II SA/Wr 270/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant: asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia (...) września 2018 r. Nr (...) Starosta Z. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) wniósł sprzeciw do dokonanego przez A. F. w dniu 17 września 2018 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku garażowego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) w J. nr (...) ze względu na niezgodność zgłoszonego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J., przyjętego uchwałą Nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. Rady Miejskiej w Z. Ś.. Uzasadniając decyzję Starosta Z. wskazał, że do zgłoszenia załączono oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę z usytuowaniem budynku na działce oraz szkic obiektu. Następnie organ wyjaśnił, że po zapoznaniu się z treścią przedłożonych dokumentów stwierdził, że inwestor na działce nr ew. (...) zabudowanej budynkiem mieszkalnym zamierza wybudować garaż o wymiarach 5.89 x580, który zlokalizowano w odległości 1,5m od działki budowlanej oznaczonej, nr (...), pomiędzy linią ogrodzenia a liniami rozgraniczającymi drogę w odległości ok. 4m ( miara z mapy) w miejscu najbliżej położonym przy drodze. Nieruchomość inwestora objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J. przyjętego uchwałą Nr (...)z dnia (...) grudnia 2001r Rady Miejskiej w Z. Ś.. i znajduje się w jednostce planistycznej opisanej symbolami M,U - obszar mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług towarzyszących. Dla tej jednostki miejscowy plan w § 6 ustala wymogi dotyczące zagospodarowania terenu wprowadzając wyłącznie zabudowę jednoobiektową bez możliwości realizacji dodatkowej kubatury. Wymóg ten został utrzymany również w stosunku do lokalizacji usług, które muszą odbywać się w formie wbudowanej lub dobudowanej do podstawowego obiektu. W przypadku inwestora obiektem podstawowym jest budynek mieszkalny. Użycie w planie kategorycznych i jednoznacznych pojęć "wyłącznie" i "musi" jest w zasadzie nakazem i nie daje innych możliwości interpretacyjnych. Ponadto zgodnie z planem na terenie nieruchomości, których dotyczy należy przewidzieć parkingi i garaże, ale w ocenie organu zapis ten ma charakter informacyjny, a nie nakazowy. Garaże, wobec wymogu zabudowy jednoobiektowej mogą być realizowane w formie wbudowanej lub dobudowanej do obiektu podstawowego. Starosta Z. wskazał też, że zgłoszona budowa narusza inne ustalenia obowiązującego planu miejscowego, które nie dopuszczają lokalizacji obiektu w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki, w odległości mniejszej niż 6 m od linii rozgraniczającej drogę oraz realizacji obiektów z dachami o nachyleniu połaci nie mniej niż 27o. Organ zwrócił też uwagę, że załączone do zgłoszenia oświadczenie inwestora o prawie do władania nieruchomością nie zawiera numeru ewidencyjnego działki, której dotyczy oraz daty sporządzenia tego oświadczenia. Powołując się na podane okoliczności Starosta Z. wyjaśnił, że odstąpiono od wezwania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez A.F., który w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji Starosty Z. i przyjęcie zgłoszenia lub wskazanie warunków, które umożliwią mu budowę garażu. Jednocześnie odwołujący się zarzucił, że organ pierwszej instancji błędnie odczytał zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia (...) lutego 2019 r. Nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ opisał czynności podjęte dotychczas w sprawie, a następnie wyjaśnił, że przedmiotem zgłoszenia dokonanego w sprawie jest budowa budynku garażowego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) w miejscowości J. nr (...) o powierzchni zabudowy 34,22 m2 (5,90 mx5,80 m). Organ wskazał też, że podstawę prawną oraz warunki zgłoszenia budowy garażu o powierzchni do 35 m2 stanowią przepisy art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki" a zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b oraz 28". Ponadto przepis art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że "w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami." Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane "zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno- budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie." Kontynuując argumentację Wojewoda D. wskazał, że Starosta Z. z zachowaniem terminu wynikającego z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do zgłoszenia powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Następnie wyjaśnił, że nieruchomość inwestora objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J. przyjętego uchwałą nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. Rady Miejskiej w Z. Ś. i znajduje się w jednostce planistycznej opisanej symbolami M, U - oznaczającymi obszar mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług towarzyszących. