne rozstrzygnięcie przez Ministra Środowiska w przedmiocie wniosku Spółki o zmianę ostatecznej decyzji koncesyjnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w chwili orzekania decyzja z 2011 r. udzielająca koncesji nr [...] pozostawała w obrocie i była ostateczna – tym samym wiązała organy orzekające w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, również w zakresie ustalonych w niej warunków wykonywania koncesji i czasu jej trwania. Tym samym fakt zainicjowania postępowania nadzwyczajnego mającego na celu zmianę koncesji, nie tworzył sytuacji braku możliwości rozpatrzenia sprawy przez organy właściwe dla orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zgodnie z ideą zawartą w art. 16 § 1 k.p.a, organ rozstrzygając sprawę ma bowiem obowiązek respektować stan prawny ukształtowany inną ostateczną decyzją pozostającą w obrocie prawnym (w tym przypadku ostateczną decyzją koncesyjną). I stan taki, co należy podkreślić, pozostaje aż do czasu ewentualnego wyeliminowania decyzji we właściwym do tego trybie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zawieszając postępowanie powołał się na fakt złożenia przez Spółkę wniosku o zmianę koncesji w zakresie zmiany obszaru prac geologicznych przez jego zmniejszenie i zmiany harmonogramu prac. Organ nie wskazał jednak, jaki jest związek przyczynowy pomiędzy koniecznością rozpatrzenia tego wniosku a orzeczeniem w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, w szczególności nie wyjaśnił dlaczego brak decyzji Ministra co do zmiany decyzji ostatecznej, stałby na przeszkodzie rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o funkcjonującą w obrocie prawnym i wiążącą organ decyzję z 2011 r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że wobec stwierdzonych wadliwości procesowych koniecznym było wyeliminowanie z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonego postanowienia ale także postanowienia organu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 powołanej ustawy.