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że przy interpretacji zapisów planów miejscowych w pierwszej kolejności zastosowanie znajduje wykładnia językowa, a gdy uzyskane na jej podstawie rezultaty są niewystarczające do kwalifikacji faktów oraz ustalenia normatywnych konsekwencji tej kwalifikacji, dopuszczalnym jest stosowanie innych reguł wykładni prawa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to akt prawa miejscowego, którego zadaniem jest ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu jego zagospodarowania i zabudowy. Plan miejscowy upoważnia zaś jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej (por. wyrok NSA z 2011-02-22, sygn. akt: II OSK 353/10). W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. wyjaśnił, że stosownie do § 6 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego dla obszarów przeznaczonych na cele mieszkaniowe należy przyjąć następujące zasady zagospodarowania terenu: "na poszczególnych działkach przewiduje się wyłącznie zabudowę jednoobiektową bez możliwości realizacji dodatkowej kubatury" i zapis jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wymóg zabudowy jednoobiektowej na działkach został także utrzymany w stosunku do lokalizacji usług, które zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 2 uchwały planistycznej muszą odbywać się w formie wbudowanej lub dobudowanej do podstawowego obiektu. Wojewoda D. wyjaśnił, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż użycie w planie kategorycznych i jednoznacznych pojęć "wyłącznie" i "musi" jest nakazem, który nie pozwala na swobodę interpretacyjną. Dodatkowo organ odwoławczy odniósł się do zapisu § 6 ust. 3 pkt 6 uchwały planistycznej zgodnie, z którym "parkingi i garaże dla obiektów projektowanych należy przewidzieć w granicach posesji, których dotyczą", podzielając w tej kwestii w całości stanowisko organu pierwszej instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podsumowując, Wojewoda podkreślił, że zgłoszone zamierzenie jest sprzeczne z miejscowym planem, który wyklucza garaże w formie wolnostojącej. Ponadto wskazał, iż przedstawione przez inwestora w zgłoszeniu rozwiązania naruszają także ustalenia planu w zakresie nakazu nachylenia połaci dachowych pod kątem od 27° - 45° oraz obowiązującej linii zabudowy dla działki inwestora wzdłuż drogi lokalnej, która wynosi 6 m od linii rozgraniczających tej drogi. W zgłoszeniu robót budowlanych z dnia 16 września 2018 r. inwestor: A. F. zaproponował garaż z dachem o kącie nachylenia połaci 20°, usytuowany w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki (nr ewid. (...)) i w odległości ok. 3,5 m od linii rozgraniczającej drogę. Przepis § 6 ust. 2 pkt 5 uchwały nakazuje "nachylenie połaci dachowych od 27° - 45°, pokrycie dachówką lub elementami dachówkopodobnymi" a przepis § 6 ust. 3 pkt 9 planu miejscowego wymaga dla obszarów przeznaczonych na cele mieszkaniowe linii zabudowy "dla działek położonych wzdłuż drogi lokalnej na obszarach 1.Mn i 2.Mn, 6,0 metrów od linii rozgraniczających tej drogi (...)". Plan nie zawiera również zapisu umożliwiającego budowę w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, a zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) "sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy łub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość". Odnosząc się w zakończeniu uzasadnienia do pytania inwestora dotyczącego możliwości budowy garażu na działce nr ewid. (...) w miejscowości J., Wojewoda wyjaśnił, że plan umożliwia budowę garażu na działce inwestora poprzez dobudowę do istniejącego już na niej budynku, o ile spełnione zostaną inne warunki planu (w tym dotyczące zachowania maksymalnej powierzchni zabudowy działki, która wynosi 30% powierzchni brutto). Prawidłowość decyzji wydanej w sprawie przez Wojewodę D. zakwestionował A. F. skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucił podjęcie decyzji odwoławczej z dokonaniem błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. Rady Miejskiej w Z. Ś. oraz nieuwzględnienie zapisów art. 29 i art. 30 ustawy - Prawo budowlane i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi A. F. przedstawił szczegółową argumentację stanowiącą rozwinięcie zarzutów. Podał w niej m.in., że ustawodawca wskazuje w art. 30 ustawy – Prawo budowlane w jakich przypadkach do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty określone w art. 35 tej ustawy, ale regulacja ta nie dotyczy obiektu objętego przedmiotowym zgłoszeniem. W tym przypadku nie jest też wymagane dokonanie oceny zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego tak należy interpretować przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, bowiem inna interpretacja wypaczałaby intencję ustawodawcy. Ponadto skarżący wskazał, że garaże uzupełniają funkcję mieszkaniową. W doręczonej Sądowi w dniu 25 kwietnia 2019 r. odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu tego wniosku podtrzymał stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Ponadto w dniu 24 września 2019 r. (po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku wydanego w rozpoznawanej sprawie) Sądowi doręczone zostało – oddane w dniu 21 września 2019 r. w polskiej placówce pocztowej – pismo skarżącego, zawierające wniosek o zwrot kosztów sądowych na podstawie art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302). Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub w części (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta narusza prawo w sposób, który obliguje Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu była legalność skorzystania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, właściwe instancyjnie z uprawnienia do zgłoszenia sprzeciwu w reakcji na dokonane przez A.F. w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie budynku garażowego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) w miejscowości J. (...). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Z. stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Stosując ten przepis organy obu instancji wskazały na niezgodność zamierzenia opisanego w przedmiotowym zgłoszeniu z ustaleniami zawartymi w § 6 ust. 2 pkt 5, ust. 3 pkt 3, pkt 6 i pkt 9, ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi J., przyjętego uchwałą Nr (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. Rady Miejskiej w Z. Ś.. W tym miejscu Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że błędne jest twierdzenie skarżącego, zawarte w skardze o braku podstaw do dokonywania oceny, co do zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym na terenie potencjalnego zainwestowania planem miejscowym, a w przypadku jego braku z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, bowiem warunek ten dotyczy tylko takich obiektów, do zgłoszenia budowy których należy dołączyć dokumenty określone w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Istotne też jest, że ustawodawca w żadnym przypadku realizowania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia lub objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, powodujących zmianę zagospodarowania danego terenu, nie odstępuje od wymogu ich zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo ustaleń decyzji o warunkach zabudowy jako instrumentów gwarantujących zachowanie ładu przestrzennego. Z regulacji ustawowej mającej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że w przypadku dokonania przez potencjalnego inwestora zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych, naruszających akty prawa miejscowego np. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany w określonym ustawo terminie zareagować, wnosząc sprzeciw. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w tej sprawie wniesienie sprzeciwu w każdym z określonych ustawowo przypadku, zatem również na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i wszechstronnym rozpatrzeniem materiału dowodowego. Takie stanowisko prezentowane jest również w judykaturze administracyjnej (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2158/16). Nie kwestionuje ono ani nie podważa prewencyjnego charakteru sprzeciwu jako instytucji Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, podzielającego stanowisko przedstawione w przywołanym wyroku, organy orzekające w postępowaniu instancyjnym w rozpoznawanej sprawie nie zastosowały się do tej powinności, dokonując pobieżnej oceny ustaleń planistycznych i treści przedmiotowego zgłoszenia. Wojewoda D. w istocie zaakceptował w całości stanowisko przyjęte w sprawie przez Starostę Z., wykorzystując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenia i argumentację organu pierwszej instancji. W uznaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie – wobec przedmiotu zgłoszenia – istotne jest, że w § 5 ust. 1 i 2 powoływanej uchwały planistycznej lokalny prawodawca postanowił, że przedmiotem ustaleń planu miejscowego jest teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z niezbędną infrastrukturą przyłączeniową oraz funkcjami usługowymi towarzyszącymi, a na terenie tym ustala się obszary o określonym przeznaczeniu podstawowym oznaczone na rysunku planu odpowiednio: obszary mieszkalnictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem usług towarzyszących, oznaczone symbolem M, U, obszary komunikacji publicznej oznaczone symbolem KL. Zarzucając nieprawidłowe usytuowanie objętego zgłoszeniem garażu od granicy działki sąsiedniej (1,5 m), mimo braku stosownego ustalenia w uchwale planistycznej, organy pominęły to, że zapis dopuszczający sytuowanie budynku w odległości 1,5 m lub bezpośrednio przy tej granicy nie jest obligatoryjnym ustaleniem planistycznym i nie musi być wprowadzony do treści planu miejscowego i ma on znaczenie dla sytuowania budynków, do których odnosi się regulacja zawarta w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którą budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Jest to zasada ogólna, która doznaje modyfikacji w przepisie § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia, uprawniającym organ planistyczny do zmniejszenia wymaganej odległości do 1,5 m odpowiednim zapisem wprowadzonym do planu miejscowego. Poza oceną organów orzekających w rozpoznawanej sprawie pozostał natomiast zapis § 12 ust. 4 pkt 3 omawianego aktu wykonawczego, którego treścią prawodawca dopuścił w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej (uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej ni 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Z przywołanego wcześniej § 5 uchwały Rady Miejskiej w Z. Ś. z dnia (...) grudnia 2001 r. Nr (...) wynika, że teren objęty zgłoszeniem stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zatem przed zgłoszeniem sprzeciwu organy były zobowiązane rozważyć treść przepisu § 12 ust. 4 pkt 3 powoływanego rozporządzenia, który zawiera szczególną regulację dotyczącą sytuowania garaży o określonych parametrach w zabudowie jednorodzinnej. Odnosząc się do zarzutu niezachowania wymaganej aktem planistycznym odległości zgłoszonego obiektu od linii rozgraniczających drogę (6 m) i niezachowanie obowiązującej linii zabudowy, należy zwrócić uwagę, że w powołanym przez organy ustaleniu zawartym w § 6 ust. 3 pkt 9 prawodawca gminny określając położenie działek wzdłuż drogi lokalnej posługuje się symbolami: 1Mn i 2Mn mimo niewyjaśnienia tego oznaczenia w treści planu. Istotne jest również, że w ust. 3 § 6 uchwały planistycznej zawarte zostały ustalenia obowiązujące dla obszarów przeznaczonych na cele mieszkaniowe. Nieruchomość skarżącego położona jest w obszarze oznaczonym symbolem M,U, wcześniej wyjaśnionym i nie jest oczywiste, czy zapis zawarty w § 6 ust. 3 pkt 9 planu dotyczy również działki objętej zgłoszeniem, tym bardziej, że przyjmując ustalenia w § 6 ust. 4 planu miejscowego dotyczące dopuszczonej w planie funkcji usługowej, organ planistyczny wskazuje – inaczej niż w ust. 3 – na obszary wymienione w ust. 1, czyli oznaczone symbolem M,U. Wątpliwości co do swojej zasadności – wobec zapisów zawartych w § 6 ust. 3 pkt 3 i pkt 6 uchwały o planie miejscowym – powoduje również stanowcze stwierdzenie organów orzekających o możliwości realizowania garażu na przedmiotowym terenie wyłącznie w formie obiektu dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego. Niezależnie od przedstawionych wcześniej w uzasadnieniu wątpliwości, co do obszaru, którego dotyczą ustalenia zawarte w § 6 ust. 3 planu miejscowego (przeznaczonego na cele mieszkaniowe czy mieszkaniowo-usługowe) wydaje się, że ustalenie zawarte w jego pkt 6 jest nielogiczne wobec treści pkt 3 interpretowanego w taki sposób, że wymóg zachowania zabudowy jednoobiektowej dotyczy obiektu o każdej funkcji, w tym garażu. Tak rozumiany zapis czyniłby zbędnym wprowadzenie w ustaleniu zawartym w § 6 ust. 3 pkt 6 planu garaży oprócz parkingów. Natomiast akcentowane przez organy orzekające określenie "musi" zawarte w § 6 ust. 4 pkt 2 uchwały planistycznej odnosi się jednoznacznie do zabudowy usługowej na obszarach oznaczonych symbolem MU, a nie obiektów garażowych. Prawidłowo natomiast organy właściwe instancyjnie wskazały na niezgodność podanego w opisie obiektu objętego zgłoszeniem, kąta nachylania połaci dachowych z ustaleniem planistycznym zawartym w § 6 ust. 2 pkt 5 uchwały, ale – zdaniem Sądu – w tym zakresie możliwe było nałożenie na dokonującego zgłoszenia, obowiązku jego uzupełnienia poprzez przedłożenie szkicu obiektu o prawidłowej (skorygowanej) geometrii dachu. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Ponadto Sąd jest zobowiązany wyjaśnić, że doręczenie Sądowi wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku, powoduje że wniosek w tym przedmiocie może być rozpatrzony w formie postanowienia uzupełniającego wyrok, z tym że takiego orzeczenia Sąd nie może podjąć z urzędu, ale wyłącznie na wniosek strony. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu, a ponadto rozważyć możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 7a kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku wątpliwości, co do treści ustaleń planistycznych albo zobowiązania zgłaszającego do przedłożenia zaświadczenia właściwego organu gminy o zgodności zamierzonej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. H.B.14.10.2019 r.